Rennen voor het Longfonds

Running Apart Together, zo heet de virtuele wedstrijd waar ik vandaag aan meedeed. Hoe gaat dat dan? Je loopt In je eentje of met mensen uit je huishouden een wedstrijdafstand, voor mij 10km, en je resultaat kun je nadien online doorgeven. Als het opgegeven tijdslot gesloten is wordt er een klassement opgemaakt onder alle ingezonden resultaten.

Afgelopen vrijdag had ik op de fiets een rondje dichtbij huis uitgezet. Allerminst vlak, maar wel 10km en door een mooie bosrijke omgeving. Om zeker te weten dat de afstand klopte, heb ik de route twee kanten op gefietst en met gps en fietscomputer nagemeten. De gemeten afstanden varieerden tussen 10,0 en 10,15 km. Zelfs al zou ik vandaag alleen een stopwatch hebben wist ik dat de afstand goed zat. Om een beetje competitie te ervaren had ik Tjeerd gevraagd ook dit rondje te gaan doen. Beiden hadden we een startnummer gekregen van de organisatie. Ik had een fotograaf gevraagd, dank Erik Peek! En een coach/waterdrager/mensen aan de kantschreeuwer/hondenwegjager (dat laatst was gelukkig niet nodig), Ed Cornelissen ook bedankt.
Vlak voor de start kwamen er spontaan twee heren langs, waarvan eentje een stuk ging meerennen. Super leuk Willard en Gernen Bredewold bedankt voor de support.
Stipt 11u gingen we, zoals gepland, van start. Op een heuze startstreep (aanduiding van een 60km zone)  Het voelde als een prima tempo de eerste kilometers. Na een kilometer of vier / vijf begon ik ineens nieuwsgierig te worden naar mijn tempo en hartslag. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn stopwatch het niet deed! Hoe dan? Ik weet wel bijna zeker dat op het moment van "op start drukken" het gps-signaal even weg was waardoor mijn horloge niet goed gereageerd heeft. Gelukkig fietste Ed mee en hij had ook geklokt. En aangezien ik samen met Tjeerd was gestart kon ik bij de finish natuurlijk gewoon het verschil met hem gaan meten. Niet dat ik nu dacht vandaag een dijk van een tijd te gaan zetten, maar het was wel een soort van wedstrijd. Op 7km dacht ik: "waar ben ik aan begonnen?" En: "Had ik geen vlak rondje kunnen bedenken?" En: "doe nou maar even normaal, je bent niet wedstrijdfit. Alles is goed, als je Tjeerd maar voorblijft." Sorry, Tjeerd! En zo nog wat meer hersenspinsels. Onderweg waren er best veel aanmoedigingen van wandelaars en fietsers en werden we zelfs nog gefilmd door enthousiastelingen. Op de finish riep ik Ed, hij riep mijn tijd en ik ging het verschil met Tjeerd opmeten. Zodoende wist ik dat ik 36.36 had gelopen. Geen toptijd, maar wat wil je? Wel prima voor vandaag. We hebben het goede doel gesteund, met ons rennen: het Longfonds.

Bedankt voor de support Ed, Erik, Willard, Gerben en mensen langs de kant! En Tjeerd voor het hazen van de eerste kilometer.

Solo wedstrijden

In de meest ideale situatie zou ik nu in de specifieke voorbereiding voor de Olympische marathon zitten. In de meest ideale situatie zou ik op Moederdag thuiskomen van een korte trainingsstage in Bad Dürrheim.
De situatie is verre van ideaal, met uitgestelde Spelen en afgelaste (voorbereidings)wedstrijden. En slapen in de hoogte tent i.p.v. met trainingsmaatjes naar de schone lucht en mooie bossen van Bad Dürrheim.
Deze onvoorziene, ongewone nieuwe situatie brengt, zoals iedere tegenslag ook goeie dingen. Er is meer tijd om mij voor te bereiden op de eerst volgende marathon. Er is meer tijd en ruimte om te werken aan de zwakkere puntjes, om nieuwe blessures voor te zijn. Er is voldoende tijd en energie om te verhuizen naar onze nieuwe stek aan de rand van het bos.
Een zomer zonder wedstrijden heb ik vaker gehad, dat maakt mij niet nerveus. Het enige verschil: toen was ik geblesseeerd en werkte aan een come back. Nu ik fit ben vind ik het wel jammer geen races te kunnen doen, financieel, maar vooral sportief. Ik heb zin om even gas te geven. Ik heb zin om "pijn" te lijden. Ik heb zin in competitie. Wat er niet is moet je creeëren. Zo dachten meer mensen en zo werden de online solo races geboren. Het lijkt mij echt loeizwaar en lastig om in mijn eentje tot het gaatje te gaan, maar in het weekend van 13 / 14 juni ga ik het toch proberen tijdens de Running Apart Together run. Een evenement waar ook nog eens een goed doel aangekoppeld is, het Longfonds. Er zullen meer van dit soort races volgen voor mij. Wanneer en over welke afstand dat moeten we nog even zien, maar zodra dat bekend is zetten we het in de agenda.

