Het jaar is alweer bijna om, tijd voor een korte terugblik.
Dit jaar veroverde ik twee Nederlandse titels. Op de cross prolongeerde ik m’n titel en op de halve marathon liep ik voor het eerst sinds 2013 weer het NK mee. Het leuke is nog dat ik pas een paar weken voor die halve marathon wist dit het NK was. Dat kun je je misschien niet voorstellen, maar het is echt zo. Ik wilde gewoon weer eens een halve lopen, wist uit het verleden dat de Venloop een leuke wedstrijd is en dus meldde ik me aan. En pas veel later ontdekte ik dus dat dit het NK was voor 2018.
Naast deze gouden plakken pakte ik ook de overal winst in het Nationale crosscircuit. Mooi, waant door m’n NK titel en winst in het crosscircuit was ik voorgeselecteerd voor het EKcross in december.
Na het NK halve marathon, in maart, nam ik drie weken looprust. Het systeem even resetten en met frisse benen en heel veel zin kon ik in april starten met de voorbereiding op mijn hoofddoel voor dit jaar: de marathon op het EK. Helaas startte mijn voorbereiding anders dan gepland. Door een val in huis, op de laatste dag van m’n looprust!, kreeg ik pijn aan mijn achillespees. Voor het eerst in m’n leven! De moed zonk niet in de schoenen, want in 2015 (Olympische Limiet) startte ik ook met gedwongen alternatief trainen. De aanloop naar het EK was dus niet vlekkeloos, maar vanaf dat ik m’n eerste duurloop buiten weer had gemaakt (1juni) voelde ik me echt super sterk. Ik liep in de trainingen makkelijker harder dan ooit en dat gaf natuurlijk veel vertrouwen. Wedstrijden liep ik niet in de aanloop, om geen risico’s te nemen, maar voor een marathon ben ik niet persé wedstrijden nodig om in vorm te komen. Mijn vorm was echt goed! Ik wist dat ik een medaillekandidaat was en ik was voorbereid op een zware race. Maar toen, wederom pech! Al in de eerste ronde van 10km heb ik mij verstapt. En dusdanig dat ik steeds meer pijn kreeg aan mijn voet, vooral bij het door de bochten lopen. Dit was geen doen. En toen kwam de moeilijkste, maar beste beslissing voor dat moment, ik stapte uit. Onbeschrijvelijk hoe dat je je dan voelt. Na een kleine week wandelde ik weer pijnvrij en een paar dagen later ging ik weer rennen. Niet 100% klachtvrij, maar goed genoeg om te gaan voor revanche in de marathon van Berlijn. Ik had immers nog 4 weken. Fysiek was ik nog steeds in goeden doen. Ik ging voor een tijd onder de 2.28.00 en een tactische race. Dat ik in 2.32. finishte en me de dagen er na voelde of ik 10km gelopen had, dat hadden we (mijn team en ik) nooit kunnen denken. Achteraf zeg ik, mentaal was de klap van het EK zo groot, dat heeft zoveel mentale energie opgeslurpt dat ik me niet meer concentreren kon op de wedstrijd. Balen, maar ook blij dat ik door te finishen een hoofdstuk kon afsluiten. Na 3,5 weken looprust zou ik weer starten met minutenloopjes, maar bij de eerste pas voelde ik al dat dat niet ging. De klachten die ik tijdens het EK had waren er nog. Tsja, misschien was het minder hersteld dan ik voelde toen ik in Berlijn liep en was de marathon toch iets te veel voor m’n voet. Dus startte ik wederom met alternatief trainen, maar niet te gek. Eigenlijk maakte ik van de gelegeneheid gebruik mijn rustperiode iets te verlengen. Beter fit aan een Pré Olympisch jaar starten dan halfbakken. Zo werd de aanloop naar de Warandeloop (25november), EKcross kwalificatie wel erg kort. Pas vijf weken was ik weer aan het lopen, maar eigenlijk was de conditie best wel heel erg goed. Dat zou je niet denken als je me zag lopen. Zo slecht kwam ik in geen tijden uit de verf op een cross. In eerste instantie weet ik dit toch aan te weinig loopkilometers en daardoor een te instabiele basis, maar toen ik de dag na de wedstrijd koorts had dacht ik daar toch iets anders over. Na twee dagen koorts (gevoel) en heeeeeel veel slapen voelde ik me een ander mens. Geen EKcross dus, maar in datzelfde weekend was er ook een wedstrijd op het parcours van het aankomende NKcross (24feb 2019). En zo hé wat liep ik hier weer sterk. Echt. In deze vorm had ik iets te zoeken gehad op het EK, maar ja… Met veel pijn in mijn hart ging ik wel naar Beekse Bergen om de Nederlandse atleten aan te moedigen.
