Marathon van Berlijn

Ik voelde dat vandaag mijn dag was. Niet alleen wegens de voorbereiding, maar dat gevoel dat ik vandaag had...
Tot halverwege ging alles volgens plan. We zouden behouden starten, 1.13.30 tot 1.14.00, de doorkomst halverwege was net boven de 1.14.00, maar heel ontspannen en vol vertrouwen na 30km te kunnen versnellen. De wind stond vanaf dan gunstig en het parcours loopt dan ook deels naar beneden.
Om duistere redenen kon ik niet versnellen, hoe goed Dennis Licht (persoonlijke haas) mij ook coachte. Ik finishte in de 2u31 (limiet Olympische Spelen 2.28.30) en ging knock-out. Ze hebben me naar een tent gedragen, half bij bewustzijn voelde ik dat ik mijn linker been niet kon belasten. Na kort op een bankje te hebben gezeten en droge bovenkleding aangedaan te hebben zou ik opstaan, dat ging niet. Niet vanwege spierpijn of kramp ofzo, maar wegens echte "foute" pijn. Ik werd door Hannah en Marieke van de Veen (Volaresports) naar de atletenbus gedragen. Naast belasten kon / kan ik mijn been ook niet meer optillen. Bij het hotel stond een rolstoel klaar. Ik was blij dat Herbert Ruesink, mijn vaste fysio, in Berlijn was/is dit weekend. Samen met Jorin Kamps (Volaresports) heeft hij mij onderzocht. Komende week direct een echo, want naar alle waarschijnlijkheid zit er een scheurtje in één van de adductoren. Dikke "..." allemaal!!! En wordt vervolgd... Één ding is zeker: Plan B komt uit de kast.

P.S. Bedankt iedereen voor jullie lieve en leuke succeswensen de afgelopen week!!! En iedereen die speciaal voor mij naar Berlijn kwam duizendmaal dank!!!

Tilburg Ten Miles

Gisteren reden we terug vanuit Sankt Moritz, een reis van tien uur, maar wel inclusief drie kwartier rennen langs de Hockenheimring. Dat rennen onderweg was een goede keus, want hierna waren de files op onze route foetsie. Een dag na terugkomst van hoogte, na een week waarin ik een behoorlijke trainingsomvang draaide (vrijdag nog ruim 2uur duurloop), was ik heel nieuwsgierig hoe mijn tien kilometer vandaag zou gaan.
Nou ik kan je zeggen die ging goed! Ik liep geen super snelle tijd (34.25??), maar het gevoel dat ik erbij had, dat is het belangrijkste, en dat was echt goed. Het voelde krachtig en ontspannen, diep gaan, echt diep in het rood dat lukte me niet. Dat zal door de hoogte stage zijn, het feit dat ik nog zoveel omvang draaide deze week en doordat ik nog niet mijn topvorm  te pakken heb. Die topvorm is er over vier weken, daar ben ik na vandaag nog meer van overtuigd dan ik al was.
Na de wedstrijd gelijk ging ik gelijk uitlopen, eten, naar de prijsuireiking (3e Ned.) en douchen. En i.p.v. zware benen, ben ik nu vol energie, ook dat is een goed teken. De laatste puntjes kunnen op de "i" gezet worden, op naar Berlijn!!!

Sankt Moritz

Inmiddels zit ik alweer twee weken in Sankt Moritz, nog "maar" twee te gaan. Nog twee weken Sankt Moritz betekent nog zes weken tot Berlijn! Ik verkeer hier in uitstekend gezelschap, het is schitterend weer (op wat stormachtige middagen en een regendagje na) en de trainingen gaan voortvarend tot bovenverwachting goed, kortom een goeie mix van ingrediënten voor een geslaagde hoogte stage. Dat maakt dus ook dat de tijd, het is cliché ik weet het, voorbij vliegt! Zoals de meesten van jullie wel weten wissel ik mijn hardlooptrainingen graag af met zwemmen, fietsen, elliptigorijden of stevig wandelen. Op de fiets is het de uitgelezen kans om de omgeving nog verder te ontdekken. Een enkel nieuw ontdekt pad is geschikt om te rennen, maar de fietsroute van vanochtend is dat allerminst! Als je van een uitdaging houdt en hier eens bent volg dan zo'n fietsroute waarbij op de pijltjes een fietser met rugtasje op z'n achterwiel staat! Vandaag route 672 gedaan. Met 1160 hoogte meters geklommen tot 2505m hoogte! Wat een uitzichten, we hebben echt optimaal genoten!
Nog twee weken hier dus. En dan vanuit hier rechtstreeks naar Tilburg voor de Tilburg Ten Miles Ladiesrun 10km, de laatste tussenstop opweg naar Berlijn!

