Alternatief Zevenheuvelenloop

Natuurgebied de Zwarte Dennen dat er een mooie MTB-route ligt dat wisten we al. En dat er jaarlijks een leuke cross georganiseerd wordt weten we nu ook. 

Eigenlijk zou ik morgen de Zevenheuvelenloop in Nijmegen doen, mijn debuut daar! Helaas, werd deze loop afgelast. Tjeerd, mijn vriend, had de Zwarte Dennen Cross in zijn agenda staan en dus overlegde ik met Bram (mijn trainer) ook daar te gaan lopen. De opdracht daarbij was dan wel "lang inlopen en goed uitlopen". Prima, daar houd ik wel van. Tijdens het inlopen heb ik het parcours verkend. En kwam er al snel achter dat ik niet persé op mijn provisorisch gerepareerde spikes hoefde te lopen, maar dat een wegschoentje ook wel zou kunnen. Ja, het was zeker wel een cross! Een leuke afwisselende cross ook en na een regenbui zou je zonder spikes nergens zijn, maar vandaag kon het zonder. Mijn oude wegschoentjes dus maar aan. 

De start ging vrij vlot en ik zat gelijk bij de mannen waar ik een groot deel van de wedstrijd mee op liep. Het was stuivertje wisselen in de eerste ronde van 5km. In de tweede ronde wilde ik van ze weglopen. De eerste poging was een beetje te zwakjes en ik werd vlak voor een smal paadje weer ingehaald. Okay, dacht ik, dan maar een fikse versnelling op de eerst volgende brede zandstrook. Zo bedacht, zo gedaan. Ik voelde dat ik snel los kwam. En nu nog dik drie kilometer door. Ik consolideerde het tempo en daarmee de afstand met mijn directe concurrenten en wist aan het einde zelfs nog mooi door te versnellen.

Met een eerste ronde in 18 minuten en een tweede in 17.55 ben ik erg tevreden. Een dik paroursrecord, eerste dame, vijfde overall en een steady race (ondanks de tempowisselingen) Na de finish kort een interviewtje gegeven, droge kleren, andere schoenen aan en nog even 20 minuten duurloop om de "training" af te maken. 

Leuk parours en goed georganiseerde cross, die gaan we onthouden!

Mijn eigen kledinglijn!

Hoe gaaf is dat?! In samenwerking met Maxi Promo heb ik gewerkt aan mijn eigen hardloopkleding🤩 Door een item uit mijn webshop te kopen steun je mijn derde en laatste Olympische cyclus "Paris j'arrive "

Project in samenwerking met MaxiPromo Sportswear. De kleding is van het merk Bioracer, in de wielerwereld heel bekend, in de atletiekwereld nog niet, maar daar gaan we verandering inbrengen!

Neem hier een kijkje in mijn webshop!

Fandag Andrea Deelstra 2021

Dit jaar wederom twee fandagen! De eerste op zaterdag 2 oktober in Dwingeloo. De tweede op zaterdag 6 november op de Veluwe (locatie volgt) 
We trappen de fandagen af met een hardloopgedeelte. Tijdens de hardloopclinic ga je o.a. ervaren hoe lastig het is al hardlopend je bidon van een tafel te pakken, zoals wij dat tijdens de marathon moeten doen! Een bidon krijg je van mij! 

Na dit actieve gedeelte, staat er koffie / thee / limonade en een versnapering. En zal ik jullie meenemen naar Tokyo2020 en kijken we vooruit naar Parijs 2024! We houden een vragenvuurtje en een quiz. Na deze dolle boel gaan we lekker eten en is er voor de liefhebbers tijd voor de nazit, een foto- en handtekeningensessie en je nog onbeantwoorde vragen te stellen.

Samengevat:
14u30 deel 1 fandag, hardlopen (met bidon vd tafel pakken)
16u deel 2 fandag, Andrea vertelt, vragenvuurtje, quiz, eten (voor de liefhebbers!), nazit (voor de liefhebbers
19u30 einde (de nazitters uitgesloten)

Alle leeftijden! Bij meer dan 10 aanmeldingen van kinderen onder de 14jaar ga ik een kinderfandag organiseren
Alle fans, hardlopers en niet hardlopers

€8,- t/m 14 jaar
€14,- v.a. 15 jaar
Half programma = half geld

Hiervoor krijg je: leerzame, leuk, gezellige middag/avond, speciale bidon, lekker eten, antwoord op prangende vragen, handtekening, foto met Andrea,...

