Vandaag mijn eerste wedstrijd sinds de marathon van Valencia op 6 december 2020. In het Oostenrijkse Loipersdorf stond er voor mij een halve marathon op het menu.

Eigenlijk zou ik vorige week mijn eerste wedstrijd zijn, een 10km in Enschede op vliegveld Twente. Die zondagochtend liep even wat anders dan gepland, waardoor ik niet naar Enschede kon reizen. Als alternatief liep ik die dag in mijn training een 10km. Voor mijn gevoel liep ik een lekker vlot tempo. Toen ik na 10km de stopwatch indrukte zag ik 34.17 Volgens de GPS wa het net geen 10km dus laten we zeggen 34.20 op de 10km met Tjeerd als meefietser, maar verder solo. “Toch mooi”, dacht ik, dat dit tempo vlot voelt en niet hard. Ik begon zin te krijgen in de halve van vandaag. Een beetje strijd met andere dames op een snel parcours, waar zou me dat brengen?

Gisteren vertelde iemand van de organisatie mij dat er wat afmeldingen waren. Jammer nu bleek ik samen met een Zwitsere over te blijven van het favorietengroepje. Er werd last-minute nog wel even een tempomaker/loopmaatje geregeld. Dat was top.

Vandaag leken de omstandigheden perfect. Regen in de nacht en nog even een buitje voor de start, een graad of 10° en weinig wind. Wij startten relatief rustig en schoven gedurende ronde 1 steeds iets verder naar voren door. Dit was trouwens wel lastig, want echt breed was het niet. En een paar listige bochtjes maakten het er ook niet eenvoudiger op. Maar we schoven door. Het was inmiddels harder gaan waaien en regenen. “Maar het zou toch droog blijven tot half 12?” Nee, dus. Ik dacht nog, dat het nooit veel kon gaan regenen. En regen vind ik altijd lekker, behalve dan ala het zo hard gaat dat je het er ook koud van krijgt, zoals vorige week bij mijn solo 10km. En zoals vandaag! Ik zou oefenen met drinken onderweg (marathontraining), maar kon de bidon niet in mijn handen houden. De volgende doorkomst stond Tjeerd klaar met regenjasje. Dat was fijn geweest, maar dan had ik moeten stoppen, zodat hij mij kon helpen met aantrekken, dus door. De laatste doorkomst vroeg ik om zijn pet, mijn hoofd deed pijn van de kou. Pet aangepakt, is ie natuurlijk te groot afgesteld dus die zou afwaaien. De pet toen maar in mijn broek gestopt, voor mijn buik. Dat was ook wel lekker eigenlijk. Mijn mannelijke loopmaatje stopte bij 17km. Vanaf daar geprobeerd het gat met mijn concurrente te vergroten, dat lukte. Het gat groeide van een seconde of 15 tot 38. Ik kwam als eerste dame over de meet in 1.13.10 (PR) Helemaal verkleumd, maar ook wel vrij vlot weer opgewarmd door de vele laagje kleding en het warme busje waarin we naar de prijsuitreiking werden gebracht. Op mijn facebook- of instagrampagina een sfeerimpressie van die prijsuitreiking (dit is gelijk een impressie van het strijdtoneel vandaag) De hoofdprijs was een handgemaakt Keniaans schild.

Ik kwam voor een snelle tijd, maar dat was gezien de huidige omstandigheden niet mogelijk. Deze lage 1.13 is mij veel meer waard dan die cijfertjes. Het geeft mij wederom de bevestiging dat mijn huidige niveau dik in orde is. De dame achter mij is wel een 1.09 loopster, dat ik die vandaag voor bleef geeft ook een goed gevoel. En dit allemaal in een “gewone” trainingsweek (okay, gister was wel een rustige dag en morgen ook) en met ook een “gewone” trainingsweek voor de boeg, zijn allemaal goede signalen op weg naar Tokyo! Euh, Sapporo

 

 

3 reacties

  1. Johan Neve op 24 mei 2021 om 09:45

    Mooi verslag Andrea, goed om te lezen dat je met de naderende spelen steeds beter wordt en met deze winst wordt de goede vorm weer bevestigd. zo kun je straks vol vertrouwen naar Japan.



  2. Harry op 24 mei 2021 om 11:46

    Gefeliciteerd met je prestatie en uiteraard je nieuwe PR op de halve marathon. Je vormbehoud ziet er goed uit naar Tokyo!!



  3. Klaas Leffring op 25 mei 2021 om 08:43

    Schitterende tijd!! Die tijd op de finishklok heb ik ook wel gelopen, alleen niet in het buitenland. Veel succes met de verdere voorbereiding, Klaas