Sankt Moritz

Inmiddels zit ik alweer twee weken in Sankt Moritz, nog "maar" twee te gaan. Nog twee weken Sankt Moritz betekent nog zes weken tot Berlijn! Ik verkeer hier in uitstekend gezelschap, het is schitterend weer (op wat stormachtige middagen en een regendagje na) en de trainingen gaan voortvarend tot bovenverwachting goed, kortom een goeie mix van ingrediënten voor een geslaagde hoogte stage. Dat maakt dus ook dat de tijd, het is cliché ik weet het, voorbij vliegt! Zoals de meesten van jullie wel weten wissel ik mijn hardlooptrainingen graag af met zwemmen, fietsen, elliptigorijden of stevig wandelen. Op de fiets is het de uitgelezen kans om de omgeving nog verder te ontdekken. Een enkel nieuw ontdekt pad is geschikt om te rennen, maar de fietsroute van vanochtend is dat allerminst! Als je van een uitdaging houdt en hier eens bent volg dan zo'n fietsroute waarbij op de pijltjes een fietser met rugtasje op z'n achterwiel staat! Vandaag route 672 gedaan. Met 1160 hoogte meters geklommen tot 2505m hoogte! Wat een uitzichten, we hebben echt optimaal genoten! Nog twee weken hier dus. En dan vanuit hier rechtstreeks naar Tilburg voor de Tilburg Ten Miles Ladiesrun 10km, de laatste tussenstop opweg naar Berlijn!

Buiten de comfortzone

Afgelopen vrijdag liep ik mijn laatste baanwedstrijd van deze zomer. Een zomer die volledig in het teken van de marathonvoorbereiding staat. Je kunt je misschien voorstellen dat het lopen van een 3000m op de baan, iets waar ik dus helemaal niet specifiek voor train en eigenlijk in plaats van een tempotraining doe, behoorlijk buiten mijn comfortzone is. Nu had ik natuurlijk al een drie, vijf en een tien (op de weg) gelopen, maar dat alles met hetzelfde hogere doel in het achterhoofd. En toch trapte ik in de valkuil, te denken dat ik voor een snelle tijd kon gaan. In de trainingen gaat het allemaal voortvarend en blijkt dat ik een goed niveau heb, maar een drie hard lopen is wel even wat anders. Ik ging vrijdagavond in het "rood" en niet een beetje. Dat ik vandaag een "slechte luchtdag" had, maakte het er ook niet makkelijker op, maar zelfs als dat goed had gezeten was ik waarschijnlijk niet spectaculair snel geweest. Ontevreden? Nee. De drie was onderdeel van de training van die dag. Ik heb mijn eigen aandachtspunten goed kunnen uitvoeren en het herstel na de race was beter dan best. Een mooie prikkel dus. Had ik dit dan niet gewoon thuis op de baan kunnen doen? Jawel, maar het is ook gewoon leuk om af en toe even een wedstrijdje te rennen. Mijn eerst volgende wedstrijd zal pas 1 september zijn, de 10km Ladiesrun van de Tilburg Ten Miles. Een dag na terugkomst vanuit Sankt Moritz. Sankt Moritz, ik kijk er naar uit om heen te gaan. Omdat het er zo onbeschrijvenlijk mooi is, omdat ik me daar thuis voel, omdat ik weet dat ik daar de beste en mooiste trainingen uit mijn marathonvoorbereiding ga doen op weg naar Berlijn! Wil jij mijn voorbereidingen op de voet volgen, mij financieel een steuntje in de rug geven en/of regelmatig leuke post van mij ontvangen? Wordt suporter en "reis mee" b.v.d.

Stadsloop Appingedam: test event Tokyo

Toen we mijn wedstrijdplanning voor deze zomer gingen maken had ik de 10km van Appingedam aangewezen om eens een goeie 33-er op de klokken te zetten. In mijn achterhoofd hield ik wel de mogelijkheid op warme of benauwde omstandigheden, welke mijn plan voor een snelle race mogelijk in de prullenbak zouden werpen. Dat het om en nabij de 30 graden ging worden met een extreem sterke zonkracht, dat had ik niet verwacht. En juist vandaag voelde ik me beter dan ik me ooit voelde op de dag van Appingedam. Een snelle tijd had ik uiteraard al uit het hoofd gezet. Doel van vandaag werd om een zo vlak mogelijke wedstrijd te lopen en voor, tijdens en na de loop te testen met koelen en drinken, met het oog op de Spelen van volgend jaar in Tokyo! Om mijzelf te beschermen trok ik een trainingsschoen aan i.p.v. een wedstrijdschoen, wat behoorlijk scheelt in gewicht zeker als je schoenen nat worden. Oeps! M'n schoenen waren na de wedstrijd de helft zo zwaar als ervoor en dat is veel! Naast de trainingsschoen koos ik er ook voor tijdens de wedstrijd mijn hartslag en tempo zo goed mogelijk op mijn streefwaardes te houden. Dit resulteerde in een hele vlakke race (hartslag en tempo), ik bleef me constant "fris" voelen en kon hierdoor heel goed bezig zijn met hoe koel ik mezelf en hoe krijg ik voelde vocht binnen. Dat koelen en drinken begon al ver voor de start en ging door tot enkele minuten na de finish. Al met al was het een hele leerzame race voor mij. Ik heb me goed aan mijn eigen plan kunnen houden. Heb nieuwe gegevens kunnen verzamelen welke mij volgend jaar in Tokyo  (als ik mij plaats hè) heel goed van pas kunnen komen. Ik werd 4e dame iets meer dan een minuut achter de nummer 1 en zo'n 40 seconden achter de nummer 3. Natuurlijk dacht ik wel even wat als ik echt was gaan "racen" vandaag ..., maar aan de andere kant ben ik gewoon tevreden met hou ik het gedaan heb. Ik heb een hoger doel en dat heb ik vandaag goed in mijn achterhoofd gehouden. Voor nu ben ik ook echt blij met mijn niveau. Laat maar komen die marathonvoorbereiding.

