At least I tried…

Helaas te veel alleen, met een (voor mij) te harde wind, moeten lopen. Tot een eind voorbij de 30km was het nog wel mogelijk onder de 2u30 te finishen, wat gegeven de omstandigheden okay was geweest. Nee, dan had ik niet de limiet voor de Spelen, maar wel een degelijke tijd achter mijn naam in de Tokyo marathon. Helaas moest ik na 35km een paar keer stretchen, omdat ik pijn voelde aan mijn linkerbeenheffer (blessure Berlijn). What to do? Stoppen of doorgaan? Ik ben niet gekomen om uit te stappen en nee ook niet voor de tijd die ik nu liep, maar opgeven??? Zover in de race dan was het allemaal helemaal voor niets.
Gelukkig was ik zo verstandig een paar keer te rekken, want voel dat ik in die liesstreek nu niet geforceerd heb zoals afgelopen september.
Maar ja... mijn Olympische droom is aan diggelen. Hoe goed de vorm ook was, alleen deze missie volbrengen bleek toch een iets te grote hindernis vandaag. Waar ik te veel wind ervaarde, ervaarde ik juiste weinig (wel geteld 0) mannelijke recreanten die me op sleeptouw hadden kunnen nemen en waarmee ik meer strijd en sfeer had kunnen ervaren, want dat bleek vandaag ook, dat ben ik nodig.
Had ik dan niet moeten starten, omdat dit wedstrijd verloop één van de opties was? Nee, ondanks de afgelasting van de recreantenloop zag ik vandaag als mijn beste kans de limiet te slechten. Stabiele temperatuur, geen pollen in de lucht en bij het halen van de limiet ruimvoldoende tijd om lang te herstellen en opnieuw in vorm te raken waren enkele redenen. Plus dat ik ik NU in topvorm verkeerde.
Heb ik spijt? Nee, absoluut niet. Niet iedereen wordt uitgenodigd voor deze marathon. Ik wel en daarmee voel ik mij bevoorrecht. Net als dat ik mij bevoorrecht voel mijn droom te kunnen leven, mijn atletenleven. Alles doen voor die ultieme droom, mooie plekken op de wereld zien, fantastische mensen ontmoeten en elke dag doen wat ik leuk vind en waar ik goed in ben.
Zonder mijn veel te lieve vriend, mijn familie, Bram (mijn trainer) en de rest van mijn begeleidingsteam, mijn vrienden/vriendinnen, de supporters en sponsoren die mij overal achterna reizen en/of mij financieelondersteunen, is dit natuurlijk allemaal niet mogelijk. 1000 maal dank aan iedereen die zich aangesproken voelt. En 1000 maal dank aan iedereen die mij vooraf succeswenste of nu een troostende schouder biedt.

Hoe nu verder?
Nou denk maar niet dat, ik nu deze droom niet uitkomt, ermee kap. Ik zie nog teveel mogelijkheden en heb nog te veel wensen die in vervulling mogen gaan. Nu eerst herstellen, een korte vakantie en dan op naar de volgende marathon. En wie mij een beetje kent, kan weten dat ik al lang weet waar dat moet gaan zijn 😎

En euh, niet te veel en te lang treuren hè mensen! Het is k.. , maar het is nu eenmaal zo. Ik heb gegokt en deze keer verloren. It's all in the game, blik vooruit en keep on smiling, op naar nieuwe uitdagingen.

Ik leef mijn droom en mijn dromen leven voort.