Aanmelden kan HIER

Mijn 2e Olympische marathon

Na Rio verlegde ik het vizier naar Tokyo. Ik wilde mij goed voorbereiden op de omstandigheden, want één keer in je leven een heatstroke (Rio216) is er eigenlijk al één te veel.

De Olympische cyclus duurde ineens vijf jaar in plaats van vier, want door het Coronavirus werd alles een jaar uitgesteld. Dat jaar heb ik goed gebruikt om mij nog beter op warme en vochtige omstandigheden voor te bereiden. Ik zat op de tacx in de badkamer met de kachel aan en waterkokers erbij. Ik liet een loopband plaatsen in de EHBO-ruimte bij het zwembad, ook daar stookte ik de temperatuur en luchtvochtigheid goed op met waterkokers en kachels. Daarnaast deed ik nog een paar testen in de klimaatkamer op Papendal. Mijn voorbereiding was goed. Dat merkte ik helemaal toen we ruim een week voor de wedstrijd (ja, dat is kort dag, maar we hadden geen keus) aankwamen in Japan. Nog nooit liep ik met het gemak van nu in de warmte. Ik had zin en was er klaar voor, veel meer dan in Rio.

Het belangrijkste van de dag was koelen, drinken, rustig starten en koppie erbij. Dat ging allemaal volgens plan. Ik startte rustig, maar dat deden de favorieten ook en dus was het een groot peleton. Bij de perspoonlijke drank- waterposten was het daardoor enorm chaotisch de eerste 10km. Ik liet elke keer veel mensen voor en nam de tijd en ruimte om in die beginfase goed voor mezelf te zorgen. Na twee posten zag ik al dat die paniek van velen voor niets was, want na de verzorgingsposten klonterde alles weer samen.

Wanneer het groepjes en eenlingen werd kan ik me niet meer herinneren. Wat ik wel weet is dat ik zonder echt extra gasgeven al voor halverwege veel mensen aan het oprapen was. Lekker! Vlak voor het 30km punt voelde ik mijn linkerbeen, zoals ik dat bij de Berlijn marathon van 2019 voelde. Ik wist dat er drie opties waren:
1. Doorgaan en steeds meer tempo inleveren, daardoor wel bij de eerste 20 of 30 finshen, maar na de race een paar weken met een linkerbeen zitten dat het niet doet, echt niet doet.
2. Even wandelen, losmaken en weer door. Ja ik verlies tijd, maar misschien win ik er later weer tijd mee.
3. Uitstappen
Optie 3 kwam in me op, maar hé, het zijn wel dé Olympische Spelen!
Optie 1 leek mij niet wijs, gezien de toch al lastige omstandigheden. Wanneer je door één grens gaat, zijn de grenzen weg (bij mij in een race) en ik weet nog wat het weer in Rio met mij deed...
Dus de middenweg. Mijn hart zei: "doorlopen" mijn verstand zei: "stoppen" Zo moeilijk!!! Vanaf 30km een paar keer gewandeld, waarmee ik zeker tussen de drie en vijf minuten verloren heb. Na kort wandelen en zelf mijn been / heup te verzorgen kon ik weer een stukje van pijnvrij tot, voor wat ik mezelf als, grens had gesteld door. In die tussenstukken liep ik dan weer op gemak snel in op de dames voor me. En dat maakt het zuur. Ik was conditioneel in goede doen en goed voorbereid op de omstandigheden, maar op die ene dag moet alles kloppen en niet bijna alles. Het was bijna, maar net niet. En dat voelt als een grote teleurstelling. Blij dat ik toch de keuze maakte die ik maakte, ik wil nog een paar jaar door en dan moet ik me niet al te vaak meer de "vernieling" in lopen. De kracht die ik nu nog in mijn lichaam voel, de fitheid, dat geeft hoop voor de toekomst! Waar het vandaan komt, wat ik voelde aan mij linker been? Het is nooit 100% opgelost geweest en mogelijk speelden de lastige omstandigheden en de matige trainingsfascilliteiten ook mee. Hoe te voorkomen is nu minstens zo belangrijk. Na vandaag de mannenrace te hebben gekeken, met de vele uitvaller waaronder twee van ons eigen team, besef ik mij des te meer hoe speciaal het is geweest dat ik gisteren wel finishte! Het daalt langzaam in. Voor de 2e keer stond ik er. Voor de 2e keer finishte ik op de Spelen. Okay, het was niet waarvoor ik kwam, maar hé de Spelen! Dat is best wel speciaal. 

Het waren gekke Spelen. Vanaf het moment van uitstellen, de heen reis met z'n gedoetjes, de avond voor de race toen we hoorden een uur eerder te moeten lopen, vandaag het marathon ZILVER van Abdi en dadelijk de terugreis die tot nu toe chaotisch is en we moeten nog weg!

