Stadsloop Appingedam: test event Tokyo

Toen we mijn wedstrijdplanning voor deze zomer gingen maken had ik de 10km van Appingedam aangewezen om eens een goeie 33-er op de klokken te zetten. In mijn achterhoofd hield ik wel de mogelijkheid op warme of benauwde omstandigheden, welke mijn plan voor een snelle race mogelijk in de prullenbak zouden werpen. Dat het om en nabij de 30 graden ging worden met een extreem sterke zonkracht, dat had ik niet verwacht. En juist vandaag voelde ik me beter dan ik me ooit voelde op de dag van Appingedam. Een snelle tijd had ik uiteraard al uit het hoofd gezet. Doel van vandaag werd om een zo vlak mogelijke wedstrijd te lopen en voor, tijdens en na de loop te testen met koelen en drinken, met het oog op de Spelen van volgend jaar in Tokyo! Om mijzelf te beschermen trok ik een trainingsschoen aan i.p.v. een wedstrijdschoen, wat behoorlijk scheelt in gewicht zeker als je schoenen nat worden. Oeps! M'n schoenen waren na de wedstrijd de helft zo zwaar als ervoor en dat is veel! Naast de trainingsschoen koos ik er ook voor tijdens de wedstrijd mijn hartslag en tempo zo goed mogelijk op mijn streefwaardes te houden. Dit resulteerde in een hele vlakke race (hartslag en tempo), ik bleef me constant "fris" voelen en kon hierdoor heel goed bezig zijn met hoe koel ik mezelf en hoe krijg ik voelde vocht binnen. Dat koelen en drinken begon al ver voor de start en ging door tot enkele minuten na de finish.
Al met al was het een hele leerzame race voor mij. Ik heb me goed aan mijn eigen plan kunnen houden. Heb nieuwe gegevens kunnen verzamelen welke mij volgend jaar in Tokyo  (als ik mij plaats hè) heel goed van pas kunnen komen.
Ik werd 4e dame iets meer dan een minuut achter de nummer 1 en zo'n 40 seconden achter de nummer 3. Natuurlijk dacht ik wel even wat als ik echt was gaan "racen" vandaag ..., maar aan de andere kant ben ik gewoon tevreden met hou ik het gedaan heb. Ik heb een hoger doel en dat heb ik vandaag goed in mijn achterhoofd gehouden. Voor nu ben ik ook echt blij met mijn niveau. Laat maar komen die marathonvoorbereiding.

Goeie training, slechte race

Afgelopen vrijdag stond ik, bij het Tartletos Loopgala, aan de start van mijn eerste 5km baanwedstrijd sinds 2017.
In de trainingen merk ik aan alles dat het niveau stijgende is. Ik maakte mij zeker geen illusies een snelle tijd te gaan neerzetten, maar het tempo van de 3000m (+- 9.45) twee weken geleden in Utrecht doortrekken zou mogelijk moeten zijn. Of in ieder geval een tempo van 3.15 tot 3.20 per kilometer in de eerste helft en daarna misschien versnellen. In de ochtend deed ik nog een korte duurloop. En wauw! Wat ging dat lekker.
Maar een lekkere duurloop is natuurlijk geen garantie voor een goed resultaat op een, voor mij korte afstand, 5000m. Bij het warmlopen voor de wedstrijd had ik weer dat lekkere gevoel, maar ik had niet het gevoel dat ik een wedstrijd ging lopen. De kriebels en de concentratie ontbraken. Om 21.35u werden we weggeschoten. Die eerste paar rondes gingen zo lekker, alsof ik een goeie tempotraining aan het doen was. En eigenlijk bleef dat gevoel een beetje aanhouden t/m de finish. Ik kon geen vuist maken. Ik was niet in staat om te knokken. Ik zat gewoon niet goed in de wedstrijdmodus. Er rolde een tijd uit van net onder de 17 minuten. Hmmm, niet echt geweldig natuurlijk. Aan de andere kant, ik loop die baanwestrijden als luxe tempotraining en mijn hartslagmeter gaf aan dat ik aan die opdracht had voldaan. Zaterdag werd ik wakker met veel power in de benen, precies dat gevoel wat ik eigenlijk wil na zo'n "training". Ja, ik noem het ook gewoon maar een training, immers als je een wedstrijd loopt mag je de dag er na best wat kalm aan doen. Ik ging zaterdag "gewoon" twee keer trainen, totaal zo'n 2,5 uur.
Geen goeie wedstrijd dus, verre van dat, maar zeker een goede training. Missie geslaagd.

