31 december 2020

Normaal gesproken schrijf ik op deze laatste dag van het jaar een verslag van de Sylvestercross in Soest, maar wat is er nu normaal dit jaar?

Een jaar wat begon met stormen en eindigt met weer dat eerder aan lente dan winter doet denken. En natuurlijk hadden ook om te gaan met de gevolgen van het wereldwijd heersende Corona virus. Tijdens mijn eerste hoogte – hitte stage van 2020, in Namibië, in voorbereiding op de Tokyo marathon was er al sprake van het rondwarende virus in China. Het was februari en ik  dacht toen nog dat het een Chinees, dan wel Aziatisch probleem was. Ik kwam terug naar Nederland en zou voor het eerst deelnemen aan het NK 10km op de weg in Schoorl. Voor mij was het drie weken voor de Tokyo marathon en dat is een fijn moment voor een wedstrijdprikkel. De laatste dagen voor de race waren er al geruchten over het mogelijk niet doorgaan van de wedstrijd i.v.m. storm Ciara. Tijdens die eerste geruchten zat ik nog in Namibië en kon me er niets bij voorstellen. De dag voor de wedstrijd dacht ik nog steeds dat het wel mee zou vallen. Op zondagochtend werden de geruchten waarheid. De wedstrijd werd geannuleerd, gezien de stormschade die dag werd aangericht heel terecht. Het was de eerste afgelasting in een hele lange reeks, maar wie had dat in februari kunnen voorzien?

De week voor de Tokyo marathon reisde ik af naar Japan. Het was toen al duidelijk dat Corona ook daar flink huishield. Er werd besloten dat er geen recreanten mochten starten en volgens mij werden mensen ook gesommeerd niet te komen aanmoedigen, het was sfeerloos. En dat bij een marathon waar ik al heel lang van droomde. Mijn lange solo bleek toch te veel gevraagd, de Olympische limiet zat er niet in mijn eentje. Voor mijn gevoel had ik nog onder de 2u30 kunnen lopen, maar dat boeide mij niet. Ik kwam voor de limiet. Door mijzelf in de laatste kilometers enorm te sparen met wandelen en dribbelen, creëerde ik een extra kans in april. De eerste momenten na de race was ik vooral teleurgesteld, maar ’s nachts realiseerde ik mij weer waarom ik had ingehouden. Ik was nog niet thuis uit Japan of er lag een fantastisch voorstel van de Enschede marathon (eind april). Een race rondom mij, met eigen hazen en goede tegenstand. Maar ook vanaf mijn thuiskomst werden geruchten over het niet doorgaan van de Spelen steeds luider. De eerste wedstrijden werden afgelast. Ik ging soms de deur uit om te trainen met de vraag “Waarom, waarvoor?” Het waren energie-vretende en onzekere weken. Ik was nog een week ziekig. En voelde mij vooral heel erg moe en sliep bijna ieder moment van de dag dat ik niet trainde.  Achteraf vermoeden we dat ik in Japan Corona had opgelopen! En toen kwam de verlossing, zo voelde de mededeling dat de Spelen een jaar zouden worden uitgesteld. Eindelijk kon ik in de ruststand. 6 december in Valencia zou de nieuwe kwalificatie mogelijk worden, zo bepaalden we. Dit gekke voorjaar deed mij teruggaan naar de vraag: “Waarom doe ik dit?” Het antwoord bleek heel simpel, ik vind hardlopen, sporten in zijn algemeenheid ontzettend leuk.

6 december werd de nieuwe piekdag. De grote lijnen van de planning daarnaartoe waren helder. Er werd veel van mijn/onze flexibiliteit gevraagd. Constant aanpassen op wat wel mocht en wat niet kon. Gelukkig ben ik oplossingsgericht en denk ik graag in mogelijkheden. En gelukkig kan ik het grootste deel van mijn trainingen in mijn eentje en buiten doen.

In voorbereiding op Valencia heb ik de gedachte dat deze wedstrijd misschien ook gecanceld zou worden niet toegelaten. Ik had er immers geen invloed op en concentreerde mij op het hier en nu. Ik voelde me sterk, de hele voorbereiding. 6 december liep ik, in een niet helemaal perfecte race, de limiet voor de Spelen. Deel 1 van deze vierjarige (dadelijk natuurlijk vijfjarige) missie, zorgen dat ik de limiet loop is geslaagd. Het lopen van de Olympische limiet is echter nooit een doel opzich geweest, mijn doel is presteren op de Spelen! 7 augustus 2021 wordt de nieuwe stip aan de horizon.

