Tijd voor andere dingen

Na het NK-cross nam ik even gas terug. Geplande en genoodzaakte rust ineen. Gepland, want mijn winterseizoen zat er op. Genoodzaakt, omdat ik met een niet fit lichaam toch het NK liep wat mij dusdanig veel energie kostte dat ik geen energie had om dingen te doen. Laat staan te trainen. maart is rusten, opnieuw beginnen, tijd maken voor andere dingen die ik leuk vind, testen doen in de klimaatkamer "thermo Tokyo", een aantal sponsoren bezoeken en genieten van de lente die is aangebroken. Ja ik weet het dit is wel heel globaal, maar het is wat het is. Bij een volgende update heb ik misschien weer echt nieuws. Kun je zolang niet wachten of ben je nieuwsgierig naar de details van mijn trainingen en/of andere bezigheden? Meld je dan aan als supporter en reis met me mee!

Teleurstellende 4e plaats op NKcros

Het NKcross 2019 op een parcours naar m'n hart, met een goede vorm en daarmee kans om mijn derde nationale titel op deze discipline op rij te halen.
Het mocht helaas niet zo zijn vandaag. Voor wie het fenomeen hooikoorts kent en daarmee kampt en regelmatig intensief sport, kan misschien weten hoe ik mij voelde vandaag. Voor de wedstrijdhardlopers onder ons: alsof ik in het laatste rondje van een 1500m zat en dat de hele wedstrijd over 8km cross.
Maar als regerend Nederlandskampioen wilde ik natuurlijk starten en finishen. Dat heb ik gedaan. In de laatste ronde geforseerd om toch nog een medaille te pakken, maar ik was gewoon leeg.
Gestart, gestreden (hoofdzakelijk met mezelf), gefinishd. Streep er onder en door.
Ik heb een goede winter gedraaid, trainingsresultaten wijzen dit uit. Vandaag was ontzettend jammer, maar er is maar één doel dit jaar en dat is de Olympische marathonlimiet lopen in september. En goed aan september: geen hooikoorts

Almond Blossom Cross

Daar lig ik dan, in de Portugese zon. Als enige met m'n lange broek en een jackje bij de hand, want ik vind 't soms toch een best fris windje.
Vandaag is de dag van de Almond Blossom Cross. Een wedstrijd die op mijn planning stond, maar waar ik uiteindelijk niet zou starten. Reden: ondanks dat de wedstrijd genoemd stond op de IAAF kalender als onderdeel van het internationale circuit (net als vorige week in Italië), kreeg ik te twee weken geleden te horen dat ik niet mocht starten omdat het een EK voor clubteams was.  Erg jammer, want ik loop hier graag en stond in het verleden al twee keer op het podium. In plaats van zelf lopen stond ik vanochtend, na mijn duurloop van 80 minuten, aan te moedigen. Het Nederlandse herenteam van Ciafla deed mee. En uiteraard wilde ik even de race van de dames zien.

Mijn eerst volgende wedstrijd zal nu het NKcross zijn. Tot een week voor dat NK blijf ik hier, in Portugal bij plus 15 graden. Met veel zonuren denk ik dat de trainingen een stuk makkelijker zullen draaien dan in de Nederlandse winter.

Afzien in de Cinque Mulini

Omdat het leuk is eens ergens anders te lopen. In een ander land, met een vreemde taal, waar het niet zo nauw komt met de tijd, andere tegenstanders en een onbekend parcours. Op veel vlakke buiten de comfortzone, dat maakt je, naar mijn mening beter als atleet en het is ook gewoon leuk!
Tijdens het lopen ging ik ook behoorlijk buiten mijn comfortzone. Het was slechts 5600 meter crossen en dus koppie er bij vanaf de start en constant hard lopen. Het eerste rondje "di Campo" ging nog wel okay, maar daarna werd er echt gasgegeven. De Afrikaanse atletes lagen snel los, maar samen met Jasmijn Lau liep ik in een mooi groepje. Het parcours voerde door weilanden, over slootjes, heel steile afdalingen en klimmetjes en door twee molens! In de middelste ronde "senza Mulini" zat ik nog in dat mooie groepje, maar ik had slecht positie gekozen. Bij de steilste afdaling zat ik achter een atlete die niet zo goed durfde te dalen en daardoor verloor ik de aansluiting met de groep. Vanaf nu was het nog moeilijker voor mij om dat tempo hoog te houden. De gaten waren niet extreem groot, maar ze waren er wel. In de laatste ronde "Giro completo", gingen we door de molens. Echt een bijzondere belevenis. Ik had hierna even moeite om weer dat hoge tempo terug te pakken en denk dat ik daar tijd verloren ben op de dames voor me. Zo'n 600m voor de streep werd ik echter zo opgejaagd, door een veel te fanatieke trainer/vader doe meerende en z'n atlete/dochter naar voren schreeuwde! Dit maakte wel iets in mij los en ik zag het gat met de atleten voor me weer slinken, veel te laat natuurlijk! Maar wel wederom een sterk eindschot.
Het was afzien, maar ben tevreden en heb genoten vandaag hier te lopen. Hopelijk past het volgend jaar weer in m'n planning en mag ik /mogen wij terugkomen.