De eerste 3

Tijdens het inlopen dacht ik een paar keer: "Waar begin ik aan? Een 3000m is echt kort hè?" Sowieso was het twee jaar geleden dat ik baanwedstrijden liep, dus dat ik er een heel klein beetje tegenop zag was niet gek. Het was  niet zo dat ik geen zin had of angst had, maar het was vooral een nieuwsgierigheid. Wat zou ik kunnen? Hoe reageert mijn lichaam? Vind ik het echt nog zo leuk als ik denk dat ik het vind? Dat laatste daar kan ik volmondig "ja" op zeggen. Een 3000m vind ik nog steeds leuk. Bram zei: "gewoon lekker lopen vanavond." Dat heb ik gedaan. Natuurlijk wilde ik hard, maar niet geforceerd hard. Ik liep zonder op de klok te kijken en probeerde me af te sluiten voor al die ronde tijden die geroepen werden, ik wilde zo onbevangen mogelijk rennen. Achteraf kan ik zeggen dat ik best vlak heb gelopen +- 3.13 per kilometer. Ik zat niet stuk. In tegendeel, ik had het gevoel nog wel even door te kunnen. Na de finish daalde de hartslag razendsnel, een goed teken. Ondanks dat ik ruim 10 seconden boven mijn gewenste tijd liep, ben ik niet ontevreden. Vooral om hoe ik mij voelde en het snelle herstel. Ja, ik wil sneller. Ja, het kan sneller. Ja, ik ga sneller lopen dit baanseizoen. Op 21 juni een nieuwe kans op deze afstand, maar eerst op 7 juni een 5000m. De drie heeft mij voorkeur boven de vijf, maar dat neemt niet weg dat ik er toch zin in heb ook deze uitdaging aan te gaan!

Terug in Nederland.

Sinds een week ben ik weer terug in Nederland na drie goede trainingsweken in Bad Dürrheim. In Bad Dürrheim hebben we de definitieve wedstrijdplanning voor deze zomer gemaakt. En dan met name een keuze gemaakt in welke baanwedstrijden ik ga lopen, want de hoofdweg naar de marathon van Berlijn was al uitgestippeld en vastgelegd. In mijn agenda zie je waar en wanneer ik in actie ga komen de komende maanden. Na iedere wedstrijd kun je hier een update van mij verwachten. Wil je vaker updates van mijn voorbereiding op Berlijn en daarna Tokyo, meld je dan aan als supporter en ontvang met regelmaat een mail en/of kaartje in je (digitale)brievenbus.

Tijd voor andere dingen

Na het NK-cross nam ik even gas terug. Geplande en genoodzaakte rust ineen. Gepland, want mijn winterseizoen zat er op. Genoodzaakt, omdat ik met een niet fit lichaam toch het NK liep wat mij dusdanig veel energie kostte dat ik geen energie had om dingen te doen. Laat staan te trainen. maart is rusten, opnieuw beginnen, tijd maken voor andere dingen die ik leuk vind, testen doen in de klimaatkamer "thermo Tokyo", een aantal sponsoren bezoeken en genieten van de lente die is aangebroken.
Ja ik weet het dit is wel heel globaal, maar het is wat het is. Bij een volgende update heb ik misschien weer echt nieuws. Kun je zolang niet wachten of ben je nieuwsgierig naar de details van mijn trainingen en/of andere bezigheden? Meld je dan aan als supporter en reis met me mee!