Iedereen bedankt voor de support op welke wijze dan ook! Zet 7 augustus vast in je agenda en meld je aan supporter als je mijn voorbereiding op de voet wilt volgen.

Verder wens ik alle lezers een voorspoedig en vreugdevol 2021!!!

Olympische limiet!!!

Yes!!! De Olympische limiet is binnen!

In het Spaanse Valencia stond een ongekend sterk deelnemersveld aan de start. Enkel de elite atleten mochten lopen en er golden strenge regels i.v.m. het Coronavirus. Het was een race van hoog niveau en ik voelde mij enorm bevoorrecht om bij deze selecte groep atleten te horen. 194 starters (dames + heren), 133 gefinisht. Relatief veel uitvallers dus. De kille, harde wind bleek een scherprechter afgelopen zondag. Dat de wind een factor in de race zou worden was heel duidelijk. Het belang van snel in de juiste groep komen te zitten was van groot belang. Ik werd getipt dat een Spaanse atlete zou vertrekken op het Spaansrecord (2.26.51). Dat zou mijn groep moeten worden, maar het was op voorhand geen groep. De groepen met door de organisatie aangewezen "hazen" vertrokken op tempo 2u17, 2u21 2u29.30 (internationale Olympische limiet) en daarachter nog twee groepen. Mijn / onze Olympische limiet staat echter op 2u28.30 dus was ik heel blij met die Spaanse en haar haas. Tijdens de online technicalmeeting reageerde er Zweedse mannelijke hardloper via de live chat. Hij vroeg zich af of er dames waren met plannen op 2u27 tempo te vertrekken. Van het één kwam het ander, hulde aan het internet! Normaal kom je elkaar namelijk wel tegen in de hotellobby of bij het eten, maar nu moest je als atleet op je kamer blijven. Even iemand aanspreken over zijn/haar raceplannen en samenwerking is dan lastig. Nou goed, nu werden de contacten razendsnel gelegd. Zodoende kon ik zondag aansluiten in een heel mooi groepje. Als gezegd, de koude wind was een scherprechter en die groep was van groot belang. Wat er ook gebeurde t/m 32km wilde ik sowieso in de groep blijven. Daarna had de wind minder invloed en zou alleen lopen een minder groot probleem opleveren. Door die koude wind heb ik gedurende de race geen moment warme benen gehad. En ondanks ik echt liep te joggen, voor mijn gevoel dan, de eerste 25km kreeg ik toch last van krampjes. Ik wilde perse in mijn, inmiddels flink afgeslankte, groep blijven en ben iets geforceerd gaan lopen, denk ik. Op 33 of 34km moest ik lossen. Natuurlijk was dit niet leuk, maar ik wist ook dat het vanaf hier solo mogelijk was het tempo er voldoende in te houden. Wanneer je benen soms niet doen wat jij tegen ze zegt, wordt het helaas toch lastig om tempo te houden. In mijn hoofd bleef ik fris, positief en was ik bezig met "netjes lopen, ritme lopen" en had goed door hoe de tijdsmarge was. De marge die ik had op de Olympische limiet liep hard terug, maar ik wist gewoon dan ik het ging halen hoe klein de marge achteraf ook bleek. In de laatste paar honderd meter heb ik nog twee keer op mijn klokje gekeken. "KOM OP, JE HAALT HET!" Schreeuwde ik in mijzelf. Een paar passen vor de finishlijn kreeg ik zo'n kramp, dat ik letterlijk over de finish duikelde. Maar wat hinderde het?! Mijn tweede Olympische Spelen komen eraan!!!
Ik baal alleen een beetje van het niet lopen van een PR., maar ik weet (zeker na zondag) dat ik het in mij heb dat PR van in de 2u26 te verpulveren. Zondag was dat geen hoofdzaak en dus hoor je mij niet klagen.
Zonder de steun van mijn begeleidingsteam, sponsoren, supportersclub,, vrienden, familie en mijn vriend was ik niet tot hier gekomen. BEDANKT allemaal dit is ook jullie aandeel!!!

