Na Rio verlegde ik het vizier naar Tokyo. Ik wilde mij goed voorbereiden op de omstandigheden, want één keer in je leven een heatstroke (Rio216) is er eigenlijk al één te veel.

De Olympische cyclus duurde ineens vijf jaar in plaats van vier, want door het Coronavirus werd alles een jaar uitgesteld. Dat jaar heb ik goed gebruikt om mij nog beter op warme en vochtige omstandigheden voor te bereiden. Ik zat op de tacx in de badkamer met de kachel aan en waterkokers erbij. Ik liet een loopband plaatsen in de EHBO-ruimte bij het zwembad, ook daar stookte ik de temperatuur en luchtvochtigheid goed op met waterkokers en kachels. Daarnaast deed ik nog een paar testen in de klimaatkamer op Papendal. Mijn voorbereiding was goed. Dat merkte ik helemaal toen we ruim een week voor de wedstrijd (ja, dat is kort dag, maar we hadden geen keus) aankwamen in Japan. Nog nooit liep ik met het gemak van nu in de warmte. Ik had zin en was er klaar voor, veel meer dan in Rio.

Het belangrijkste van de dag was koelen, drinken, rustig starten en koppie erbij. Dat ging allemaal volgens plan. Ik startte rustig, maar dat deden de favorieten ook en dus was het een groot peleton. Bij de perspoonlijke drank- waterposten was het daardoor enorm chaotisch de eerste 10km. Ik liet elke keer veel mensen voor en nam de tijd en ruimte om in die beginfase goed voor mezelf te zorgen. Na twee posten zag ik al dat die paniek van velen voor niets was, want na de verzorgingsposten klonterde alles weer samen.

Wanneer het groepjes en eenlingen werd kan ik me niet meer herinneren. Wat ik wel weet is dat ik zonder echt extra gasgeven al voor halverwege veel mensen aan het oprapen was. Lekker! Vlak voor het 30km punt voelde ik mijn linkerbeen, zoals ik dat bij de Berlijn marathon van 2019 voelde. Ik wist dat er drie opties waren:
1. Doorgaan en steeds meer tempo inleveren, daardoor wel bij de eerste 20 of 30 finshen, maar na de race een paar weken met een linkerbeen zitten dat het niet doet, echt niet doet.
2. Even wandelen, losmaken en weer door. Ja ik verlies tijd, maar misschien win ik er later weer tijd mee.
3. Uitstappen
Optie 3 kwam in me op, maar hé, het zijn wel dé Olympische Spelen!
Optie 1 leek mij niet wijs, gezien de toch al lastige omstandigheden. Wanneer je door één grens gaat, zijn de grenzen weg (bij mij in een race) en ik weet nog wat het weer in Rio met mij deed…
Dus de middenweg. Mijn hart zei: “doorlopen” mijn verstand zei: “stoppen” Zo moeilijk!!! Vanaf 30km een paar keer gewandeld, waarmee ik zeker tussen de drie en vijf minuten verloren heb. Na kort wandelen en zelf mijn been / heup te verzorgen kon ik weer een stukje van pijnvrij tot, voor wat ik mezelf als, grens had gesteld door. In die tussenstukken liep ik dan weer op gemak snel in op de dames voor me. En dat maakt het zuur. Ik was conditioneel in goede doen en goed voorbereid op de omstandigheden, maar op die ene dag moet alles kloppen en niet bijna alles. Het was bijna, maar net niet. En dat voelt als een grote teleurstelling. Blij dat ik toch de keuze maakte die ik maakte, ik wil nog een paar jaar door en dan moet ik me niet al te vaak meer de “vernieling” in lopen. De kracht die ik nu nog in mijn lichaam voel, de fitheid, dat geeft hoop voor de toekomst! Waar het vandaan komt, wat ik voelde aan mij linker been? Het is nooit 100% opgelost geweest en mogelijk speelden de lastige omstandigheden en de matige trainingsfascilliteiten ook mee. Hoe te voorkomen is nu minstens zo belangrijk. Na vandaag de mannenrace te hebben gekeken, met de vele uitvaller waaronder twee van ons eigen team, besef ik mij des te meer hoe speciaal het is geweest dat ik gisteren wel finishte! Het daalt langzaam in. Voor de 2e keer stond ik er. Voor de 2e keer finishte ik op de Spelen. Okay, het was niet waarvoor ik kwam, maar hé de Spelen! Dat is best wel speciaal. 