Na drieënhalve week op hoogte en in de warmte te hebben getraind, in Namibië in gezelschap van o.a. de nationale triathlontop. Vrijdag vloog ik naar huis en vandaag stond het NK 10km in Schoorl op het programma. Voor het eerst!, zou ik Schoorl gaan lopen. Voor het eerst een NK 10km op de weg. En ondanks deze tien in het teken van de marathon zou staan, had ik het idee wel eens een dik pr te kunnen lopen. Zou... want de race werd afgelast. Gisteravond kregen we de mededeling een uur eerder te starten, maar vanochtend toen ik voor een duurloopje de deur uitging zag ik de afgelasting aankondiging.
Ik ging toch de deur uit voor mijn duurloopje. Bij terugkomst een goed ontbijt, tas weer inpakken en naar huis. Daar trok ik voor de tweede keer vandaag mijn loopschoenen aan. Aangezien ik over drie weken een marathon loop, wilde ik natuurlijk wel de juiste trainingsprikkel toedienen vandaag. Het werd een 1u45 minuten duurloop met daarin een tempoblok van iets meer dan een half uur. Op een rondje van iets meer dan vier kilometer had ik voldoende afwisseling tussen wind mee en tegen. En ja het waaide hard, maar zoals het hier in het midden van het land waait was het prima te doen. Voordeel van het niet rennen van de wedstrijd is dat ik nu Tjeerd als meefietser had en onderweg kon oefenen met drinken op hogere intensiteit. Een uitstekende training in de pocket!

Nog drie weken tot de stadsmarathon van Tokyo! Wil je tot die tijd updates per mail ontvangen en mijn verhalen vanuit Namibië? Meld je aan als supporter met een eenmalige gift (Ideal betaallink) of maandelijkse bijdrage. Bij voorbaat dank en tot schrijvens!

Storm in Egmond

Uitdagend!, zo kan ik deze editie van de Egmond halve marathon wel noemen. Op het strand hadden we de wind vol tegen, soms vlagerig van zij uit zee. En het waaide nogal vandaag! Zal het windkracht zeven zijn geweest? En dan moet je weten dat de dames in Egmond voor de heren starten, negen minuut nog iets, het verschil in parcoursrecords. Ik zag een kans met een klein groepje de rest te verrassen. Een waaier, zoals in het wielrennen daar hoopte ik op. Mede omdat ik wist niet voldoende snelheid te hebben me helemaal voorin te handhaven bij een snel tweede deel. Ik heb dan ook geprobeerd om de race op het strand te maken. Heb geprobeerd om meiden met me mee te krijgen, alleen was immers kansloos tegen de wind. Een lichtgewicht als ik werd bij windvlagen letterlijk teruggeworpen. Ik bleef ook voorin lopen, want stel dat de Kenianen toch zouden versnellen tegen de wind dan kon ik mee, maar ook zij konden of wilden niet. Vlak voor de strand afgang, na ruim zeven kilometer. Plaatste ik een paar versnellingen, met als enige doel mijn hartslag omhoog te krijgen en even uit dat trage ritme te komen, voor de snelle kilometers die gingen komen. En ja hoor eenmaal in de duinen ging het hard t/m de finish. Op de terugweg bleek inderdaad dat ik moeite had om het tempo van Jill (2e NL 5e intern.) en Bo (1eNL 4e intern.) te lopen en kon alleen maar mijn eigen ding doen. Op techniek lopen en de marathonintensiteit opzoeken, ik ben immers in voorbereiding op de marathon van Tokyo! (1maart)
Het was een bizarre editie waarin ik mij uitstekend heb vermaakt, geprobeerd heb de wedstrijd voor mijzelf zo ideaal mogelijk te maken, een goeie prikkel richting 1 maart en ook belangrijk: geen last van mijn Berlijn-blessure-been.

Trainingsstage
In voorbereiding op die 1e maart, de marathon van Tokyo, vertrek ik a.s. dinsdag naar Namibië.  Een nieuwe plek, een mooi avontuur dat ik had gemist wanneer ik in Berlijn wel de limiet gelopen had. Zo heeft ieder nadeel weer voordelen. Net als de gedwongen verkoop van mijn huis, nu woon ik gezellig samen met mijn vriend. En net als de marathon die op de planning staat, Tokyo marathon stond voor ooit op mijn wensenlijstje, maar komt nu dus als.

