Team Volare wint

De derde wedstrijd oprij die ik liep was een 5km in Voorthuizen. "Voorthuizen loopt" een feestje voor het hele dorp.

 

Volaresports, mijn management, zit gehuisvest in Voorthuizen. Al vaak ben ik gevraagd om mee te lopen in team Volaresports tijdens deze wedstrijd en deze keer zei ik: "ja".

 

Aangezien ik twee weken terug een 10km liep (PR en winst in Appingedam!) koos ik nu voor de 5km. Twee keer een 10km in korte tijd in de zomer, met dus twee keer kans op heel warm weer, leek ons iets te veel van het goede toen we mijn planning maakten. En wat ben ik blij met die vooruitziende blik! Na een iets koelere week was het zaterdag weer serieus warm. Met de temperatuur had ik net als in Zwolle (4MIJL evenaring pr) en Appingedam geen problemen, maar de gekke lucht wel. Een soort benauwdheid die me op de luchtwegen sloeg waardoor ik het zwaar had met ademen.

 

Om 18u was de start. En ik nam me voor rustig te starten, maar wat is rustig op een 5km? Juist ja. De eerste 200m à 300m gingen ietsje vlotter, maar daarna temporiseerde ik al snel. En als je dan doorkomt zo rond de 3.20 op de eerste km, het tempo van mijn 10km in Appingedam, tsja dan zou je zeggen dat is niet te gek hard op de halve afstand. Alleen voelde ik al bij dat eerste kilometerpunt dat het voor vandaag wel te gek was. Een tikkeltje eigenwijs probeerde ik toch het tempo houden, want het is maar vijf kilometer zo dacht ik. Tot drie kilometer ging het redelijk, maar in kilometer vier had ik een echte dip en concentratieprobleem en zakte het tempo behoorlijk. De laatste 500m wist ik me wel te herpakken en zo kwam ik in 17.03 over de finishlijn. Winst bij de dames en ook winst met team Volaresports (Tom Hendrikse, Shan Biwott , Robert van der Stelt en ik).

 

Geen toptijd, maar wie liep dat wel vandaag?

Lees verder

PR en winst in Appingedam

Eerlijk gezegd heb ik er geen woorden voor, dus ik houd het kort (denk ik).

 

Het plan voor vandaag was om het tempo van de 4Mijl van Zwolle door te trekken op de 10km. Dat zou betekenen kilometers van 3min20sec. En dat zou dan moeten resulteren in een pr van 40seconden. Gekkenwerk bij temperaturen achterin de 20graden?

Twee weken geleden in Zwolle was het warmer, dus dat vond ik al een plus puntje voor vandaag. Toch ging ik net als in Zwolle goed koelen. Veel ijs en koud drinken. Ik startte redelijk behoudend, want de keren dat ik in Appingedam liep had ik altijd flink verval. Ook al wilde ik een bepaald tempo lopen dat zou niet geforceerd moeten gaan, maar op gevoel, zoals ik eigenlijk altijd loop. Na een kilometer lag ik al een aantal meters achter de dames kopgroep, maar al vanaf 1,5km begon ik ook weer langzaam in te lopen. Voor de 5km doorkomst was ik doorgeschoven van plek 6 naar plek 2 en rond het 6km punt pakte ik de kop. Ik kon blijven gaan. Het ging zelfs steeds een tikje sneller. In de finishstraat wist ik er nog een soort van sprintje uit te persen en stopte de klok op 33.19 Mijn allereerste 33-er uit mijn carrière. Wat een heerlijk gevoel geeft dat.

Lees verder

Winst in Zwolle

Dat is een lekker begin van mijn wedstrijdrieluik. Winst op de 4 Mijl van Zwolle in een parcoursrecord en 11e overall.

Het was een warme editie. Zo warm dat het mij verstandig leek om een aantal koelmethoeden, zoals geleerd voor en toegepast tijdens de Olympische marathon van Tokyo2020, uit de kast te halen. Koude drank om de lichaamstemperatuur voor, tijdens en na de w-up zo laag mogelijk te houden. Een petje met daarin ijs op het hoofd. Een bikini met minimale stof aan i.p.v. een normale sporttop en mijn Olympische hempje dat nog lichter en luchtiger is dan mijn eigen (zie webshop). Of het aan al deze maatregelen lag of het windje of misschien nog iets anders dat weet ik niet, maar last van de warmte had ik geen moment.

 

Het doel om rond tempo 3.20 per km te lopen had ik al laten varen, want ja de omstandigheden waren niet echt ideaal. Daarbij zou ik het 100% op mijn gevoel moeten doen aangezien de gps van mijn horloge tussen de gebouwen niet heel betrouwbaar was en er geen kilometerpunten stonden aangegeven. Dus focus op techniek, ademhaling en het "goede gevoel".

