Halve marathon Loipersdorf

Vandaag mijn eerste wedstrijd sinds de marathon van Valencia op 6 december 2020. In het Oostenrijkse Loipersdorf stond er voor mij een halve marathon op het menu.

Eigenlijk zou ik vorige week mijn eerste wedstrijd zijn, een 10km in Enschede op vliegveld Twente. Die zondagochtend liep even wat anders dan gepland, waardoor ik niet naar Enschede kon reizen. Als alternatief liep ik die dag in mijn training een 10km. Voor mijn gevoel liep ik een lekker vlot tempo. Toen ik na 10km de stopwatch indrukte zag ik 34.17 Volgens de GPS wa het net geen 10km dus laten we zeggen 34.20 op de 10km met Tjeerd als meefietser, maar verder solo. “Toch mooi", dacht ik, dat dit tempo vlot voelt en niet hard. Ik begon zin te krijgen in de halve van vandaag. Een beetje strijd met andere dames op een snel parcours, waar zou me dat brengen?

Gisteren vertelde iemand van de organisatie mij dat er wat afmeldingen waren. Jammer nu bleek ik samen met een Zwitsere over te blijven van het favorietengroepje. Er werd last-minute nog wel even een tempomaker/loopmaatje geregeld. Dat was top.

Vandaag leken de omstandigheden perfect. Regen in de nacht en nog even een buitje voor de start, een graad of 10° en weinig wind. Wij startten relatief rustig en schoven gedurende ronde 1 steeds iets verder naar voren door. Dit was trouwens wel lastig, want echt breed was het niet. En een paar listige bochtjes maakten het er ook niet eenvoudiger op. Maar we schoven door. Het was inmiddels harder gaan waaien en regenen. “Maar het zou toch droog blijven tot half 12?” Nee, dus. Ik dacht nog, dat het nooit veel kon gaan regenen. En regen vind ik altijd lekker, behalve dan ala het zo hard gaat dat je het er ook koud van krijgt, zoals vorige week bij mijn solo 10km. En zoals vandaag! Ik zou oefenen met drinken onderweg (marathontraining), maar kon de bidon niet in mijn handen houden. De volgende doorkomst stond Tjeerd klaar met regenjasje. Dat was fijn geweest, maar dan had ik moeten stoppen, zodat hij mij kon helpen met aantrekken, dus door. De laatste doorkomst vroeg ik om zijn pet, mijn hoofd deed pijn van de kou. Pet aangepakt, is ie natuurlijk te groot afgesteld dus die zou afwaaien. De pet toen maar in mijn broek gestopt, voor mijn buik. Dat was ook wel lekker eigenlijk. Mijn mannelijke loopmaatje stopte bij 17km. Vanaf daar geprobeerd het gat met mijn concurrente te vergroten, dat lukte. Het gat groeide van een seconde of 15 tot 38. Ik kwam als eerste dame over de meet in 1.13.10 (PR) Helemaal verkleumd, maar ook wel vrij vlot weer opgewarmd door de vele laagje kleding en het warme busje waarin we naar de prijsuitreiking werden gebracht. Op mijn facebook- of instagrampagina een sfeerimpressie van die prijsuitreiking (dit is gelijk een impressie van het strijdtoneel vandaag) De hoofdprijs was een handgemaakt Keniaans schild.

Ik kwam voor een snelle tijd, maar dat was gezien de huidige omstandigheden niet mogelijk. Deze lage 1.13 is mij veel meer waard dan die cijfertjes. Het geeft mij wederom de bevestiging dat mijn huidige niveau dik in orde is. De dame achter mij is wel een 1.09 loopster, dat ik die vandaag voor bleef geeft ook een goed gevoel. En dit allemaal in een “gewone" trainingsweek (okay, gister was wel een rustige dag en morgen ook) en met ook een “gewone" trainingsweek voor de boeg, zijn allemaal goede signalen op weg naar Tokyo! Euh, Sapporo

 

 

De voorbereiding gaat door!

In voorbereiding op de Olympische Spelen van deze zomer probeer ik mijzelf zo goed als mogelijk voor te bereiden op de verwachte warme en vochtige omstandigheden. Al zitten wij marathonlopers niet in Tokio, maar het iets koelere Sapporo warm zal het zeker worden.

