Samen naar Parijs!
In 2006, na mijn ALO-opleiding klopte ik aan bij Bram Wassenaar "Ik wil graag marathons lopen en naar de Olympische Spelen." Ik was 21, altijd veel en allround gesport, maar nooit met regelmaat of structuur getraind. Bram wilde mij "pas" op mijn 27ste/28ste laten debuteren. De weg der geleidelijkheid. In 2012 werd ik 27. Ik debuteerde en de Olympische vlam begon nog feller te branden. Inmiddels had ik bedacht: ik wil naar drie Olympische Spelen. Rio2016 om te ervaren. Tokyo2020 om te presteren. Parijs2024 dichtbij huis om naast presteren, samen met familie, vrienden en fans mijn hardloopcarrière af te sluiten. In Rio(2016) kreeg ik te maken met een hitte beroerte en viel mijn prestatie mij behoorlijk tegen. Ik leerde veel en ging veel beter voorbereid naar Japan, Tokyo2020. Ik was in bloedvorm, maar de langslepende blessure (waar ik nu aan geopereerd ben) maakte dat ik niet naar kunnen kon presteren. Meerdere malen stond ik stil en wandelde. Al die tijd afgetrokken van mijn eindtijd had ik gewoon top 10 gelopen! Ja, ik was in mineur, maar was ook vastberaden om nu helder te krijgen wat me nu precies dwarszat. Al waren er nog eens 20 onderzoeken voor nodig ik zou niet weer genoegen nemen met "er is fysiek niets mis" of "misschien zit het tussen de oren". Ik gooide zelf wat opties op tafel. En de eerste bleek een schot in de roos: een bekneld bloedvat. Later bleek dat ik een beknelde lies- en bekkenslagader had. Meer daarover in de blogs op www.andreadeelstra.nl
De wind waait weer de goede kant op en de vlam brandt nog steeds! De wil om er elke dag voor te gaan, en mijn droomdoel te verwezenlijken: Parijs2024 mijn 3e Olympische marathon. De liquide middelen zijn door twee jaren met Corona met als gevolg afgelaste wedstrijden en terugtrekken van sponsoren, minimaal. En het reservepotje werd vorig jaar leeggeslurpt, toen ik werd aangereden op de snelweg.
Maar ik gooi het bijltje er niet bij neer! Naast mijn sport werk ik samen met mijn vriend Tjeerd Popkema hard om ons bedrijf Hardloopbegeleidingopmaat groter te maken, werk ik soms een paar uurtjes in de slagerij hier in het dorp, verzorg clinics, geef presentaties en ben freelance gymleraar. Ik vind alles leuk en werk graag hard, maar het mag t/m 2024 niet ten koste gaan van mijn sport. Om de sport nog twee jaar op de eerste plaats te kunnen zetten ben ik opzoek naar partners / sponsoren
Voor de ideale route naar Parijs2024 ben ik op jaarbasis €25.000 tot €30.000 nodig:
-trainingsstages (het jaar rond ideale trainingsomstandigheden creëren)
-medisch en verzorging -trainingsbegeleiding
-alternatief trainen
-reiskosten
-sportvoeding
-schoenen
-overig materiaal
Heb je ideeën over een mooie samenwerking? Wil je mij inhuren voor een clinic of presentatie? Heb je interesse in mijn kledinglijn (ook voor bedrijfssportkleding) Dan kom ik graag in contact!
Delen van dit bericht of mijn verhaal op een andere wijze verspreiden wordt gewaardeerd!
Eerste race is aanstaande
Bijna 9 hardloopweken achter de rug. Op 25juli gestart met 10×10 seconden en inmiddels aanbeland op 70 minuten, zonder wandelpauzes. En ik heb al eventjes geproefd aan een heel klein beetje tempowerk. Het opbouwen gaat al met al lekker. Ik geniet nog meer dan voorheen van alles. De hoofdredenen daarvan zijn dat ik geen pijn in rug, bil of hamstring meer heb ervaren. En dat het zware vermoeide gevoel en de kou in mijn linkerbeen tot op dit punt nog steeds niet heb ervaren. Ik kan bijna niet geloven dat het zo gaat. Ik kan mij namelijk niet herinneren wanneer ik voor het laatst een dag zonder één van deze klachten heb geleefd. Ja, ik vraag me heus weleens af of ik nu 100% van de klachten af ben, nu na de operatie. Maar, nee, dat overheerst zeker niet. Op dit moment ben ik vooral verbaasd, blij, verheugd en nog meer van dat soort dingen dingen over hoe mijn lichaam voelt. En kijk ik uit naar mijn eerste wedstrijden en daarop volgende marathonvoorbereiding!
Zoals je kunt zien in mijn agenda is de 4Mijl van Groningen mijn eerste race. Het is lang geleden dat ik hier gelopen heb en het leek me leuk om hier na vele jaren weer eens aan de start te staan, toch een soort van thuiswedstrijd voor mij. Het is geen afstand waarop ik potten ga breken, althans dat verwacht ik niet. Ik ben nieuwsgierig en laat me verrassen wat mijn benen kunnen.
Wow!
Ja, wow! Is het gevoel dat ik heb. Tijdens het autorijden als ik rechtop achter het stuur kan zitten. Tijdens het MTB-en als ik plat op het stuur kan om Tjeerd z'n wiel te houden, wanneer we weer eens een voorganger willen inhalen en zo snel mogelijk op grote achterstand willen zetten. Tijdens het rennen, wanneer ik voel dat ik beter in balans ben en niet loop te trekkebenen. Eigenlijk met alles wat ik doe en ook wanneer ik niks doe, want ook stil zitten op een stoel was een probleem.