 

Vanaf de start zat ik er gelijk lekker in. Het tempo voelde goed en lekker ritmisch. Dat gevoel ging niet weg. Ik bleef lekker draaien. Het voelde gecontroleerd, comfortabel hard. Voor we het wisten hoorde ik Tjeerd langs de kant roepen: "je bent ruim15 minuten onderweg". Okay, dus nog een minuut of 6 te gaan. Na een 180 graden bocht liepen we richting het centrum en was mijn logical dat we richting de laatste kilometer gingen. Hoewel ik nog over had durfde ik niet echt te versnellen, omdat ik bang was mezelf alsnog op te blazen. Ik zag publiek rijen dik, hoorde muziek en voelde veel gezelligheid, "dit zal dan de finishstraat zijn", dacht ik. En ja toen zag ik een bord "250m". Bochtje, bochtje en de handen in de lucht, want ik finishte als eerste dame in 21.41

 

Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen, de sfeer was echt geweldig! En aan iedereen die speciaal voor mij kwam een hele dikke dankjewel. De drukte na de finish maakte het lastig om iedereen even gedag te zeggen en te bedanken, dus bij deze, want ik waardeer jullie support echt heel erg!!!

 

Voor de cijfertjes mensen: volgens mijn eigen gps een gemiddelde van 3.22 en volgens Strava 3.19. Dikke prima.

Lees verder

Stilte is geen stilzitten

Wow, mijn laatste update hier dateert van 15februari! Dat is echt veel te lang geleden zeg!

 

Geen updates betekent niet dat ik stilgezeten heb. Ja, eerst wel met een goeie rusperiode, maar sinds begin maart heb ik de trainingen weer gesrtuctureerd opgepakt. Vrij van het pijntje dat me in de afgelopen winter maanden parten speelde, helaas nog steeds de ups en downs van allergische reacties, maar dat nemen we dan maar op de koop toe.

 

De oplettende volger heeft gezien dat ik al een paar keer met startnummer op heb gelopen. Heel vroeg in de opbouw was dat de Zandvoortcircuitrun, gevolgd door een halve marathon in Dokkum, op speciaalverzoek van één van mijn sponsoren Hugo Veenker en de derde keer tijdens de Koning van Spanje trail. Drie keer aan de start van een wedstrijd en toch nirt het gevoel dat ik drie wedstrijden heb gelopen, dat ligt natuurlijk aan de benadering en de intensiteit waarmee ik liep. Wel drie keer een heel goed gevoel en mezelf tot drie keer toe verbaasd over het niveau (hartslag versus tempo en herstel na de loopjes)

 

De afgelopen periode liep ik maximaal vier keer per week, maar veel vaker slechts drie keer. De overige trainingen werden ingevuld met krachttraining en alternatieve cardio activiteiten. Het heeft me goed gedaan. Ik voel me sterk en fit en ben heel nieuwsgierig wat dit de komende weken waard zal zijn als ik drie serieuzere wedstrijden ga lopen. Drie lekkere "out of my comfortzone" races. Te weten de 4Mijl van Zwolle, 10km Appingedam en 5km Voorthuizen (zie agenda) Na deze wedstrijden kun je weer updates op deze plek en de socials verwachten, zoals je van mijn gewend bent.

 

Vol vertrouwen bouwen we door naar een stevig fundament (klinkt gek hè na al die jaren op het hoogste niveau) om straks met mooi basisniveau te starten aan een volgende marathonvoorbereiding. Het vlammetje brandt nog, alle peilen zijn gericht op Parijs2024. Een derde Olympische marathon zou wel super gaaf zijn.

Lees verder

Overwinteren in Portugal 

De auto volgeladen met voedsel voor onderweg, trainingsatributen, hoogtegenerator en hoogtetent vertrokken we op 23 december naar Monte Gordo, Portugal. Het wisselvallige en koude Nederlandse weer ruilde ik om voor ruim 7 weken aangename temperaturen en heel veel zonneschijn. Ja, ik kwam tussendoor nog wel terug voor de Sylvestercross en de halve marathon van Egmond, maar het grootste deel van de januari en februari bracht ik door in Zuid-Europa.

