Gouden Spike 10km baanwedstrijd

25 Rondjes op de atletiekbaan, het zal nooit mijn favoriete discipline worden. De laatste keer dat een een 10.000m liep (op de weg is 10km op de baan 10.000m) kan ik mij niet herinneren, zolang geleden. Dit weekend waren er, in eerste instantie, twee wedstrijd mogelijkheden: Dam tot Damloop (1e voorkeur) en Gouden Spike. De Dam tot Damloop, een wegwedstrijd over 10EM, zou in aangepaste vorm voor een selecte groep elite atleten doorgaan. Een week of drie geleden hoorden we dat dit toch niet ging lukken en dus kwam de Gouden Spike, tevens NK 10.000m, weer in beeld.

Ik zag er een beetje tegenop. Twee dingen waar ik niet zo goed in ben, lopen op de baan en het lopen van een 10km kwamen samen. Aan de andere kant was ik ook wel nieuwsgierig naar wat ik zou kunnen.

Op de startlijst stonden 11 dames, inclusief twee tempomakers (waarvan er eentje was). Er waren last minuten nog afzeggingen en een paar DNF's,  wat maakte dat we op een gegeven moment met slechts 6 dames liepen.

De race dan. Ik wist dat de eerste dames op een voor mij te snel schema gingen vertrekken en trok dus direct mijn eigen plan. Wat ook betekende dat ik direct alleen liep. De eerste vijf rondjes liep ik de vooraf bedacht ronde tijden. Ondanks dat het heel soepel voelde had ik wel door dat de wind te krachtig was om dit tempo zo door te doen,  alleen althans. Het was ook op dit moment dat ik aansluiting vond bij twee dames die terugvielen uit de kopgroep. Ik drong aan op samenwerken, beter voor ons alle drie. Met twee van ons drieën liepen we een paar rondjes kop over kop. Na 5000m ging nummer drie er vandoor. Ik kon op dat moment de versnelling niet pareren. Ik zakte zelfs behoorlijk terug in tempo, door een combinatie van concentratie verlies en het missen van (baan)wedstrijdritme. Op een gegeven moment dacht ik zelfs aan uitstappen. Tot mijn trainer riep dat ik weer inliep op mijn voorganger. Met nog 7 ronden op de klok nam ik mijzelf voor om elke rond een paar meter dichter naar haar toe te lopen. Ik had weer zin en de concentratie was terug. In no time was ik bij haar en kon het verhoogde tempo weer met vrij veel gemak doorlopen. Met een snelste laatste ronde (mijn snelste van de wedstrijd) werd ik vierde in 34.33 Zeker niet de tijd waar ik op hoopte, maar zeker wel een heel goede prikkel vandaag. Goed om weer eens een wedstrijd te hebben gelopen. En goed dat ik eventjes uit mijn comfortzone moest. Daar word je alleen maar beter van.

Nu weer doortrainen met als hoofddoel Valencia marathon op 6 december en de Zevenheuvelenloop als eerst volgende wedstrijd!

P.s. complimenten aan de organisatie voor het organiseren van een evenement waar heel goed rekening gehouden werd met de Corona maatregelen.

Wanneer mogen de racers weer aan?