Ben je zelf ook opzoek naar een leuke uitdaging? Vanaf 5 juni starten we #rennenmetAndrea Volg de socialmediakanalen en Strava of houd mijn website in de gaten!

 

Tijd voor rust

Zaterdag 14 maart, een dag na mijn aankondiging om in Enschede te gaan rennen kwam het nieuws dat ook deze marathon wordt afgelast.
Eerst was er gelatenheid, daarna teleurstelling en verdriet. Na een goeie nachtrust kwam de verbetenheid en strijd terug. Ik had gelezen dat er in Engeland een limietrace georganiseerd wordt, op afgesloten terrein en beperkte deelname. Waarom zou dat niet in Nederland kunnen? En dus mailde ik zondag de atletiekunie. In de namiddag van maandag kreeg ik een eerste reactie. Er was contact geweest met Groot Brittannië. Wij Nederlanders kunnen niet aanhaken, maar de Atletiekunie ging onderzoeken of, waar en wanneer zoiets in Nederland zou kunnen plaatsvinden.
Op maandag had ik ook een enorme motivatiedip. Natuurlijk wel getraind, want ik moet fit blijven, nog minimaal één week alles geven. Ik had zaterdagavond namelijk besloten, als er volgend weekend geen duidelijkheid is waar ik kan lopen of het blijkt dat ik voor 1 mei geen limietpoging kan doen, dan is het tijd voor rust en zet ik mijn pijlen op een najaarsmarathon. De reden voor deze deadline is, dat ik van mening ben anders te veel energie te verspillen aan het voorbereiden en lopen van de limiet (ik had mijn piek al op 1maart liggen) Zoveel energie dat ik het onmogelijk acht om op 8 augustus, de Olympische damesmarathon, weer topfit te zijn. Ik wil alleen naar de Spelen als ik daar kan presteren, dat is mijn doel en niet het rennen van die limiet. Dat moet natuurlijk wel, maar ik zie en ervaar dat als noodzaak en niet als doel op zich, in tegenstelling tot vier jaar geleden.

Op dinsdag deed ik nog een training waarbij ik de kilometers fluitend wegtikte op een tempo net iets boven het gewenste marathontempo. Dit was gelijk ook de laatste echt goede training. Ik moest een pas op de plaats maken, omdat ik mij niet fit voelde. Hoofdpijn, zere keel, hoge rustpols, hoesten, niezen. Veel slapen en trainingen overslaan, maar tegelijkertijd moed houden dat was wat me te dien stond.

Maandagavond, gisteren, was er weer een live persconferentie van het kabinet op tv. Hierin werden strengere maatregelen aangekondigd. De belangrijkste, voor mij: geen evenementen tot 1 juni, ook niet met minder dan 100 personen". Gelijk hierna heb ik van Charles van Commenee een bericht gestuurd. Dat ik het onwaarschijnlijk acht dat er in april een limietrace georganiseerd mag worden. En al mag dit wel, dan trek ik mij bij deze terug, omdat ik het maatschappelijk onverantwoord vind. “We trekken de stekker eruit ”, was de reactie. In dezelfde minuut kwam er een pushmelding van de NOS binnen over uitstel van de Olympische Spelen, met mogelijk een jaar. Een mededeling die nu, dinsdagmiddag, officieel bevestigd wordt.

Ik was teleurgesteld en opgelucht tegelijk. Teleurgesteld, omdat ik niet heb kunnen laten zien wat ik echt in me heb op mijn favoriete afstand. Had ik nu maar doorgelopen in plaats van ingehouden (wandelen, joggen om energie te sparen) die laatste 7km in Tokyo. Dan had ik, met een nagenoeg solo gelopen race, nog een tijd onder de 2.30 gehad dit jaar. Nu moet ik daar op wachten tot het najaar.
Opgelucht, omdat ik kan toegeven aan de vermoeidheid, het niet fit voelen. Maar bovenal opgelucht, omdat ik weet waar ik aan toe ben. Die onzekerheid, dat was de grootste struggle. De positieve mindset die ik altijd heb was soms ver te zoeken, maar ik bleef gaan omdat er nog een kans was. Nu is het tijd voor rust en het nader uitwerken van mijn vervolg plannen.

