Mixed feelings

Teleurgesteld, boos, blij, verdrietig, opgelucht en trots. Dat is hoe ik me momenteel voel, ruim 3 uur nadat ik ben uitgestapt in Sevilla. Een uitgebreider verhaal volgt later, als de emoties meer een plekje hebben gekregen. Dus nu even kort.

 

Teleurgesteld, omdat ik mijn goede vorm niet kon omzetten in een mooie marathon.

Boos, omdat mijn eigen lichaam me wederom in de steek laat

Blij, omdat ik Tjeerd heb en we allebei blij mensen zijn en dat helpt heel erg op deze momenten.

Verdrietig, omdat ik niet thuis kon zijn afgelopen week toen mijn oom Klaas overleed en topsport de grootste bijzaak werd.

Opgelucht, omdat het niet meer hoeft

Trots, omdat ik afgelopen jaar nog een dik PR wist te lopen en mezelf bewees dat er nog veel mogelijk was na jaren topsport. Maar, bovenal trots op een mooie carrière, met 2 Olympische deelnames, een 5e plek in een major marathon en nog heel veel meer fantastische ervaringen.

 

Als gezegd een uitgebreid verhaal volgt later. Maar voor nu, iedereen voor de support!

Lees verder

Update december t/m januari

Hier even een update van mij, want dat is alweer even geleden.

 

Ik kan jullie melden dat het goed met mij gaat en dat ik er lekker in zit met m'n marathonvoorbereiding. Als je de uitslag mijn laatste twee wedstrijden ziet (31/12 cross Soest, 14/01 Egmond halve) zul je dat niet 1, 2, 3 zeggen, maar toch is het zo.

 

Eerst maar eens terug naar december. In een behoorlijke trainingsweek liep ik de halve marathon op Ameland. Onder pittige weers- en strandomstandigheden wist ik hier een goede wedstrijd met idem resultaat neer te zetten. Ik was zo'n 2 minuten trager dan vorig jaar, maar als je ziet wat de rest van het deelnemersveld deed is dat een sterke prestatie te noemen. Hierna voelde ik en zagen wij (Tjeerd en ik) dat ik een sprongetje maakte in het trainingsniveau. Ik begon zin te krijgen in de Sylvestercross, want ik was ook wel nieuwsgierig of ik op dat korte werk ook kon strijden met de sterksten. Helaas kreeg ik een paar dagen voor de cross te kampen met buikklachten die me deden vermoeden dat ik een buikgriepje had. Op de wedstrijddag twijfelde ik om te starten, maar vond dat ik niet ziek genoeg was om thuis te blijven en dus ging ik lopen. Achteraf niet zo slim. Ik miste de power en echt racen verergerde mijn buikklachten. Helaas moest ik de handrem dus fors aantrekken, omdat ik wist dat wel alles geven me meer hersteltijd zou kosten. Met het oog op de marathonvoorbereiding won mijn verstand het van mijn racehart.

 

Op 1 januari (6u20) vlogen we direct naar de zon. Lekker trainen in Portugal doet me altijd goed en dus een bewuste keus om hier de laatste weken van mijn marathonvoorbereiding te doen. De eerste twee dagen van het nieuwe jaar maakte ik behoorlijk wat loopjes, naar de wc. Opzich niet super fijn, maar ik knapte er wel van op en kon vanaf 3 januari weer het normale trainingsritme op pakken. De Portugese zon doet me echt goed. Ik voel me sneller hersteld na een training en ik kom heerlijk tot rust. Dat in combinatie met een leuk gezelschap maakt dat de dagen voorbij vliegen en de vorm gestaag groeit. Wat zou dit waard zijn op een halve marathon?

 

Op vrijdag 12 januari vlogen we terug naar Nederland, met Egmond als hoofdbestemming. Aangekomen in Egmond voelde ik bij een "losloopje" iets spanning in m'n hamstring. Uit voorzorg direct even langs Joost (Vollaard, fysio Topsportief). Na een goede behandeling en met geruststellende woorden op zak kon ik me gaan voorbereiden op de wedstrijd. Lekker racen. Dat was het plan, maar na zo'n 6,5km heb ik de strijd gestaakt. Ik voelde iets in mijn hamstring, en nam het zekere voor het onzekere. Ik dacht: "Nu doorlopen is waarschijnlijk een week lang stijve hamstrings en aangepast trainen. Nu stoppen en over een paar uur naar Joost is waarschijnlijk minder stijfheid en minder aangepast trainen." Dus koos ik voor deze optie. Een wagen van de organisatie pikte me op. Binnen no time was ik terug in het atletenhotel (Zuiderduin) en heb in de gym nog een workout op de crosstrainer gedaan, zonder enkele klachten. Al met al een teleurstellende race, maar goeie trainingsdag.

