Yes!!! De Olympische limiet is binnen!

In het Spaanse Valencia stond een ongekend sterk deelnemersveld aan de start. Enkel de elite atleten mochten lopen en er golden strenge regels i.v.m. het Coronavirus. Het was een race van hoog niveau en ik voelde mij enorm bevoorrecht om bij deze selecte groep atleten te horen. 194 starters (dames + heren), 133 gefinisht. Relatief veel uitvallers dus. De kille, harde wind bleek een scherprechter afgelopen zondag. Dat de wind een factor in de race zou worden was heel duidelijk. Het belang van snel in de juiste groep komen te zitten was van groot belang. Ik werd getipt dat een Spaanse atlete zou vertrekken op het Spaansrecord (2.26.51). Dat zou mijn groep moeten worden, maar het was op voorhand geen groep. De groepen met door de organisatie aangewezen “hazen” vertrokken op tempo 2u17, 2u21 2u29.30 (internationale Olympische limiet) en daarachter nog twee groepen. Mijn / onze Olympische limiet staat echter op 2u28.30 dus was ik heel blij met die Spaanse en haar haas. Tijdens de online technicalmeeting reageerde er Zweedse mannelijke hardloper via de live chat. Hij vroeg zich af of er dames waren met plannen op 2u27 tempo te vertrekken. Van het één kwam het ander, hulde aan het internet! Normaal kom je elkaar namelijk wel tegen in de hotellobby of bij het eten, maar nu moest je als atleet op je kamer blijven. Even iemand aanspreken over zijn/haar raceplannen en samenwerking is dan lastig. Nou goed, nu werden de contacten razendsnel gelegd. Zodoende kon ik zondag aansluiten in een heel mooi groepje. Als gezegd, de koude wind was een scherprechter en die groep was van groot belang. Wat er ook gebeurde t/m 32km wilde ik sowieso in de groep blijven. Daarna had de wind minder invloed en zou alleen lopen een minder groot probleem opleveren. Door die koude wind heb ik gedurende de race geen moment warme benen gehad. En ondanks ik echt liep te joggen, voor mijn gevoel dan, de eerste 25km kreeg ik toch last van krampjes. Ik wilde perse in mijn, inmiddels flink afgeslankte, groep blijven en ben iets geforceerd gaan lopen, denk ik. Op 33 of 34km moest ik lossen. Natuurlijk was dit niet leuk, maar ik wist ook dat het vanaf hier solo mogelijk was het tempo er voldoende in te houden. Wanneer je benen soms niet doen wat jij tegen ze zegt, wordt het helaas toch lastig om tempo te houden. In mijn hoofd bleef ik fris, positief en was ik bezig met “netjes lopen, ritme lopen” en had goed door hoe de tijdsmarge was. De marge die ik had op de Olympische limiet liep hard terug, maar ik wist gewoon dan ik het ging halen hoe klein de marge achteraf ook bleek. In de laatste paar honderd meter heb ik nog twee keer op mijn klokje gekeken. “KOM OP, JE HAALT HET!” Schreeuwde ik in mijzelf. Een paar passen vor de finishlijn kreeg ik zo’n kramp, dat ik letterlijk over de finish duikelde. Maar wat hinderde het?! Mijn tweede Olympische Spelen komen eraan!!!
Ik baal alleen een beetje van het niet lopen van een PR., maar ik weet (zeker na zondag) dat ik het in mij heb dat PR van in de 2u26 te verpulveren. Zondag was dat geen hoofdzaak en dus hoor je mij niet klagen.
Zonder de steun van mijn begeleidingsteam, sponsoren, supportersclub,, vrienden, familie en mijn vriend was ik niet tot hier gekomen. BEDANKT allemaal dit is ook jullie aandeel!!!