Buiten de comfortzone

Afgelopen vrijdag liep ik mijn laatste baanwedstrijd van deze zomer. Een zomer die volledig in het teken van de marathonvoorbereiding staat. Je kunt je misschien voorstellen dat het lopen van een 3000m op de baan, iets waar ik dus helemaal niet specifiek voor train en eigenlijk in plaats van een tempotraining doe, behoorlijk buiten mijn comfortzone is. Nu had ik natuurlijk al een drie, vijf en een tien (op de weg) gelopen, maar dat alles met hetzelfde hogere doel in het achterhoofd. En toch trapte ik in de valkuil, te denken dat ik voor een snelle tijd kon gaan. In de trainingen gaat het allemaal voortvarend en blijkt dat ik een goed niveau heb, maar een drie hard lopen is wel even wat anders. Ik ging vrijdagavond in het "rood" en niet een beetje. Dat ik vandaag een "slechte luchtdag" had, maakte het er ook niet makkelijker op, maar zelfs als dat goed had gezeten was ik waarschijnlijk niet spectaculair snel geweest. Ontevreden? Nee. De drie was onderdeel van de training van die dag. Ik heb mijn eigen aandachtspunten goed kunnen uitvoeren en het herstel na de race was beter dan best. Een mooie prikkel dus. Had ik dit dan niet gewoon thuis op de baan kunnen doen? Jawel, maar het is ook gewoon leuk om af en toe even een wedstrijdje te rennen. Mijn eerst volgende wedstrijd zal pas 1 september zijn, de 10km Ladiesrun van de Tilburg Ten Miles. Een dag na terugkomst vanuit Sankt Moritz. Sankt Moritz, ik kijk er naar uit om heen te gaan. Omdat het er zo onbeschrijvenlijk mooi is, omdat ik me daar thuis voel, omdat ik weet dat ik daar de beste en mooiste trainingen uit mijn marathonvoorbereiding ga doen op weg naar Berlijn!
Wil jij mijn voorbereidingen op de voet volgen, mij financieel een steuntje in de rug geven en/of regelmatig leuke post van mij ontvangen? Wordt suporter en "reis mee" b.v.d.

Stadsloop Appingedam: test event Tokyo

Toen we mijn wedstrijdplanning voor deze zomer gingen maken had ik de 10km van Appingedam aangewezen om eens een goeie 33-er op de klokken te zetten. In mijn achterhoofd hield ik wel de mogelijkheid op warme of benauwde omstandigheden, welke mijn plan voor een snelle race mogelijk in de prullenbak zouden werpen. Dat het om en nabij de 30 graden ging worden met een extreem sterke zonkracht, dat had ik niet verwacht. En juist vandaag voelde ik me beter dan ik me ooit voelde op de dag van Appingedam. Een snelle tijd had ik uiteraard al uit het hoofd gezet. Doel van vandaag werd om een zo vlak mogelijke wedstrijd te lopen en voor, tijdens en na de loop te testen met koelen en drinken, met het oog op de Spelen van volgend jaar in Tokyo! Om mijzelf te beschermen trok ik een trainingsschoen aan i.p.v. een wedstrijdschoen, wat behoorlijk scheelt in gewicht zeker als je schoenen nat worden. Oeps! M'n schoenen waren na de wedstrijd de helft zo zwaar als ervoor en dat is veel! Naast de trainingsschoen koos ik er ook voor tijdens de wedstrijd mijn hartslag en tempo zo goed mogelijk op mijn streefwaardes te houden. Dit resulteerde in een hele vlakke race (hartslag en tempo), ik bleef me constant "fris" voelen en kon hierdoor heel goed bezig zijn met hoe koel ik mezelf en hoe krijg ik voelde vocht binnen. Dat koelen en drinken begon al ver voor de start en ging door tot enkele minuten na de finish.
Al met al was het een hele leerzame race voor mij. Ik heb me goed aan mijn eigen plan kunnen houden. Heb nieuwe gegevens kunnen verzamelen welke mij volgend jaar in Tokyo  (als ik mij plaats hè) heel goed van pas kunnen komen.
Ik werd 4e dame iets meer dan een minuut achter de nummer 1 en zo'n 40 seconden achter de nummer 3. Natuurlijk dacht ik wel even wat als ik echt was gaan "racen" vandaag ..., maar aan de andere kant ben ik gewoon tevreden met hou ik het gedaan heb. Ik heb een hoger doel en dat heb ik vandaag goed in mijn achterhoofd gehouden. Voor nu ben ik ook echt blij met mijn niveau. Laat maar komen die marathonvoorbereiding.