Geloof in eigen kunnen
Voor wie het niet geloven wil, het is toch echt waar, ik heb nog geen dag getwijfeld of ik die limiet voor de Spelen ga halen. De steun van mijn begeleidingsteam, vriend,  familie en vrienden is daarin heel belangrijk. Net als de steun van alle sponsoren en supporters 1000 maal dank!!!
Ik zal er alles aan doen mijn droom te laten slagen! En ik nodig jou uit om deel uit te maken van het slagen van die droom. Maak deel uit van mijn supportersgare, middels een eenmalige gift of maandelijkse toelage.
Voor de komende voorbereiding geef ik het meeste geld uit aan:
*retour vliegticket Namibië
*verblijf, mtb- en autohuur Namibië (hoogte en warmte stage)
*retour vliegticket Tokyo
*kosten trainer(s)
*sportvoeding

Bedankt voor alle leuke foto's, filmpjes en aanmoedigen vandaag!
Tot schrijvens

Prima jaarafsluiting in Soest

Vandaag stond, traditiegetrouw, de Sylvestercross in Soest op het programma. Voor mij de eerste serieuze test sinds de marathon van Berlijn. De eerste serieuze test sinds de blessure die mij daar van de Olympische limiet hield.
In de trainingen ervaarde ik de afgelopen twee weken een hoger niveau dan andere decembermaanden. Ik wist dus dat ik er conditioneel goed voor stond, maar in het rood lopen is (zeker op 6km cross) wel even andere koek. Meer nieuwsgierig dan naar mijn loopniveau was ik naar hoe mijn linkerbeen op dit uitdagende parcours, met veel mulzand, zou reageren.
De start is in Soest op een mulzandstrook, zeer explosief, dat ben ik zeker niet! Ik liep dan ook verre van vooraan, maar panikeerde niet. De focus was op mijn techniek en ritmisch goed lopen, de hele race trouwens. Na ongeveer een kilometer begon ik, dieseltje, opgang te komen. Een inhaalrace volgde. Elke kilometer ging het lekkerder en steeds meer meiden kregen mijn rug te zien. Ik voelde me sterk en sterker worden gedurende de 6km cross. De finish kwam mij eigenlijk te vroeg. In de laatste kilometer lag ik zevende en liep hard in op de nummers vijf en zes. Helaas kreeg ik ze net niet te pakken. Maar ik ben erg blij. Blij met het niveau dat ik kon laten zien, met de opbouwende race en de afstand tot het podium, maar ook met het razendsnelle herstel na de race. Getuige de gegevens van mijn Polar. En mijn linkerbeen? Prima, nu goed verzorgen en dan doorbouwen naar Egmond!

Rest mij jullie allemaal te bedanken voor de steun en ondersteuning het afgelopen en jaae in het bijzonder de afgelopen weken! Ik wens jullie allemaal een fijne Oudejaarsavond, goed uiteinde en voorspoedig 2020 toe!

Tot schrijvens!

Foto van Iwan Oprins

Voorbereidingen in volle gang

De voorbereiding op mijn eerst volgende marathon en limietpoging voor de Olympische Spelen van volgend jaar is in volle gang. Langzaam, maar gestaag wordt de trainingsomvang op- / uitgebouwd. De meeste omvang maak ik nu nog alternatief, maar ben wel verheugd te melden dat ik inmiddels alweer een langste duurloop van 70 minuten gemaakt heb! Daarnaast ook twee keer een beetje vlottere intervallen gelopen op het kunstgras en verbazingwekkend genoeg op een tempo, zoals ik dat voor de marathon ook deed met minimaal evenzoveel gemak. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik het jaar 2019 in stijl kan afsluiten, met de Sylvestercross in Soest! En het jaar in stijl kan openen met de halve marathon van Egmond.

Maak zelf deel uit van mijn Olympische reis. Meld je aan als supporter en ondersteun mij met een maandelijkse bijdrage of eenmalige donatie via de iDEAL betaallink.

Klik hier en maak uw keuze!

Vergeet niet je adresgegevens achter te laten voor een eenmalig toepasselijk bedankje!

Bij voorbaat dank! En tot schrijvens of tot ziens in Soest.

Gemaakt in augustus 2017, tijdens mijn bezoek aan Tokyo om het klimaat te proeven voor de Spelen van 2020