Vandaag is het maandag 3 augustus en ik heb een rustdag. Een dag voor klusjes, ditjes, datjes, een toeristische rondje fietsen, wandelen of even poedelen bij het Heerderstrand en een fysiobehandeling. Een mooi momentje dus ook om hier even een stukje te schrijven.
De getroffen maatregelen rondom het Corona virus zijn iets versoepeld. Na een periode van alle trainingen alleen doen en zo goed als geen fysieke sociale contacten blij dat ik weer onder leiding van Bram kan trainen en dat we weer face tot face kunnen overleggen. Ben ik ook blij dat ik mijn krachttrainer Joost weer kan zien en bij sportcentrum Heijenoord mijn krachttraining kan  hervatten, deels dan. De groepskrachttrainingen waar ik normaal gesproken om de week bij aansluit laat ik nog even voor wat ze zijn, die training doe ik gewoon thuis. Ook zijn de fysiobehandeling en massages weer mogelijk, met het oog op blessurepreventie belangrijk.  Versoepelde regels maken ook dat er weer wedstrijden, op kleine schaal met alle maatregelen van dien, georganiseerd worden. Misschien dat ik nog een baanwedstrijdje meepik in augustus. Misschien, omdat alles misschien en we zullen wel zien is op dit moment.
Na het besluit dat de Spelen worden uitgesteld tot 2021, besloten we dat ik in het najaar in Eindhoven zou gaan lopen om de Olympische limiet te slechten. Eindhoven marathon wilde mij graag ondersteunen en zelfs een race rondom mij opzetten. Het was allemaal amper beklonken of we kregen te horen dat je pas per 1 december weer een limiet kunt lopen. Direct heeft Volarsports, mijn management, mij aangemeld bij de marathon van Valencia. Daar liep het storm met aanmeldingen, Valencia is namelijk op 6 december de laatste grote marathon van het jaar op Europese bodem. Ik denk dat het nog geen twee weken later was dat het volgende nieuws kwam. Er zouden gesprekken gaande zijn om een uitzondering te maken voor marathonlopers m.b.t. de periode waarin je limieten kunt lopen. Aangezien het marathonseizoen, normaal gesproken, in september begint zou er gelobyd worden om per 1 september weer limieten te kunnen lopen i.p.v. 1 december. Na de eerste geluiden hierover bleef het een paar weken stil. Wij kregen zelfs te horen dat dit ongedefinieerde geruchten zijn. Deze bron was zo betrouwbaar dat mijn trainer, Bram, en ik de focus echt naar 6 december aan het verschuiven waren. We werkte de globale planning al iets nauwkeuriger uit. Krap twee weken later kwam er nieuws uit Eindhoven. De marathon gaat dit jaar niet door. Ontzettend jammer voor de organisatie, alle potentiële deelnemers,  fans en sponsoren, maar begrijpelijk. Onze focus ging definitief naar Valencia, op dat moment nog 4,5 maanden voor ons.
In diezelfde week kwam er nog meer nieuws. Er werd bekend gemaakt dat de mogelijkheid om een Olympische limiet te lopen op de marathon toch naar voren wordt geschoven. Niet per 1 december, maar per 1 september zul je een limiet kunnen lopen. Nu nog de wedstrijden ... Zie voor meer info: https://www.worldathletics.org/news/press-releases/shoe-technology-rules-tokyo-qualification-roa
Deze nieuwe ontwikkelingen hebben geen invloed op de door ons gemaakte keuze om te gaan voor Valencia. Valencia zal zijn op 6 december, vanaf nu nog vier maanden dus. Ruim de tijd voor een goeie voorbereiding. Gaan we nu toch gokken op iets dat georganiseerd wordt in september of oktober, dan is het wel kort dag (een marathonvoorbereiding neemt minimaal 3 maanden).
Een verdere exacte invulling van de planning kan ik nu wel gaan delen, maar kan over twee weken weer anders zijn. We weten immers niet hoe het virus zich zal ontwikkelen en wat de gevolgen zullen zijn voor ons dagelijks leven, in Nederland, Europa en de wereld. Hetzij zo. Het enige wat ik nu kan dan doen is geconcentreerd blijven en me focussen op die dingen waar ik wel invloed op heb. Het ritme van eten, trainen, eten, slapen, eten, trainen... gewoon doordoen en zorgen dat ik fit ben wanneer ik er weer moet staan.

Gelukkig vind ik hardlopen (en andere buiten sporten) nog steeds ontzettend leuk en is het atletenleven geen straf, maar een groot voorrecht! Dat realiseer ik mij heel vaak, maar de afgelopen tijd nog vaker en veel bewuster.

Wordt vervolgd ...

Wil je met grotere regelmaat een update van mij ontvangen? Meld je dan aan als supporter of sponsor en beleef mijn Olympische reis vanaf de eerste rij.

Rennen voor het Longfonds

Running Apart Together, zo heet de virtuele wedstrijd waar ik vandaag aan meedeed. Hoe gaat dat dan? Je loopt In je eentje of met mensen uit je huishouden een wedstrijdafstand, voor mij 10km, en je resultaat kun je nadien online doorgeven. Als het opgegeven tijdslot gesloten is wordt er een klassement opgemaakt onder alle ingezonden resultaten.