Het wow-gevoel is er niet alleen, omdat mijn beide benen gelijktijdig en gelijkwaardig moe worden, maar ook wegens dat ik verbaasd ben hoe makkelijk alles me af gaat. De verleiding om meer te doen en harder te gaan is groot, maar verstand wint het van gevoel. Geduld, ja dat is het magische woord, is ook nu ik nog twee jaar gas wil geven belangrijk. Parijs2024 is het doel en niet morgen of volgende week of mijn eerste wedstrijd.
Dat goeie gevoel maakt dat ik weer echte plannen durf te maken en heb gemaakt! De eerste races zijn gepland, ook de eerst volgende marathon! Ik heb zin en vertrouwen in de komende maanden en de komende twee jaar!
Mijn plannen deel ik later. Eerst maar eens de trainingsbelasting verder uitbouwen.
De eerste stappen naar Parijs zijn gezet
Op maandag 13 juni was het zover, ik ging onder het mes.
Ik werd om 11u15, nuchter, verwacht voor het opname gesprek. Om 13u15 zou de ingreep plaatsvinden. Tot mijn verbazing werd ik al om 12u20 opgeroepen en zo'n 30min later was ik onder zeil. De ingreep zou 60 tot 75min duren en de chirurg zou bellen met Tjeerd als ze in de afrondende fase waren. Dokter Bender, de chirurg, belde Tjeerd echter pas om 14u39! Reken zelf maar uit.
Wat hebben ze gedaan? De bekkenslagader en de liesslagader losgemaakt van onder- / omliggend weefsel (sneetje in de lies, snee in de buik), zodat deze weer vrij kan bewegen en niet meer in de knik gaat. Er bleek meer meer losgemaakt te moeten worden dan de chirurg op voorhand had ingeschat. Hij snapte wel dat ik zoveel klachten had en verwacht dat dit mij echt gaat helpen. Om 16u was ik op de verpleegafdeling, in mijn privékamer. Ik had pijn, had het koud en had honger, uiteraard! Wie mij een beetje kent weet dat ik altijd een voedselvoorraad bij mij heb. En gelukkig maar!, want van hetgeen ik voorgeschoteld kreeg raakte mijn maag niet echt gevuld. Voor het slapen gaan kreeg ik nog een trombosespuit en met wat pijnmedicatie maakte ik een redelijke nacht.
De volgende ochtend mocht ik al naar huis. De eerste dagen thuis vielen me niet mee. Ik had veel last van de buik, maar ja vind je het gek met dat gewroet in mijn buik?! Het energieniveau was ook erg laag. De meeste tijd van de dag bracht ik liggend door, op de bank en op bed. Vanaf de tweede dag moest ik wel al starten met oefeningen. Dagelijks minimaal twee tot drie keer per dag twintig tot dertig keer de heup losdraaien.
Inmiddels zit ik in week 3, de operatieweek is week 1. Ik kan al weer behoorlijk wandelen en mag deze week ook starten met krachttraining. Als voorloper daarop heb ik lokaal een aantal spiergroepen geprikkeld met het gebruik van de compex (middels elektro impulsen de spieren laten aanspannen) en deed ik een aantal eenvoudige aansturingsoefeningen.
De eerste zes weken, operatieweek is week 1, zijn verder echt heel erg rustig aan doen. Ik zou vanaf dag 8 al rustig de armen mogen trainen, bijvoorbeeld met zwemmen en vanaf week 3 intensiever, maar na een beetje lekkage zijn de wonden nog niet 100% gesloten en dus moet dat nog even wachten. Wandelen gaat inmiddels dus weer goed en ik mag vanaf week drie, deze week, ook fietsen, danwel op de elliptigo. Er is met alles, behalve dat zwemmen wat dus helaas nog niet kan, wel de beperking dat ik tot maximaal hartslag 105 mag gaan. Het zij zo. Het belangrijkste voor mij voor nu is dat ik de eerste tekenen van een geslaagde ingreep heb waargenomen. En ondanks de probleempjes met de wonden ben ik positief gestemd. De eerste stappen naar Parijs 2024 zijn gezet!
Nieuwe blessure update
Na enkele onderzoeken en gesprekken met dokter Schep had ik onlangs ook een gesprek met de vaatchirurg, dokter Bender. Hij besprak met mij nogmaals de MRA (MRI met contrastvloeistof). Daarop zagen we twee plekken waarop mijn bekkenslagader een knik maakt. Één knik in de onderbuik en één in de lies. Aan de hand van deze beelden, die duidelijker zijn dan een echo, besprak de chirurg met ons wat hij wil gaan doen. Simpel gezegd wil hij de ader losmaken van onderliggend weefsel. Uit de laatste beelden denken ze af te leiden dat er (bind)weefsel aan die ader zit te trekken, waardoor die knikken ontstaan. Als het vrij ligt kan het z'n eigen weg gaan zoeken als ik mijn been/heup buig en zodoende zou er dan geen knik meer moeten komen. Geen knik is weer voldoende zuurstof en een been wat weer normaal functioneert. Ik kijk er naar uit! En ben benieuwd hoe het zal voelen om twee "normaal" functionerende benen te hebben. Pas na zes maanden kunnen ze zien of de operatie ook geslaagd is, maar zeer waarschijnlijk kan ik het zelf wel veel eerder voelen.
Wanneer het mes er in gaat weet ik nog niet. De pre operatieve screening is geweest, dus het verlossend belletje kan elk moment komen (maar kan ook nog enkele weken op zich laten wachten)
Via deze link lees je meer over de blessure die mij parten speelt: https://www.mmc.nl/sportgeneeskunde/aandoeningen-en-behandelingen/vaatproblemen-bij-sporters/
En heel erg bedankt allemaal voor jullie lieve en leuke berichtjes!