Goeie training, slechte race

Afgelopen vrijdag stond ik, bij het Tartletos Loopgala, aan de start van mijn eerste 5km baanwedstrijd sinds 2017. In de trainingen merk ik aan alles dat het niveau stijgende is. Ik maakte mij zeker geen illusies een snelle tijd te gaan neerzetten, maar het tempo van de 3000m (+- 9.45) twee weken geleden in Utrecht doortrekken zou mogelijk moeten zijn. Of in ieder geval een tempo van 3.15 tot 3.20 per kilometer in de eerste helft en daarna misschien versnellen. In de ochtend deed ik nog een korte duurloop. En wauw! Wat ging dat lekker. Maar een lekkere duurloop is natuurlijk geen garantie voor een goed resultaat op een, voor mij korte afstand, 5000m. Bij het warmlopen voor de wedstrijd had ik weer dat lekkere gevoel, maar ik had niet het gevoel dat ik een wedstrijd ging lopen. De kriebels en de concentratie ontbraken. Om 21.35u werden we weggeschoten. Die eerste paar rondes gingen zo lekker, alsof ik een goeie tempotraining aan het doen was. En eigenlijk bleef dat gevoel een beetje aanhouden t/m de finish. Ik kon geen vuist maken. Ik was niet in staat om te knokken. Ik zat gewoon niet goed in de wedstrijdmodus. Er rolde een tijd uit van net onder de 17 minuten. Hmmm, niet echt geweldig natuurlijk. Aan de andere kant, ik loop die baanwestrijden als luxe tempotraining en mijn hartslagmeter gaf aan dat ik aan die opdracht had voldaan. Zaterdag werd ik wakker met veel power in de benen, precies dat gevoel wat ik eigenlijk wil na zo'n "training". Ja, ik noem het ook gewoon maar een training, immers als je een wedstrijd loopt mag je de dag er na best wat kalm aan doen. Ik ging zaterdag "gewoon" twee keer trainen, totaal zo'n 2,5 uur. Geen goeie wedstrijd dus, verre van dat, maar zeker een goede training. Missie geslaagd.

De eerste 3

Tijdens het inlopen dacht ik een paar keer: "Waar begin ik aan? Een 3000m is echt kort hè?" Sowieso was het twee jaar geleden dat ik baanwedstrijden liep, dus dat ik er een heel klein beetje tegenop zag was niet gek. Het was  niet zo dat ik geen zin had of angst had, maar het was vooral een nieuwsgierigheid. Wat zou ik kunnen? Hoe reageert mijn lichaam? Vind ik het echt nog zo leuk als ik denk dat ik het vind? Dat laatste daar kan ik volmondig "ja" op zeggen. Een 3000m vind ik nog steeds leuk. Bram zei: "gewoon lekker lopen vanavond." Dat heb ik gedaan. Natuurlijk wilde ik hard, maar niet geforceerd hard. Ik liep zonder op de klok te kijken en probeerde me af te sluiten voor al die ronde tijden die geroepen werden, ik wilde zo onbevangen mogelijk rennen. Achteraf kan ik zeggen dat ik best vlak heb gelopen +- 3.13 per kilometer. Ik zat niet stuk. In tegendeel, ik had het gevoel nog wel even door te kunnen. Na de finish daalde de hartslag razendsnel, een goed teken. Ondanks dat ik ruim 10 seconden boven mijn gewenste tijd liep, ben ik niet ontevreden. Vooral om hoe ik mij voelde en het snelle herstel. Ja, ik wil sneller. Ja, het kan sneller. Ja, ik ga sneller lopen dit baanseizoen. Op 21 juni een nieuwe kans op deze afstand, maar eerst op 7 juni een 5000m. De drie heeft mij voorkeur boven de vijf, maar dat neemt niet weg dat ik er toch zin in heb ook deze uitdaging aan te gaan!