Na de race had ik vreselijke trek. Normaal gesproken heb ik een grote voorraad voedsel in mijn tas, nu had ik alleen nog twee bananen en wat sportdrank. Het hotel was binnen een paar honderd meter en dus wilde ik zo snel mogelijk daarheen. Ik kreeg echt een hongerklop. Marieke (vd Veen) van Volaresports (management) liep met mij mee om het wedstrijdterrein te verlaten. Tjeerd (mijn vriend) op de brug bij de omheining. Het was nog maar 100m (maar we hadden er ál 200m opzitten vanaf onze atletenbox) en dus vroeg ik of Marieke even dat reepje van Tjeerd wilde aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gretig dat reepje eten, terwijl ik het nier lekker vond en me (ondanks mijn trek) tegenstond. Toen met Tjeerd mee naar het hotel. Hij had een fiets, ik op het zadel en zo liet ik me lekker rollen, het was vooral heuvelaf. Eenmaal bij het hotel ging het niet goed met mij. Ik had het sinds het lopen niet warm gehad, maar kreeg het nu ijskoud, begon te zweten en kreeg vreselijke jeuk. Ik bleek een allergische reactie te hebben, achteraf blijkt op een ingrediënt uit die reep. Het was vrij heftig allemaal en heb zelfs een nachtje in het ziekenhuis doorgebracht. Wijze les! De dag na de wedstrijd voelde ik mij echter topfit! Voor mijn gevoel zou ik nog een marathon kunnen lopen, ik overdrijf niet. Toch doe ik het gewoon even rustig aan hoor! Deze week lekker luieren, tassen uitpakken, de honderden berichten lezen en journalisten te woord staan. Bedankt allen voor jullie medeleven en felicitaties. De volgende keer probeer ik het iets minder spannend te maken, maar één ding is zeker wie mij zondag volgde zat tot het einde op het puntje van de stoel! Topsport is ook emotie en dat hebben jullie zondag wel ervaren. Thanks. Tot schrijvens!

 

Gouden Spike 10km baanwedstrijd

25 Rondjes op de atletiekbaan, het zal nooit mijn favoriete discipline worden. De laatste keer dat een een 10.000m liep (op de weg is 10km op de baan 10.000m) kan ik mij niet herinneren, zolang geleden. Dit weekend waren er, in eerste instantie, twee wedstrijd mogelijkheden: Dam tot Damloop (1e voorkeur) en Gouden Spike. De Dam tot Damloop, een wegwedstrijd over 10EM, zou in aangepaste vorm voor een selecte groep elite atleten doorgaan. Een week of drie geleden hoorden we dat dit toch niet ging lukken en dus kwam de Gouden Spike, tevens NK 10.000m, weer in beeld.

Ik zag er een beetje tegenop. Twee dingen waar ik niet zo goed in ben, lopen op de baan en het lopen van een 10km kwamen samen. Aan de andere kant was ik ook wel nieuwsgierig naar wat ik zou kunnen.

Op de startlijst stonden 11 dames, inclusief twee tempomakers (waarvan er eentje was). Er waren last minuten nog afzeggingen en een paar DNF's,  wat maakte dat we op een gegeven moment met slechts 6 dames liepen.

De race dan. Ik wist dat de eerste dames op een voor mij te snel schema gingen vertrekken en trok dus direct mijn eigen plan. Wat ook betekende dat ik direct alleen liep. De eerste vijf rondjes liep ik de vooraf bedacht ronde tijden. Ondanks dat het heel soepel voelde had ik wel door dat de wind te krachtig was om dit tempo zo door te doen,  alleen althans. Het was ook op dit moment dat ik aansluiting vond bij twee dames die terugvielen uit de kopgroep. Ik drong aan op samenwerken, beter voor ons alle drie. Met twee van ons drieën liepen we een paar rondjes kop over kop. Na 5000m ging nummer drie er vandoor. Ik kon op dat moment de versnelling niet pareren. Ik zakte zelfs behoorlijk terug in tempo, door een combinatie van concentratie verlies en het missen van (baan)wedstrijdritme. Op een gegeven moment dacht ik zelfs aan uitstappen. Tot mijn trainer riep dat ik weer inliep op mijn voorganger. Met nog 7 ronden op de klok nam ik mijzelf voor om elke rond een paar meter dichter naar haar toe te lopen. Ik had weer zin en de concentratie was terug. In no time was ik bij haar en kon het verhoogde tempo weer met vrij veel gemak doorlopen. Met een snelste laatste ronde (mijn snelste van de wedstrijd) werd ik vierde in 34.33 Zeker niet de tijd waar ik op hoopte, maar zeker wel een heel goede prikkel vandaag. Goed om weer eens een wedstrijd te hebben gelopen. En goed dat ik eventjes uit mijn comfortzone moest. Daar word je alleen maar beter van.