Afgelopen vrijdag had ik op de fiets een rondje dichtbij huis uitgezet. Allerminst vlak, maar wel 10km en door een mooie bosrijke omgeving. Om zeker te weten dat de afstand klopte, heb ik de route twee kanten op gefietst en met gps en fietscomputer nagemeten. De gemeten afstanden varieerden tussen 10,0 en 10,15 km. Zelfs al zou ik vandaag alleen een stopwatch hebben wist ik dat de afstand goed zat. Om een beetje competitie te ervaren had ik Tjeerd gevraagd ook dit rondje te gaan doen. Beiden hadden we een startnummer gekregen van de organisatie. Ik had een fotograaf gevraagd, dank Erik Peek! En een coach/waterdrager/mensen aan de kantschreeuwer/hondenwegjager (dat laatst was gelukkig niet nodig), Ed Cornelissen ook bedankt.
Vlak voor de start kwamen er spontaan twee heren langs, waarvan eentje een stuk ging meerennen. Super leuk Willard en Gernen Bredewold bedankt voor de support.
Stipt 11u gingen we, zoals gepland, van start. Op een heuze startstreep (aanduiding van een 60km zone)  Het voelde als een prima tempo de eerste kilometers. Na een kilometer of vier / vijf begon ik ineens nieuwsgierig te worden naar mijn tempo en hartslag. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn stopwatch het niet deed! Hoe dan? Ik weet wel bijna zeker dat op het moment van "op start drukken" het gps-signaal even weg was waardoor mijn horloge niet goed gereageerd heeft. Gelukkig fietste Ed mee en hij had ook geklokt. En aangezien ik samen met Tjeerd was gestart kon ik bij de finish natuurlijk gewoon het verschil met hem gaan meten. Niet dat ik nu dacht vandaag een dijk van een tijd te gaan zetten, maar het was wel een soort van wedstrijd. Op 7km dacht ik: "waar ben ik aan begonnen?" En: "Had ik geen vlak rondje kunnen bedenken?" En: "doe nou maar even normaal, je bent niet wedstrijdfit. Alles is goed, als je Tjeerd maar voorblijft." Sorry, Tjeerd! En zo nog wat meer hersenspinsels. Onderweg waren er best veel aanmoedigingen van wandelaars en fietsers en werden we zelfs nog gefilmd door enthousiastelingen. Op de finish riep ik Ed, hij riep mijn tijd en ik ging het verschil met Tjeerd opmeten. Zodoende wist ik dat ik 36.36 had gelopen. Geen toptijd, maar wat wil je? Wel prima voor vandaag. We hebben het goede doel gesteund, met ons rennen: het Longfonds.

Bedankt voor de support Ed, Erik, Willard, Gerben en mensen langs de kant! En Tjeerd voor het hazen van de eerste kilometer.

Solo wedstrijden

In de meest ideale situatie zou ik nu in de specifieke voorbereiding voor de Olympische marathon zitten. In de meest ideale situatie zou ik op Moederdag thuiskomen van een korte trainingsstage in Bad Dürrheim.
De situatie is verre van ideaal, met uitgestelde Spelen en afgelaste (voorbereidings)wedstrijden. En slapen in de hoogte tent i.p.v. met trainingsmaatjes naar de schone lucht en mooie bossen van Bad Dürrheim.
Deze onvoorziene, ongewone nieuwe situatie brengt, zoals iedere tegenslag ook goeie dingen. Er is meer tijd om mij voor te bereiden op de eerst volgende marathon. Er is meer tijd en ruimte om te werken aan de zwakkere puntjes, om nieuwe blessures voor te zijn. Er is voldoende tijd en energie om te verhuizen naar onze nieuwe stek aan de rand van het bos.
Een zomer zonder wedstrijden heb ik vaker gehad, dat maakt mij niet nerveus. Het enige verschil: toen was ik geblesseeerd en werkte aan een come back. Nu ik fit ben vind ik het wel jammer geen races te kunnen doen, financieel, maar vooral sportief. Ik heb zin om even gas te geven. Ik heb zin om "pijn" te lijden. Ik heb zin in competitie. Wat er niet is moet je creeëren. Zo dachten meer mensen en zo werden de online solo races geboren. Het lijkt mij echt loeizwaar en lastig om in mijn eentje tot het gaatje te gaan, maar in het weekend van 13 / 14 juni ga ik het toch proberen tijdens de Running Apart Together run. Een evenement waar ook nog eens een goed doel aangekoppeld is, het Longfonds. Er zullen meer van dit soort races volgen voor mij. Wanneer en over welke afstand dat moeten we nog even zien, maar zodra dat bekend is zetten we het in de agenda.

Ben je zelf ook opzoek naar een leuke uitdaging? Vanaf 5 juni starten we #rennenmetAndrea Volg de socialmediakanalen en Strava of houd mijn website in de gaten!