Na de Olympische marathon, van Rio de Janeiro in 2016, hebben we een plan gemaakt om te werken aan het beter presteren in de te verwachten weersomstandigheden tijdens de Spelen. Nu met nog 4,5 maand tot mijn 2e Olympische marathon komt het aan op de spreekwoordelijke puntjes. Het eerste plan was om met regelmaat in de klimaatkamer op Papendal te gaan trainen, maar dat zou een te lastige puzzel worden. De klimaatkamer zit lekker volgepland met allemaal TeamNL-atleten die zich net als mij optimaal willen voorbereiden. Buiten een paar testjes zou het lastig worden om gegarandeerde trainingsmomenten te krijgen in de klimaatkamer op Papendal.  We gingen dus nadenken over alternatieven. Het mooiste zou zijn een eigen klimaatkamer, zodat deze altijd vrij is als ik er wil trainen, zoals bijv. op de tacx in de badkamer. En nog mooier zou het zijn als ik er niet of nauwelijks voor hoef te reizen. Het eerste plan was trainen bij sauna de Veluwsebron, sponsor sinds de Spelen van Rio. Door de regels omtrent het Coronavirus ging dit helaas niet lukken. Ik gooide een balletje op bij één van mijn jongste sponsoren, Slagerij en Catering de Haan in Wapenveld (onze woonplaats sinds vorig jaar). Zij gooiden een paar balletjes op bij ondernemers in het dorp en zo kwam er een super voorstel. Zwembad “Berghuizerbad" (slogan van het bad: voor iedereen, door iedereen), amper twee kilometer van ons huis, bleek een mooie ruimte beschikbaar te willen stellen. Een loopband had ik ook al geregeld via Fitnesscentrum Corpus uit Dieverbrug, sponsor van het eerste uur. Vrijdag 19 maart was het zover, de loopband werd gebracht! Vanaf komende week kan ik mij dus nog specifieker gaan voorbereiden op de te verwachten warme en vochtige omstandigheden in Sapporo.

Andrea Deelstra denkt in oplossingen, niet in problemen

Andrea Deelstra liep in december in Valencia de olympische limiet op de marathon. Maar de atlete kreeg het niet cadeau. Zo kampte ze met een heftige blessure en om niet in de financiële problemen te komen, verkocht ze haar huis. Andrea kijkt er nuchter tegenaan: “Als er een probleem is, moeten we kijken naar de oplossing.”

“Je moet niet in je tegenslagen blijven hangen”, vertelt Andrea...

Lees het hele verhaal hier >>> https://teamnl.org/artikelen/2021/02/andrea-deelstra-denkt-in-oplossingen-niet-in-problemen#

31 december 2020

Normaal gesproken schrijf ik op deze laatste dag van het jaar een verslag van de Sylvestercross in Soest, maar wat is er nu normaal dit jaar?

Een jaar wat begon met stormen en eindigt met weer dat eerder aan lente dan winter doet denken. En natuurlijk hadden ook om te gaan met de gevolgen van het wereldwijd heersende Corona virus. Tijdens mijn eerste hoogte – hitte stage van 2020, in Namibië, in voorbereiding op de Tokyo marathon was er al sprake van het rondwarende virus in China. Het was februari en ik  dacht toen nog dat het een Chinees, dan wel Aziatisch probleem was. Ik kwam terug naar Nederland en zou voor het eerst deelnemen aan het NK 10km op de weg in Schoorl. Voor mij was het drie weken voor de Tokyo marathon en dat is een fijn moment voor een wedstrijdprikkel. De laatste dagen voor de race waren er al geruchten over het mogelijk niet doorgaan van de wedstrijd i.v.m. storm Ciara. Tijdens die eerste geruchten zat ik nog in Namibië en kon me er niets bij voorstellen. De dag voor de wedstrijd dacht ik nog steeds dat het wel mee zou vallen. Op zondagochtend werden de geruchten waarheid. De wedstrijd werd geannuleerd, gezien de stormschade die dag werd aangericht heel terecht. Het was de eerste afgelasting in een hele lange reeks, maar wie had dat in februari kunnen voorzien?