Weet dat ik mooie marathonplannen op de plank heb liggen voor komend najaar en voorjaar. Hopelijk worden die eerste twee marathons gevolgd door een Olympische zomer!

Nieuwsgierig naar mijn exacte plannen? En altijd als eerste het laatste nieuws met achtergrondinformatie? Meld je aan als supporter of sponsor, maak zo deel uit van mijn Olympische team en lever een bijdrage aan het najagen van mijn sportieve droom. https://andreadeelstra.nl/word-supporter-sponsor/

Enschede Marathon afgelast wegens coronavirus

Enschede Marathon, die op zondag 19 april a.s. zou worden georganiseerd, gaat niet door. Ook de Twee van Enschede op zaterdagavond 18 april a.s. is afgelast, evenals het congres ‘Get Ready’ op 16 april. Het hardloopevenement, dat dit jaar voor de 52e keer zou worden gehouden, kan geen doorgang vinden vanwege de aanhoudende dreiging van het coronavirus.

De organisatie heeft het besluit moeten nemen na intensief overleg met diverse instanties en acht het onverantwoordelijk om in deze tijd een evenement van deze omvang te organiseren waarbij een groot beroep gedaan moet worden op de medische capaciteit die nu natuurlijk onder zware druk ligt.

De gezondheid van alle deelnemers, vrijwilligers en supporters gaat uiteraard boven alles. En gezien alle ontwikkelingen de laatste dagen/weken hebben we helaas geen andere keuze dan het evenement af te gelasten.

BRON:https://www.enschedemarathon.nl/

De kogel is door de kerk!

De kogel was door de kerk.

Door de dreiging van het Corona-virus heeft ook de organisatie van de Enschede marathon besloten om het evenement af te lasten. Volledige verklaring van de organisatie is hier(klik) te lezen.

 

Op zondag 19 april ga ik een ultieme poging doen om de Olympische limiet, voor de Spelen van 2020, te slechten!

Na de marathon van Tokyo werd mijn trainer, Bram Wassenaar, benaderd door de organisatie van de Enschede marathon. En zo ging het balletje rollen. Gerard van de Veen, mijn manager van Volaresports, ging in overleg met de organisatie van genoemde marathon. We waren het heel snel eens met elkaar. De Enschede marathon biedt mij een podium om mijn Olympische droom na te jagen!
Ging ik in Tokyo nog van start zonder tempomakers, op zondag 19 april heb ik maar liefst drie persoonlijke hazen! Ik mocht zelf kiezen wie en zo kwam ik bij: Edwin de Vries, Joeri Wolf en Olfert Molenhuis.

De week na de marathon heb ik rust genomen. Het lichaam herstelde goed, de geest ook. Ik had ernstige beweegdrang aan het einde van de week, goed teken! En kreeg weer zin om nog eens zes weken in de volle focus te gaan en mij optimaal te preparen om die limiet te halen!
Ik slaap sinds een week in de hoogtetent. Een tent waar je bed in kan en waarin je middels een generator kunt simuleren dat je op hoogte slaapt, zo kan ik het hoogte effect van de stage in Namibië nog even vasthouden.

Ik voel mij dus goed hersteld. Mede doordat ik vanaf 35km met de handrem erop gelopen heb. Mijn linkerbeen, de blessure uit Berlijn, behoeft wel goede aandacht de komende weken, maar ik voorzie geen problemen weer fit aan de start te staan.

Het mooie aan deze marathon is dat het goed te volgen is voor het publiek, aangezien we twee rondes lopen. Er bestaat ongetwijfeld mogelijkheid tot doorsteken, zo kun je ons vanaf meerdere plekken langs het parcours aanmoedigen. Onderschat de invloed van supporters langs de lijn niet! Supporters brengen sfeer en dat kan een atleet vleugels geven! En als je mijn naam hard genoeg schreeuwt kun je een mooie glimlach van mij terugkrijgen.

De organisatie van marathon van Enschede biedt mij een unieke kans, welke ik met twee handen aangrijp! Ik weet dat ik het kan, nu nog "even" doen.