 

Tijd voor rust

Zaterdag 14 maart, een dag na mijn aankondiging om in Enschede te gaan rennen kwam het nieuws dat ook deze marathon wordt afgelast.
Eerst was er gelatenheid, daarna teleurstelling en verdriet. Na een goeie nachtrust kwam de verbetenheid en strijd terug. Ik had gelezen dat er in Engeland een limietrace georganiseerd wordt, op afgesloten terrein en beperkte deelname. Waarom zou dat niet in Nederland kunnen? En dus mailde ik zondag de atletiekunie. In de namiddag van maandag kreeg ik een eerste reactie. Er was contact geweest met Groot Brittannië. Wij Nederlanders kunnen niet aanhaken, maar de Atletiekunie ging onderzoeken of, waar en wanneer zoiets in Nederland zou kunnen plaatsvinden.
Op maandag had ik ook een enorme motivatiedip. Natuurlijk wel getraind, want ik moet fit blijven, nog minimaal één week alles geven. Ik had zaterdagavond namelijk besloten, als er volgend weekend geen duidelijkheid is waar ik kan lopen of het blijkt dat ik voor 1 mei geen limietpoging kan doen, dan is het tijd voor rust en zet ik mijn pijlen op een najaarsmarathon. De reden voor deze deadline is, dat ik van mening ben anders te veel energie te verspillen aan het voorbereiden en lopen van de limiet (ik had mijn piek al op 1maart liggen) Zoveel energie dat ik het onmogelijk acht om op 8 augustus, de Olympische damesmarathon, weer topfit te zijn. Ik wil alleen naar de Spelen als ik daar kan presteren, dat is mijn doel en niet het rennen van die limiet. Dat moet natuurlijk wel, maar ik zie en ervaar dat als noodzaak en niet als doel op zich, in tegenstelling tot vier jaar geleden.

Op dinsdag deed ik nog een training waarbij ik de kilometers fluitend wegtikte op een tempo net iets boven het gewenste marathontempo. Dit was gelijk ook de laatste echt goede training. Ik moest een pas op de plaats maken, omdat ik mij niet fit voelde. Hoofdpijn, zere keel, hoge rustpols, hoesten, niezen. Veel slapen en trainingen overslaan, maar tegelijkertijd moed houden dat was wat me te dien stond.

Maandagavond, gisteren, was er weer een live persconferentie van het kabinet op tv. Hierin werden strengere maatregelen aangekondigd. De belangrijkste, voor mij: geen evenementen tot 1 juni, ook niet met minder dan 100 personen". Gelijk hierna heb ik van Charles van Commenee een bericht gestuurd. Dat ik het onwaarschijnlijk acht dat er in april een limietrace georganiseerd mag worden. En al mag dit wel, dan trek ik mij bij deze terug, omdat ik het maatschappelijk onverantwoord vind. “We trekken de stekker eruit ”, was de reactie. In dezelfde minuut kwam er een pushmelding van de NOS binnen over uitstel van de Olympische Spelen, met mogelijk een jaar. Een mededeling die nu, dinsdagmiddag, officieel bevestigd wordt.

Ik was teleurgesteld en opgelucht tegelijk. Teleurgesteld, omdat ik niet heb kunnen laten zien wat ik echt in me heb op mijn favoriete afstand. Had ik nu maar doorgelopen in plaats van ingehouden (wandelen, joggen om energie te sparen) die laatste 7km in Tokyo. Dan had ik, met een nagenoeg solo gelopen race, nog een tijd onder de 2.30 gehad dit jaar. Nu moet ik daar op wachten tot het najaar.
Opgelucht, omdat ik kan toegeven aan de vermoeidheid, het niet fit voelen. Maar bovenal opgelucht, omdat ik weet waar ik aan toe ben. Die onzekerheid, dat was de grootste struggle. De positieve mindset die ik altijd heb was soms ver te zoeken, maar ik bleef gaan omdat er nog een kans was. Nu is het tijd voor rust en het nader uitwerken van mijn vervolg plannen.

Weet dat ik mooie marathonplannen op de plank heb liggen voor komend najaar en voorjaar. Hopelijk worden die eerste twee marathons gevolgd door een Olympische zomer!

Nieuwsgierig naar mijn exacte plannen? En altijd als eerste het laatste nieuws met achtergrondinformatie? Meld je aan als supporter of sponsor, maak zo deel uit van mijn Olympische team en lever een bijdrage aan het najagen van mijn sportieve droom. https://andreadeelstra.nl/word-supporter-sponsor/