 

Nu even goed laten verzorgen, morgen terug naar de zon en hopelijk snel weer in een normaal trainingsritme. Ook wat dat betreft geen man over boord, want een paar dagen even iets anders dan hardlopen als hoofdtraining is voor mij ook geen straf.

 

Tot schrijvens en bedankt voor alle support, extra bedankje aan die diehards op 't strand vandaag!

Lees verder

Terug naar plan A

Van plan A (marathon Sevilla), naar plan B (marathon Valencia), terug naar plan A.

 

Helaas voelde ik mij op een vrij cruciaal moment in mijn voorbereiding op Valencia niet fit / ziekjes. Het koste me even een paar dagen om de dikke knoop door te hakken, maar niet starten in Valencia gaf me de tijd uit te zieken en niet te overhaasten. Dat laatste is sowieso niet handig als je optimaal wilt presteren.

 

Na twee goede rustweken hebben we de training weer voorzichtig opgepakt. En dat voelt weer goed.

 

Aangezien ik al van plan was de maanden januari en februari in Portugal door te brengen, alles was ook al geboekt, komt ook dat helemaal mooi uit nu. Ik kan in aangename temperaturen de belangrijkste trainingen gaan doen en het klimaat is vergelijkbaar met waarin ik de marathon ga rennen. Win-win dus.

 

Wedstrijden tussen nu en Sevilla zullen binnenkort te vinden zijn in mijn agenda op mijn website.

Lees verder

Reportage RTV Drenthe

Woensdag 9 oktober was RTV Drenthe een dag met mij op pad. Ze volgenden mij met een herstelritje op de elliptigo en gingen daarna mee naar de krachttraining. Nieuwsgierig? Volg dan deze link:

 

https://www.rtvdrenthe.nl/sport/15956170/andrea-deelstra-balanceert-op-dun-koord-richting-olympische-limietpoging

Lees verder

Damloop 2023

Niet mijn dag, zou je kunnen zeggen.

 

Toen we met de bus van het atletenhotel naar de start in Amsterdam werden gebracht werd ik wagenziek. Ik was blij dat we er waren en we eruit konden. De hoop was dat ik dan zou opknappen, maar dat gebeurde niet echt. Kort voor me op de grond kijken was geen probleem, maar mijn blikveld verruimen of mijn hoofddraaien gaven het gevoel of ik 10 rondjes achtbaan had gedaan.

 

Ach, ik liep ooit eens een hele sterke Sylvestercross in Soest, terwijl ik mij voor de start misselijk voelde. Dus niet nadenken en de laatste preparaties voor de doen. Één van die dingen was een neusplakker op, zodat je neusvleugels wijder openstaan. Dit gaf mij ineens zoveel frisse lucht dat het in m'n hoofd iets opklaarde.

 

Plan was een vlakke of progressieve race lopen. De eerste kilometer uitgezonderd, aangezien die een flinke afdaling kent door de IJtunnel. Het tempo kwam makkelijk. Gezien de trainingen verraste dat niet, maar natuurlijk wel naar hoe ik me voor de start voelde. Ik hield me goed aan mijn eigen plan en voelde met sterk. Tot ik net voorbij de 10km een bekend vervelend gevoel in mijn linkerbeen ervaarde. Door goed op mijn pasritme en techniek te letten en niet te versnellen in het laatste deel dacht ik ales onder controle te kunnen houden. Tot ik niet veel later kramp kreeg in mijn rechterkuit. Ik vermoed door het ontzien van mijn linkerbeen. Van 12km tot er met de finish ben ik een aantal keer gestopt om de kuit te masseren en te rekken. Hierna pakte ik dan heel makkelijk het tempo weer op, maar wat koop je daarvoor als je kort daarna weer moet stoppen.

 

Na mijn geslaagde wedstrijddrieluik in juni/juli zagen we dat ik weer een stapje had gemaakt. Dat maakte dat ik nieuwsgierig was naar wat ik vandaag zou kunnen. Helaas bracht het me niet waar ik op hoopte. Een flinke domper. Teleurgesteld en verdrietig direct na de finish. Een paar uur later kan ik weer goed relativeren en zie nog voldoende mogelijkheden voor mooie dingen, maar eerst natuurlijk eerst even kijken hoe het herstel deze week gaat.

Lees verder