De halve marathon van Egmond

In mijn crossseizoen maak ik graag even plaats voor de 1/2 marathon van Egmond. Vooral omdat deze halve niet zomaar een halve marathon is, maar het parcours is hier ook grotendeels "crossen" (onverhard dus). Het leuke hieraan is dat tijden weinig zeggen, maar het gaat om je plekje en de strijd. Net als bij het crossen.

De aanloop naar deze halve van Egmond was niet geheel vlekkeloos. En wel wegens flinke hoestbuien de hele week, natuurlijk vooral 's nachts. En ook wanneer ik een beetje intensiever wilde trainen of gelijk na de training. Deze laatste twee heb ik normaal vooral in de hooikoortsperiodes, maar nu dus ook. Op dit hoesten en de onderbroken slaapjes na voelde ik me gewoon fit. En zag geen reden om niet te starten vandaag. Daarbij dacht ik dat het na een week wel gedaan was met de hoestaanvallen, dus zag ook geen reden waarom ik niet goed zou lopen.

Het inlopen voelde goed, dat gaf nog meer vertrouwen. Vlak voor de start kwam er weer zo'n hoestaanval. Aangezien dit een bekend "kuchje" was, maakte ik me geen zorgen.

Nou daar gingen we. Ik had een goeie start. Het voelde easy en toch liep ik mooi voorin mee. Na een paar honderdmeter draaiden we het strand op en had ik de goede lijn te pakken. Waar ik, vooral de Afrikanen zag ploeteren kon ik mooi in de sporen van een (strand)auto naar beneden rennen. Op het strand ontstonden er snel groepjes. De Afrikanen en Ruth (van der Meijden), Jill Holterman en ik, en daarachter weet ik t niet. Jill en ik konden een klein beetje kop of kop lopen, wat fijn was met de wind van zij. Veel fijner was echter dat we onze eigen lijn konden lopen. Zo gebeurde het dat het groepje voor ons "boven" liep en wij "beneden" en wij zomaar weer dichterbij kwamen. Misschien had ik toen gelijk moeten aanhaken, maar ik wilde de eerste helft op ontspanning lopen en koos dus mijn eigen pad. Lang verhaal kort: de Afrikanen liepen weg, Jill en Ruth kwamen samen te lopen en ik alleen.

Toen we na 7 km het strand af liepen, de duinen in. Liepen ook Jill en Ruth alleen. Het gat was overbrugbaar (max 30sec met nog 14 km te gaan) De benen voelden nog steeds heel goed. Of ik een (trainings)tempoloop aan het doen was. Het enige nare was dat ik steeds meer last kreeg van slijmvorming in mijn longen. En niet wist hoe ik dit kwijt moest raken. Echt naar als slikken niet wil en spugen ook niet. Ik vond er een trucje voor, maar denk ik er niet zo heel fotogeniek bij liep op sommige momenten! Mijn hoofd en benen wilden harder, maar zodra ik dat deed moest ik hoesten. Ik besloot daarom om mijn lijf niet tot het uiterste te drijven vandaag. En dat gevoel van "trainingstempoloop" door te zetten. Dat ik daarmee Ruth nog op zo'n 40 seconden kon lopen was mooi meegenomen. Jill bleef zo'n 30 seconden voor mij, dat vond ik dan wel weer jammer. Maar mag wel even gezegd dat zij een keurige wedstrijd liep.

Voor de verandering had ik een hartslagmeter om, vooral omdat mijn trainer dat ook wel eens interessant vond. En die hartslag die kwam overeen met het gevoel in m'n benen. Bij lange na niet aan mijn limiet. Na de finish was het niet best. Ja eigenlijk voelde ik me heel fit hoor, maar ik heb me daar flink schor gehoest. Oh, oh, oh. Wat doe je jezelf aan?! Haha.

Een halve met twee kanten. Ik baal dat ik niet volle bak kon lopen, maar ben blij met hoe fris mijn benen en de rest (op keel na) voelen na deze steady 21,1km.