En nu nog één wedstrijd op het programma, 31 december. Traditiegetrouw sluit ik mijn jaar af tijde s de Sylvestercross in Soest. Hopelijk kan ik hier een punt zetten achter een jaar vol pech en ongelukkige momenten.
2019 gaat een mooi jaar worden, met als hoogte punt de Olympische- marathonlimietrace in het najaar! Ik nodig iedereen van harte uit om dit bijzondere jaar op de voet te volgen. Dat volgen kan vanaf de zijkant, door het lezen van mijn website en andere socialmedia, maar je beleeft mijn sport pas echt van dichtbij als je je aanmeldt als supporter of sponsor. Vanaf een klein bedrag kun je een belangrijke financiële ondersteuner van mijn sportloopbaan worden en reis je bijna letterlijk mee naar mijn Olympische limietrace en mijn tweede Olympische Spelen!
Alle huidige supporters en sponsoren als ook iedereen in mijn begeleidingsteam en directe omgeving: BEDANKT voor jullie STEUN, VERTROUWEN en GEDULD in welke vorm dan ook.
Goeie benen komen er aan!
Morgen staat het EK-cross op de agenda, maar voor mij helaas niet als deelnemer. Twee weken terug, tijdens de kwalificatiecross, liep ik ver onder mijn niveau en werd dus niet aangewezen om Nederland te mogen vertegenwoordigen. Natuurlijk balen, maar wel verklaarbaar en dus niet te lang dubben. Aangezien ik graag een cross wilde lopen dit weekend heb ik geprofiteerd van het niet lopen van het EK. Ik heb vandaag alvast het NK-crossparcours verkend.
Het NK-cross wordt gehouden op 24 februari in de "Wildste tuin", gelegen in Kraggenburg. En vandaag werd op dit parcours door AV NOP de Netlcross georganiseerd. Na een lange en stevige warming-up gingen de spikes aan voor een wedstrijd over 8 km. Leuk was dat we samen met de heren startten en ik zo lekker kon sparren met hen. Ik had me voorgenomen snel te starten, voor zover mogelijk aangezien het een beetje heuvelop en door het mulle zand was. Leuk! Het plan was dan wel snel te starten, maar na 100m dacht ik even: "oei, is dit niet te gek?" Maar ik trok nog even door, want dat had ik bedacht. En ik kwam er doorheen, dat gevoel dat het te hard was verdween. Ik liep vanaf nu nog niet op mijn volle vermogen door, maar net daaronder. Zo kon ik een soort van spelenderwijs door de modder rennen, de bochtjes aansnijden en de heuvels aanvallen. De rondes vlogen echt voorbij. En ieder rondje kon ik verder naar voren doorschuiven. In de laatste 1,5 ronde, zo had ik mij voorgenomen, zou ik na het aanvallen van de heuvels het tempo hoog houden. En de technische stukken ging ik nog iets feller aanvallen. Deze aandachtspunten betaalden zich uit in een sterke en snelste laatste ronde. Het was een waar genot door de modder te banjeren vandaag en te ervaren dat ik een flinke stap voorwaarts heb gemaakt. Op naar de volgende cross op Oudejaarsdag!
Gemiste kans in Warandeloop 2018
Vandaag had ik de kans om mij te plaatsen voor het EK cross wat op 9 december in Nederland wordt gehouden. Ik was voorgeselecteerd wegens mijn NK titel en winst in het crosscircuit van het afgelopen jaar. Als voorgeselecteerde atleet, was het mijn taak om bij de beste drie Nederlanders te finishen in de, internationaal sterk bezette, Warandeloop. Geen appeltje eitje, omdat ik wist dat ik nog niet in super goede doen ben. Maar zeker wel een zeer realistisch doel.
Vorig jaar had ik al laten zien dat ik op het huidige Warandeloopparcours goed uit de voeten kan. Het enige wat dit jaar echt anders was, was het ontbreken van de modder. En dat vond ik jammer, want dit betekend dat het parcours sneller / makkelijker was dan vorig jaar.
Nou goed geen excuses, gewoon lopen! En dat deed ik. Na een bewuste rustige start wilde ik een opbouwende race gaan lopen. Het gat naar de derde Nederlandse in de race was te overzien en ik had veel vertrouwen. Vanaf het tweede rondje begon ik in te halen. En halverwege de race was het plan de echte turbo aan te zetten. Ik zeg: “was het plan.” Dit lukte namelijk allerminst. Ik kon die extra versnelling niet vinden. De beleving was er niet, ik kwam niet goed in de wedstrijd. Ik wilde wel, uiteraard!, maar het ging niet.