Nu weer doortrainen met als hoofddoel Valencia marathon op 6 december en de Zevenheuvelenloop als eerst volgende wedstrijd!

P.s. complimenten aan de organisatie voor het organiseren van een evenement waar heel goed rekening gehouden werd met de Corona maatregelen.

Wanneer mogen de racers weer aan?

Vandaag is het maandag 3 augustus en ik heb een rustdag. Een dag voor klusjes, ditjes, datjes, een toeristische rondje fietsen, wandelen of even poedelen bij het Heerderstrand en een fysiobehandeling. Een mooi momentje dus ook om hier even een stukje te schrijven.
De getroffen maatregelen rondom het Corona virus zijn iets versoepeld. Na een periode van alle trainingen alleen doen en zo goed als geen fysieke sociale contacten blij dat ik weer onder leiding van Bram kan trainen en dat we weer face tot face kunnen overleggen. Ben ik ook blij dat ik mijn krachttrainer Joost weer kan zien en bij sportcentrum Heijenoord mijn krachttraining kan  hervatten, deels dan. De groepskrachttrainingen waar ik normaal gesproken om de week bij aansluit laat ik nog even voor wat ze zijn, die training doe ik gewoon thuis. Ook zijn de fysiobehandeling en massages weer mogelijk, met het oog op blessurepreventie belangrijk.  Versoepelde regels maken ook dat er weer wedstrijden, op kleine schaal met alle maatregelen van dien, georganiseerd worden. Misschien dat ik nog een baanwedstrijdje meepik in augustus. Misschien, omdat alles misschien en we zullen wel zien is op dit moment.
Na het besluit dat de Spelen worden uitgesteld tot 2021, besloten we dat ik in het najaar in Eindhoven zou gaan lopen om de Olympische limiet te slechten. Eindhoven marathon wilde mij graag ondersteunen en zelfs een race rondom mij opzetten. Het was allemaal amper beklonken of we kregen te horen dat je pas per 1 december weer een limiet kunt lopen. Direct heeft Volarsports, mijn management, mij aangemeld bij de marathon van Valencia. Daar liep het storm met aanmeldingen, Valencia is namelijk op 6 december de laatste grote marathon van het jaar op Europese bodem. Ik denk dat het nog geen twee weken later was dat het volgende nieuws kwam. Er zouden gesprekken gaande zijn om een uitzondering te maken voor marathonlopers m.b.t. de periode waarin je limieten kunt lopen. Aangezien het marathonseizoen, normaal gesproken, in september begint zou er gelobyd worden om per 1 september weer limieten te kunnen lopen i.p.v. 1 december. Na de eerste geluiden hierover bleef het een paar weken stil. Wij kregen zelfs te horen dat dit ongedefinieerde geruchten zijn. Deze bron was zo betrouwbaar dat mijn trainer, Bram, en ik de focus echt naar 6 december aan het verschuiven waren. We werkte de globale planning al iets nauwkeuriger uit. Krap twee weken later kwam er nieuws uit Eindhoven. De marathon gaat dit jaar niet door. Ontzettend jammer voor de organisatie, alle potentiële deelnemers,  fans en sponsoren, maar begrijpelijk. Onze focus ging definitief naar Valencia, op dat moment nog 4,5 maanden voor ons.
In diezelfde week kwam er nog meer nieuws. Er werd bekend gemaakt dat de mogelijkheid om een Olympische limiet te lopen op de marathon toch naar voren wordt geschoven. Niet per 1 december, maar per 1 september zul je een limiet kunnen lopen. Nu nog de wedstrijden ... Zie voor meer info: https://www.worldathletics.org/news/press-releases/shoe-technology-rules-tokyo-qualification-roa
Deze nieuwe ontwikkelingen hebben geen invloed op de door ons gemaakte keuze om te gaan voor Valencia. Valencia zal zijn op 6 december, vanaf nu nog vier maanden dus. Ruim de tijd voor een goeie voorbereiding. Gaan we nu toch gokken op iets dat georganiseerd wordt in september of oktober, dan is het wel kort dag (een marathonvoorbereiding neemt minimaal 3 maanden).
Een verdere exacte invulling van de planning kan ik nu wel gaan delen, maar kan over twee weken weer anders zijn. We weten immers niet hoe het virus zich zal ontwikkelen en wat de gevolgen zullen zijn voor ons dagelijks leven, in Nederland, Europa en de wereld. Hetzij zo. Het enige wat ik nu kan dan doen is geconcentreerd blijven en me focussen op die dingen waar ik wel invloed op heb. Het ritme van eten, trainen, eten, slapen, eten, trainen... gewoon doordoen en zorgen dat ik fit ben wanneer ik er weer moet staan.