Na de race had ik vreselijke trek. Normaal gesproken heb ik een grote voorraad voedsel in mijn tas, nu had ik alleen nog twee bananen en wat sportdrank. Het hotel was binnen een paar honderd meter en dus wilde ik zo snel mogelijk daarheen. Ik kreeg echt een hongerklop. Marieke (vd Veen) van Volaresports (management) liep met mij mee om het wedstrijdterrein te verlaten. Tjeerd (mijn vriend) op de brug bij de omheining. Het was nog maar 100m (maar we hadden er ál 200m opzitten vanaf onze atletenbox) en dus vroeg ik of Marieke even dat reepje van Tjeerd wilde aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gretig dat reepje eten, terwijl ik het nier lekker vond en me (ondanks mijn trek) tegenstond. Toen met Tjeerd mee naar het hotel. Hij had een fiets, ik op het zadel en zo liet ik me lekker rollen, het was vooral heuvelaf. Eenmaal bij het hotel ging het niet goed met mij. Ik had het sinds het lopen niet warm gehad, maar kreeg het nu ijskoud, begon te zweten en kreeg vreselijke jeuk. Ik bleek een allergische reactie te hebben, achteraf blijkt op een ingrediënt uit die reep. Het was vrij heftig allemaal en heb zelfs een nachtje in het ziekenhuis doorgebracht. Wijze les! De dag na de wedstrijd voelde ik mij echter topfit! Voor mijn gevoel zou ik nog een marathon kunnen lopen, ik overdrijf niet. Toch doe ik het gewoon even rustig aan hoor! Deze week lekker luieren, tassen uitpakken, de honderden berichten lezen en journalisten te woord staan. Bedankt allen voor jullie medeleven en felicitaties. De volgende keer probeer ik het iets minder spannend te maken, maar één ding is zeker wie mij zondag volgde zat tot het einde op het puntje van de stoel! Topsport is ook emotie en dat hebben jullie zondag wel ervaren. Thanks. Tot schrijvens!

 

9 reacties

  1. Klaas Leffring op 9 december 2020 om 19:54

    Volgende keer stroopwafels nemen, ik liep er 25 marathons op. En uiteraard de vermaarde limonade. Van harte gefeliciteerd, van hier tot Tokyoooo!
    Groeten, Klaas



    • Tom op 10 december 2020 om 11:11

      Aller eerst van harte gefeliciteerd met het behalen van het Olympische limiet!!

      Alleen waarom liep je op de Nike vaporfly en niet op de Asics metaracers?



      • Andrea op 11 december 2020 om 08:36

        Hoi Tom,
        Bedankt voor je felicitaties!
        Mijn vriend bedacht voor mij de Faporfly te kopen, omdat ik de laatste weken wat last had van mijn achillespezen. Deze schoen met hogere hieldrop gaf de pezen meer rust en ook meer comfort aan mijn, altijd gevoelige voetjes wegens mijn halluxvalgus, dan de de Asics Metaracer die ik had staan als wedstrijdschoen. Geen makkelijke keus, maar voor mijn voeten wel de juiste keus.



    • Harry Veldkamp op 10 december 2020 om 11:32

      Prachtige prestatie met een slotaccoord hongerklop. Limiet gehaald, wel verdiend!!



  2. Johan Neve op 10 december 2020 om 15:36

    Andrea, ik vind het geweldig hoe jij met steeds plan B, C D E enz komt om alsnog je doel te halen, ik heb er zelf wel eens aan getwijfeld of het wel zou lukken maar jij hebt het geflikt.
    Ik heb meegekeken en genoten. Proficiat. Op naar Tokio



  3. Klaas Leffring op 10 december 2020 om 20:28

    Bekende plek en mooie foto’s maar wel een flinke klim bij die brug op.



  4. Vincent op 10 december 2020 om 21:30

    Erg knap Andrea! Top tijd!



  5. Wouter Tijhaar op 11 december 2020 om 00:16

    Ik heb jou weg richting Tokyo gevolgd als supporter. Respect hoe toegeweid je bent geweest om je doel te halen. En wat gaaf dat het je op deze manier gelukt is. Het grote genieten richting Tokyo kan beginnen.



  6. Berend en Aletta Draaijer op 12 december 2020 om 18:35

    Andrea, wat heb je weer een geweldige prestatie geleverd. En nu de voorbereiding voor de Olympische spelen in Tokyo, we wensen jou hierbij alle succes van de wereld toe.