Als gezegd had ik nog geen super prestatie verwacht vandaag, maar het resultaat van vandaag was echt ondermaats.
Ik had me er op verheugd om over twee weken samen met Susan, Maureen en Jip het EK te lopen, maar dat gaat helaas niet door.
De teleurstelling is minder groot dan je zou denken. Natuurlijk baal ik, dat moet en mag ook wel. Het was uniek geweest een Ek-cross in eigen land! Maar dit gooit echt niet mijn plannen in de war. Ik blijf lekker crossen, zoals altijd in de winter. En ben voornemens om er in Soest weer echt te staan! Maar alles is ondergeschikt aan dat ene doel: in het najaar van 2019, kwalificatie voor de Spelen van Tokyo.
Voor ’t echie
Ja, vandaag dan voor het echie. Crossen in het crosscup circuit in België betekent een sterk en breed veld. De cross ging over een afstand van net iets meer dan vijf kilometer. Voor mij een soort van sprintcross dus. Ik was erg nieuwsgierig hoe het zou gaan, aangezien ik nog zeer weinig looptrainingen in de benen heb, sinds marathon van Berlijn. Het plan was om me bij de start niet gek te laten maken en zodra er gaten zouden gaan vallen een inhaalrace te starten.
Zoals verwacht gingen veel meisjes en dames er echt hard vandoor. En dat in het mulle zand en lopend in een soort van trechter. Dringen geblazen dus! Ik heb me niet te veel in het gedrang gemengd, omdat mijn plan was totaal mijn eigen race te lopen. Al na zo'n 500m vielen de eerste gaatjes en kon ik er mooi tussendoor piepen. Na, wat zal het zijn geweest, 700 meter liepen vanaf het bospad weer het mulle zand in en hadden we nog drie grotere ronden voor de boeg. Vanaf dat we onder start / finish doorliepen t/m mijn finish heb ik vervolgens alleen maar ingehaald. Mijn focus lag naast, lopen van dame tot dame op ontspanning houden en vooral op de technische stukjes, het mulle zand, de heuveltjes en de hindernissen. Ik kon die focus goed vasthouden en daardoor voelde het, ondanks ik best wel diep moest gaan, ontspannen. Ik had in de laatste honderden meters zowaar nog een goeie eindsprint. Natuurlijk moest ik diep gaan, wat wil je. De basisconditie is uitstekend, maar de specifieke loopconditie moet natuurlijk nog groeien. Vandaag was een uitstekende prikkel. Ik heb mezelf een dienst bewezen door mij aan mijn eigen plan te houden. En heb een mooi referentiekader neergelegd van waaruit we, met veel vertrouwen, kunnen door bouwen naar de Warandeloop (25 november)
54ste AVD-cross Dwingeloo
En dan nu echt begonnen met het nieuwe sportjaar. Vandaag de AVD-cross in Dwingeloo, een jaarlijkse traditie om hier te starten met mijn crossseizoen. Uiteraard, in Dwingeloo, want hier is het waar ik ooit begonnen ben met hardlopen en de AVD-cross was mijn allereerste wedstrijd ooit.
Na de marathon van Berlijn heb ik een goeie rustperiode gepakt. Ik zit nu in de beginfase van mij opbouw voor de winter. En ik was vandaag totaal niet klaar om een wedstrijd te lopen. Wanneer je dan een korte warming up doet (20min waarvan 10min lopen, normaal minimaal het dubbele), geen spikes aantrekt, geen echte race outfit, je bedacht hebt rustig te starten en elke ronde vlotter te lopen, maar er dan iemand best vlot vandoor gaat, tsja. Dan voelt het eerst even als een shock voor het lichaam. Uiteindelijk kon ik op een heel vlak tempo en vrij ontspannen de wedstrijd uitlopen. Hinde Fokkema, die dus harder startte dan mijn eigen plan was, werd tweede op 30 seconden.
Ik ben tevreden voor vandaag. Lekker gelopen, het was ook weer lekker en gezellig druk vandaag in het bos (goed voor de AVD-cross!!) en weer gewonnen voor eigen publiek. Bedankt allemaal voor jullie komst of lange blijven en alle aanmoedigingen! Graag tot volgend jaar op de laatste zaterdag van oktober in Dwingeloo, dan de 55ste editie.
Ik ga vanaf nu weer gestructureerd en op schema (van Bram Wassenaar) trainen. Volgende week is de eerste serieuze krachtmeting in het Belgische Mol