Gelukkig vind ik hardlopen (en andere buiten sporten) nog steeds ontzettend leuk en is het atletenleven geen straf, maar een groot voorrecht! Dat realiseer ik mij heel vaak, maar de afgelopen tijd nog vaker en veel bewuster.

Wordt vervolgd ...

Wil je met grotere regelmaat een update van mij ontvangen? Meld je dan aan als supporter of sponsor en beleef mijn Olympische reis vanaf de eerste rij.

Rennen voor het Longfonds

Running Apart Together, zo heet de virtuele wedstrijd waar ik vandaag aan meedeed. Hoe gaat dat dan? Je loopt In je eentje of met mensen uit je huishouden een wedstrijdafstand, voor mij 10km, en je resultaat kun je nadien online doorgeven. Als het opgegeven tijdslot gesloten is wordt er een klassement opgemaakt onder alle ingezonden resultaten.

Afgelopen vrijdag had ik op de fiets een rondje dichtbij huis uitgezet. Allerminst vlak, maar wel 10km en door een mooie bosrijke omgeving. Om zeker te weten dat de afstand klopte, heb ik de route twee kanten op gefietst en met gps en fietscomputer nagemeten. De gemeten afstanden varieerden tussen 10,0 en 10,15 km. Zelfs al zou ik vandaag alleen een stopwatch hebben wist ik dat de afstand goed zat. Om een beetje competitie te ervaren had ik Tjeerd gevraagd ook dit rondje te gaan doen. Beiden hadden we een startnummer gekregen van de organisatie. Ik had een fotograaf gevraagd, dank Erik Peek! En een coach/waterdrager/mensen aan de kantschreeuwer/hondenwegjager (dat laatst was gelukkig niet nodig), Ed Cornelissen ook bedankt.
Vlak voor de start kwamen er spontaan twee heren langs, waarvan eentje een stuk ging meerennen. Super leuk Willard en Gernen Bredewold bedankt voor de support.
Stipt 11u gingen we, zoals gepland, van start. Op een heuze startstreep (aanduiding van een 60km zone)  Het voelde als een prima tempo de eerste kilometers. Na een kilometer of vier / vijf begon ik ineens nieuwsgierig te worden naar mijn tempo en hartslag. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn stopwatch het niet deed! Hoe dan? Ik weet wel bijna zeker dat op het moment van "op start drukken" het gps-signaal even weg was waardoor mijn horloge niet goed gereageerd heeft. Gelukkig fietste Ed mee en hij had ook geklokt. En aangezien ik samen met Tjeerd was gestart kon ik bij de finish natuurlijk gewoon het verschil met hem gaan meten. Niet dat ik nu dacht vandaag een dijk van een tijd te gaan zetten, maar het was wel een soort van wedstrijd. Op 7km dacht ik: "waar ben ik aan begonnen?" En: "Had ik geen vlak rondje kunnen bedenken?" En: "doe nou maar even normaal, je bent niet wedstrijdfit. Alles is goed, als je Tjeerd maar voorblijft." Sorry, Tjeerd! En zo nog wat meer hersenspinsels. Onderweg waren er best veel aanmoedigingen van wandelaars en fietsers en werden we zelfs nog gefilmd door enthousiastelingen. Op de finish riep ik Ed, hij riep mijn tijd en ik ging het verschil met Tjeerd opmeten. Zodoende wist ik dat ik 36.36 had gelopen. Geen toptijd, maar wat wil je? Wel prima voor vandaag. We hebben het goede doel gesteund, met ons rennen: het Longfonds.

Bedankt voor de support Ed, Erik, Willard, Gerben en mensen langs de kant! En Tjeerd voor het hazen van de eerste kilometer.