De week voor de Tokyo marathon reisde ik af naar Japan. Het was toen al duidelijk dat Corona ook daar flink huishield. Er werd besloten dat er geen recreanten mochten starten en volgens mij werden mensen ook gesommeerd niet te komen aanmoedigen, het was sfeerloos. En dat bij een marathon waar ik al heel lang van droomde. Mijn lange solo bleek toch te veel gevraagd, de Olympische limiet zat er niet in mijn eentje. Voor mijn gevoel had ik nog onder de 2u30 kunnen lopen, maar dat boeide mij niet. Ik kwam voor de limiet. Door mijzelf in de laatste kilometers enorm te sparen met wandelen en dribbelen, creëerde ik een extra kans in april. De eerste momenten na de race was ik vooral teleurgesteld, maar ’s nachts realiseerde ik mij weer waarom ik had ingehouden. Ik was nog niet thuis uit Japan of er lag een fantastisch voorstel van de Enschede marathon (eind april). Een race rondom mij, met eigen hazen en goede tegenstand. Maar ook vanaf mijn thuiskomst werden geruchten over het niet doorgaan van de Spelen steeds luider. De eerste wedstrijden werden afgelast. Ik ging soms de deur uit om te trainen met de vraag “Waarom, waarvoor?” Het waren energie-vretende en onzekere weken. Ik was nog een week ziekig. En voelde mij vooral heel erg moe en sliep bijna ieder moment van de dag dat ik niet trainde.  Achteraf vermoeden we dat ik in Japan Corona had opgelopen! En toen kwam de verlossing, zo voelde de mededeling dat de Spelen een jaar zouden worden uitgesteld. Eindelijk kon ik in de ruststand. 6 december in Valencia zou de nieuwe kwalificatie mogelijk worden, zo bepaalden we. Dit gekke voorjaar deed mij teruggaan naar de vraag: “Waarom doe ik dit?” Het antwoord bleek heel simpel, ik vind hardlopen, sporten in zijn algemeenheid ontzettend leuk.

6 december werd de nieuwe piekdag. De grote lijnen van de planning daarnaartoe waren helder. Er werd veel van mijn/onze flexibiliteit gevraagd. Constant aanpassen op wat wel mocht en wat niet kon. Gelukkig ben ik oplossingsgericht en denk ik graag in mogelijkheden. En gelukkig kan ik het grootste deel van mijn trainingen in mijn eentje en buiten doen.

In voorbereiding op Valencia heb ik de gedachte dat deze wedstrijd misschien ook gecanceld zou worden niet toegelaten. Ik had er immers geen invloed op en concentreerde mij op het hier en nu. Ik voelde me sterk, de hele voorbereiding. 6 december liep ik, in een niet helemaal perfecte race, de limiet voor de Spelen. Deel 1 van deze vierjarige (dadelijk natuurlijk vijfjarige) missie, zorgen dat ik de limiet loop is geslaagd. Het lopen van de Olympische limiet is echter nooit een doel opzich geweest, mijn doel is presteren op de Spelen! 7 augustus 2021 wordt de nieuwe stip aan de horizon.

Iedereen bedankt voor de support op welke wijze dan ook! Zet 7 augustus vast in je agenda en meld je aan supporter als je mijn voorbereiding op de voet wilt volgen.

Verder wens ik alle lezers een voorspoedig en vreugdevol 2021!!!

Olympische limiet!!!

Yes!!! De Olympische limiet is binnen!