 

Marathon-top-fit worden

Mijn verblijf in Portugal had tot doel marathon-top-fit te worden voor de marathon van Sevilla. Een kleine 8 maanden na mijn op operatie (beknelling lies- & bekkenslagader) zou ik, volgens de artsen, weer op top niveau moeten kunnen zijn. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Mijn revalidatie ging voortvarend. In een eerdere blog schreef ik hier al over. Dat "wow" gevoel. In de trainingen verbaasde ik mezelf over hoe snel ik weer een behoorlijk niveau had. Dat ik op Ameland zomaar even een 1u14 liep op de halve marathon, aan het einde van een omvangrijke trainingsweek, verbaasde mij nog het meest. Over de Sylvestercross en de halve van Egmond was ik ook zeker niet ontevreden. Naast een serie sterke wedstrijden zag ik het niveau in de trainingen ook doorstijgen. En dat ondanks het weinige hardlopen, want inmiddels had ik wel een tegenslagje gekregen.

Een paar dagen voor de halve op Ameland voelde ik het voor het eerst, maar dacht nog dat het niet veel voorstelde en met twee dagen looprust wel weer weg zou zijn. Dat was niet het geval. Aan mijn linkervoet (operatiekant) had ik een vervelend drukplekje (wat ik alleen voelde met schoenen aan) in de buurt van de aanhechting van mijn achillespees. Ik knipte gaten in mijn schoenen en trainde voornamelijk alternatief. En dan heb ik het over 10% tot 40% (op z'n max) van de trainingen lopend uitvoeren. Het werkte, want mijn niveau groeide door en de klacht verminderde (ook mede door de verzorging van fysio David). Zeer waarschijnlijk waren het de twee heftige allergische reacties (eind dec. en begin jan) die lang naëbten en mijn herstel behoorlijk in de weg hadden gezeten, maar ruim een anderhalve week na Egmond begon het eindelijk echt beter te voelen allemaal. Mijn voet / kuit / onderbeen, mijn huid, het herstel leek weer normaal.

 

In weekend van 21 / 22 januari dacht ik dan ook dat de klacht over was en startte vol goede moed aan een lange duurloop. Tot ik opeens op 1u45 het gevoel had dat ik moest stoppen om serieuze schade te voorkomen. Ik stopte en wandelde over het strand op blote voeten naar ons winterverblijf. Dit was de eerste keer dat ik niet zomaar iets voelde of wat stijfheid had, maar echt pijn. In de middag ging ik weer naar de fysio en die zei wat ik zelf al had bedacht. Een paar echte rustdagen. Die avond voelde ik me zwaar vermoeid, de volgende dag voelde ik me koortsig en futloos, de dag erna een beetje fitter. Op dinsdag 24 januari had ik nog niet heel veel zin, maar mijn voet voelde weer beter en ik dacht er goed aan te doen een rustig rondje te fietsen. Nou nee dus, ik voelde dat ik echt iets onder de leden had (gehad). De halve van Sevilla (29jan) zei ik af. De marathon (19feb) liet ik nog even in het midden, want de vorm was gewoon goed. Hoewel, in het midden? Eigenlijk had ik al besloten niet te lopen. Nog eens vier weken rondom een pijntje trainen, zodat ik in Sevilla voor de Olympische limiet kon gaan, dat is gewoon niet goed, niet gezond en niet leuk. Het weer vrijuit kunnen rennen na de operatie heeft mij zoveel energie gegeven, dat wil ik graag behouden. Rennen met een pijntje is niet wat ik wil. Rennen en het allerbeste uit mezelf halen wel! De knoop was doorgehakt. Nu (v.a. 24jan) rust nemen geeft mij de kans om met een fit lichaam en een lange aanloop later dit jaar wel alles eruit te halen op mijn favoriete discipline "dé marathon"!

 

Parijs2024 stip aan de horizon

2024 zal het einde van mijn topsportcarrière worden. Parijs2024 blijft mijn stip aan de horizon. Dit betekent nog slechts een beperkt aantal marathons. De marathons die ik nog ga doen wil ik maximaal presteren en dat betekent slimme keuzes maken. En dus geen Sevilla, geen vroege Olympische limiet en daarmee ook geen financiële ondersteuning vanuit NOC*NSF of Atletiekunie. Sportieve keuzes versus financiële keuzes.

 

Dit gaan we vaker doen

Het overwinteren in Mont Gordo was desalniettemin een succes. Ik had een huis gehuurd waar meerdere atleten (en ook "gewone" vrienden") met mij konden verblijven. Het wisselende en super gezellige gezelschap maakte dat de tijd voorbij vloog. Ieder deed z'n ding en waar het kon trainden en aten we samen. In de laatste weken was ik degene die kon assisteren in de vorm van meefietsen, boodschappen doen en eten koken (wat ik de hele tijd deed, want dat is een rustgevende hobby) Natuurlijk was ik het liefst vol in training gebleven, maar in de zon met fijn gezelschap een rustperiode hebben is ook zeker een aanrader! Eerlijk gezegd, mijn beste rustperiode ooit.

Lees verder