We hadden een fantastische sfeer in het marathonteam!, dat smaakt naar meer, dat smaakt naar een mooi EK volgend jaar in München! En twee jaar later de Spelen van Parijs!

Iedereen bedankt voor de support! De gelukswensen vooraf en de lieve berichten na de race! Houd mijn socials in de gaten als je het leuk vind om mijn fandag bij te wonen (als dat kan met alle Coronaregels!) Daar het hele verhaal over de reis van Rio naar Tokyo en door naar PARIJS!!!

Halve marathon Loipersdorf

Vandaag mijn eerste wedstrijd sinds de marathon van Valencia op 6 december 2020. In het Oostenrijkse Loipersdorf stond er voor mij een halve marathon op het menu.

Eigenlijk zou ik vorige week mijn eerste wedstrijd zijn, een 10km in Enschede op vliegveld Twente. Die zondagochtend liep even wat anders dan gepland, waardoor ik niet naar Enschede kon reizen. Als alternatief liep ik die dag in mijn training een 10km. Voor mijn gevoel liep ik een lekker vlot tempo. Toen ik na 10km de stopwatch indrukte zag ik 34.17 Volgens de GPS wa het net geen 10km dus laten we zeggen 34.20 op de 10km met Tjeerd als meefietser, maar verder solo. “Toch mooi", dacht ik, dat dit tempo vlot voelt en niet hard. Ik begon zin te krijgen in de halve van vandaag. Een beetje strijd met andere dames op een snel parcours, waar zou me dat brengen?

Gisteren vertelde iemand van de organisatie mij dat er wat afmeldingen waren. Jammer nu bleek ik samen met een Zwitsere over te blijven van het favorietengroepje. Er werd last-minute nog wel even een tempomaker/loopmaatje geregeld. Dat was top.

Vandaag leken de omstandigheden perfect. Regen in de nacht en nog even een buitje voor de start, een graad of 10° en weinig wind. Wij startten relatief rustig en schoven gedurende ronde 1 steeds iets verder naar voren door. Dit was trouwens wel lastig, want echt breed was het niet. En een paar listige bochtjes maakten het er ook niet eenvoudiger op. Maar we schoven door. Het was inmiddels harder gaan waaien en regenen. “Maar het zou toch droog blijven tot half 12?” Nee, dus. Ik dacht nog, dat het nooit veel kon gaan regenen. En regen vind ik altijd lekker, behalve dan ala het zo hard gaat dat je het er ook koud van krijgt, zoals vorige week bij mijn solo 10km. En zoals vandaag! Ik zou oefenen met drinken onderweg (marathontraining), maar kon de bidon niet in mijn handen houden. De volgende doorkomst stond Tjeerd klaar met regenjasje. Dat was fijn geweest, maar dan had ik moeten stoppen, zodat hij mij kon helpen met aantrekken, dus door. De laatste doorkomst vroeg ik om zijn pet, mijn hoofd deed pijn van de kou. Pet aangepakt, is ie natuurlijk te groot afgesteld dus die zou afwaaien. De pet toen maar in mijn broek gestopt, voor mijn buik. Dat was ook wel lekker eigenlijk. Mijn mannelijke loopmaatje stopte bij 17km. Vanaf daar geprobeerd het gat met mijn concurrente te vergroten, dat lukte. Het gat groeide van een seconde of 15 tot 38. Ik kwam als eerste dame over de meet in 1.13.10 (PR) Helemaal verkleumd, maar ook wel vrij vlot weer opgewarmd door de vele laagje kleding en het warme busje waarin we naar de prijsuitreiking werden gebracht. Op mijn facebook- of instagrampagina een sfeerimpressie van die prijsuitreiking (dit is gelijk een impressie van het strijdtoneel vandaag) De hoofdprijs was een handgemaakt Keniaans schild.

Ik kwam voor een snelle tijd, maar dat was gezien de huidige omstandigheden niet mogelijk. Deze lage 1.13 is mij veel meer waard dan die cijfertjes. Het geeft mij wederom de bevestiging dat mijn huidige niveau dik in orde is. De dame achter mij is wel een 1.09 loopster, dat ik die vandaag voor bleef geeft ook een goed gevoel. En dit allemaal in een “gewone" trainingsweek (okay, gister was wel een rustige dag en morgen ook) en met ook een “gewone" trainingsweek voor de boeg, zijn allemaal goede signalen op weg naar Tokyo! Euh, Sapporo