In het Spaanse Valencia stond een ongekend sterk deelnemersveld aan de start. Enkel de elite atleten mochten lopen en er golden strenge regels i.v.m. het Coronavirus. Het was een race van hoog niveau en ik voelde mij enorm bevoorrecht om bij deze selecte groep atleten te horen. 194 starters (dames + heren), 133 gefinisht. Relatief veel uitvallers dus. De kille, harde wind bleek een scherprechter afgelopen zondag. Dat de wind een factor in de race zou worden was heel duidelijk. Het belang van snel in de juiste groep komen te zitten was van groot belang. Ik werd getipt dat een Spaanse atlete zou vertrekken op het Spaansrecord (2.26.51). Dat zou mijn groep moeten worden, maar het was op voorhand geen groep. De groepen met door de organisatie aangewezen "hazen" vertrokken op tempo 2u17, 2u21 2u29.30 (internationale Olympische limiet) en daarachter nog twee groepen. Mijn / onze Olympische limiet staat echter op 2u28.30 dus was ik heel blij met die Spaanse en haar haas. Tijdens de online technicalmeeting reageerde er Zweedse mannelijke hardloper via de live chat. Hij vroeg zich af of er dames waren met plannen op 2u27 tempo te vertrekken. Van het één kwam het ander, hulde aan het internet! Normaal kom je elkaar namelijk wel tegen in de hotellobby of bij het eten, maar nu moest je als atleet op je kamer blijven. Even iemand aanspreken over zijn/haar raceplannen en samenwerking is dan lastig. Nou goed, nu werden de contacten razendsnel gelegd. Zodoende kon ik zondag aansluiten in een heel mooi groepje. Als gezegd, de koude wind was een scherprechter en die groep was van groot belang. Wat er ook gebeurde t/m 32km wilde ik sowieso in de groep blijven. Daarna had de wind minder invloed en zou alleen lopen een minder groot probleem opleveren. Door die koude wind heb ik gedurende de race geen moment warme benen gehad. En ondanks ik echt liep te joggen, voor mijn gevoel dan, de eerste 25km kreeg ik toch last van krampjes. Ik wilde perse in mijn, inmiddels flink afgeslankte, groep blijven en ben iets geforceerd gaan lopen, denk ik. Op 33 of 34km moest ik lossen. Natuurlijk was dit niet leuk, maar ik wist ook dat het vanaf hier solo mogelijk was het tempo er voldoende in te houden. Wanneer je benen soms niet doen wat jij tegen ze zegt, wordt het helaas toch lastig om tempo te houden. In mijn hoofd bleef ik fris, positief en was ik bezig met "netjes lopen, ritme lopen" en had goed door hoe de tijdsmarge was. De marge die ik had op de Olympische limiet liep hard terug, maar ik wist gewoon dan ik het ging halen hoe klein de marge achteraf ook bleek. In de laatste paar honderd meter heb ik nog twee keer op mijn klokje gekeken. "KOM OP, JE HAALT HET!" Schreeuwde ik in mijzelf. Een paar passen vor de finishlijn kreeg ik zo'n kramp, dat ik letterlijk over de finish duikelde. Maar wat hinderde het?! Mijn tweede Olympische Spelen komen eraan!!!
Ik baal alleen een beetje van het niet lopen van een PR., maar ik weet (zeker na zondag) dat ik het in mij heb dat PR van in de 2u26 te verpulveren. Zondag was dat geen hoofdzaak en dus hoor je mij niet klagen.
Zonder de steun van mijn begeleidingsteam, sponsoren, supportersclub,, vrienden, familie en mijn vriend was ik niet tot hier gekomen. BEDANKT allemaal dit is ook jullie aandeel!!!

Na de race had ik vreselijke trek. Normaal gesproken heb ik een grote voorraad voedsel in mijn tas, nu had ik alleen nog twee bananen en wat sportdrank. Het hotel was binnen een paar honderd meter en dus wilde ik zo snel mogelijk daarheen. Ik kreeg echt een hongerklop. Marieke (vd Veen) van Volaresports (management) liep met mij mee om het wedstrijdterrein te verlaten. Tjeerd (mijn vriend) op de brug bij de omheining. Het was nog maar 100m (maar we hadden er ál 200m opzitten vanaf onze atletenbox) en dus vroeg ik of Marieke even dat reepje van Tjeerd wilde aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gretig dat reepje eten, terwijl ik het nier lekker vond en me (ondanks mijn trek) tegenstond. Toen met Tjeerd mee naar het hotel. Hij had een fiets, ik op het zadel en zo liet ik me lekker rollen, het was vooral heuvelaf. Eenmaal bij het hotel ging het niet goed met mij. Ik had het sinds het lopen niet warm gehad, maar kreeg het nu ijskoud, begon te zweten en kreeg vreselijke jeuk. Ik bleek een allergische reactie te hebben, achteraf blijkt op een ingrediënt uit die reep. Het was vrij heftig allemaal en heb zelfs een nachtje in het ziekenhuis doorgebracht. Wijze les! De dag na de wedstrijd voelde ik mij echter topfit! Voor mijn gevoel zou ik nog een marathon kunnen lopen, ik overdrijf niet. Toch doe ik het gewoon even rustig aan hoor! Deze week lekker luieren, tassen uitpakken, de honderden berichten lezen en journalisten te woord staan. Bedankt allen voor jullie medeleven en felicitaties. De volgende keer probeer ik het iets minder spannend te maken, maar één ding is zeker wie mij zondag volgde zat tot het einde op het puntje van de stoel! Topsport is ook emotie en dat hebben jullie zondag wel ervaren. Thanks. Tot schrijvens!