En nu door naar Portugal! Daar zal het toch niet ook sneeuwen?!

Goede start 2019!

Wat een editie van Egmond was dit nu toch? De wind was vrij krachtig, nou laat dat vrij eigenlijk maar weg. De wind was namelijk zo sterk dat ik tijdens het inlopen zo af en toe even naar links, rechts, voor of achter geblazen werd. Echt waar, ik overdrijf niet! Ik had er plezier in, al met het inlopen. Wegens de richting van de wind was ik niet bang om een groot deel van de race alleen te moeten lopen. Vorige week, hadden we verkend, toen stond de wind ietsje anders, maar daardoor wist ik wel waar ik hem vandaag mee of tegen kon verwachten. Bij de start stond in ieder geval in de rug en liepen we naar beneden, twee dingen die mij wel liggen. Met de wind meelopen is meer een kunstje dan je zou denken en heuvel af lopen is ook niet aan iedereen besteed.

Om 12.16u klonk het startschot, met een selecte groep dames gingen we aan dit avontuur beginnen. Ik startte niet hard, althans dat vond ik, maar ja wat ik al zei; “wind mee en naar beneden”. En dus lag ik, zonder het door te hebben al voordat we het strand opgingen (binnen 500m) los. Bram, mijn trainer riep nog: “niet te gek hè?!”. Oh, maar dat valt wel mee dacht ik. Maar op het strand liet ik toch eventjes het tempo zakken. Eventjes, want ze kwamen me niet snel genoeg en de wind stond m.i. prima om alleen te lopen en dus liep ik op een comfortabel ontspannen tempo over het strand. Achteraf hoorde ik dat in de groep achter mij niemand op kop wilde lopen en het tempo gedrukt werd. Ik dacht alleen maar, “dit is mijn kans, uitbuiten waar je goed in bent.” Ik genoot met volle teugen en liep zeker weten niet op het randje, maar liep wel verder uit op de groep. Prima, want die voorsprong verwachtte ik op de wind tegen stukken wel nodig te zijn. Ik geloof dat de eerste Afrikaanse dames mij op 12 of 13km voorbij kwamen. Natuurlijk probeerde ik even aan te haken, maar hun loopvermogen was toch een beetje beter dan het mijne. Niet veel later kwam de derde en laatste Afrikaanse me voorbij. Ik bleef gewoon m'n ding doen. Goede cadans lopen, vooral profiteren van de windluwe of windmee gedeelten en zo goed mogelijk hoog ritme lopen tegen de wind in. De wind was echter te sterk, soms kon ik m'n lijn ook niet houden. Knap van die Afrikaanse dames die niet veel zwaarder dan mij zullen zijn. Op 16, 17 of 18km kwam Ruth van der Meijden mij bijhalen. Natuurlijk haakte ze eerst even aan. En ik wilde niet laf zijn dus bleef gewoon lopen, ook tegen mijn vriend “de wind”. Met een korte maar goede versnelling pakte Ruth een gaatje op mij, zoals dat vaak bij mij gaat moest ik even schakelen voor ik hierin mee kon, maar daarna kon ik het gaatje weer iets dichten, tot we de Bloedweg opgingen. 6% klimmen en vol tegen de wind in. Ik kwam nauwelijks vooruit. Ik gaf me echt niet zomaar gewonnen, ondanks dat die laatste kilometers best veel wind tegen was. Wat best veel? Heel veel, vooral dat laatste stuk. Logisch want met de start gingen we deze weg tegengesteld en was hij mee. Het was dus zwaar die laatste meters. Tel daarbovenop dat ik, zij het heel bewust, nog weinig hardloopkilometers heb gemaakt. Die combi voelde ik aan het einde vooral. Maar niet getreurd. In tegendeel! Ik ben zeer tevreden met mijn race. En al liep het bij toeval zo, eerlijk gezegd was dit scenario ook het beste wilde ik hoog eindigen vandaag.

Ik heb genoten en ben tevreden met deze goede start van 2019. Dat het een mooi jaar mag worden!