Het waren gekke Spelen. Vanaf het moment van uitstellen, de heen reis met z’n gedoetjes, de avond voor de race toen we hoorden een uur eerder te moeten lopen, vandaag het marathon ZILVER van Abdi en dadelijk de terugreis die tot nu toe chaotisch is en we moeten nog weg!

We hadden een fantastische sfeer in het marathonteam!, dat smaakt naar meer, dat smaakt naar een mooi EK volgend jaar in München! En twee jaar later de Spelen van Parijs!

Iedereen bedankt voor de support! De gelukswensen vooraf en de lieve berichten na de race! Houd mijn socials in de gaten als je het leuk vind om mijn fandag bij te wonen (als dat kan met alle Coronaregels!) Daar het hele verhaal over de reis van Rio naar Tokyo en door naar PARIJS!!!

12 reacties

  1. Sonja op 8 augustus 2021 om 09:57

    Respect en bewondering voor jouw doorzettingsvermogen en het lef dat je hebt om bij te stellen, door te durven luisteren naar je lichaam. Welldone!



  2. Jolanda Zoer op 8 augustus 2021 om 10:22

    Respect Andrea, je hebt een topprestatie neer gezet in alle opzichten. Dapper van jou om naar je lijf te luisteren. We gaan je in Parijs wel weer zien👍🏼



  3. Wim op 8 augustus 2021 om 11:16

    Top.



  4. Dominic (Av De Gemzen) op 8 augustus 2021 om 11:42

    Andrea,

    Echt een top prestatie! Man, man, man, dat je gewoon kunt zeggen dat je in die omstandigheden je zo goed voelde; echt geweldig!
    En nogmaals; Wat een toekomstvisie dat je gewoon naar Parijs wil gaan!! Bravo!!



    • Emma op 9 augustus 2021 om 09:51

      Super trots zijn wij op jou!
      Ze mogen hun borst nat maken als je start in Parijs op de spelen. Wij geloven in jou kunnen en gewoon balen dat je blessure opspeelde.



  5. Janet op 8 augustus 2021 om 14:25

    Wauw andrea. Wat een fantastische prestatie.
    Groeten janet



  6. Inee op 8 augustus 2021 om 16:00

    Knap gedaan!!!!! Respect!!! 👍



    • Mariejanne Nijsingh op 10 augustus 2021 om 05:54

      Super goed gedaan Andrea! En dat in deze omstandigheden! Nu door voor Parijs!



  7. Aletta Vlaar op 8 augustus 2021 om 18:02

    Ontzettend goed gedaan Andrea! Heel knap!!



  8. Klaas Leffring op 8 augustus 2021 om 18:23

    Toch met een half been bij de beste helft van het startveld! Toen ik van dat wandelen las moest ik aan Meerssen denken, jawel die tweede keer. Heel verstandig om toch door te gaan en niet weer in een rolstoel voor de camera te verschijnen.
    Bravo voor Bram die je naar dit succes kon begeleiden!
    Tot ziens een volgende keer, Klaas.



  9. Vincent Oostenbrink op 8 augustus 2021 om 22:59

    Super knap dat je hem in deze omstandigheden zo hebt uitgelopen Andrea!



  10. Joost Bekkers op 17 augustus 2021 om 12:49

    Gefeliciteerd met jouw tweede Olympische Spelen! Slechts heel weinig atleten kunnen je dat nazeggen.

    Fijn om te lezen dat je met een goed gevoel terug kunt kijken op deze heel bijzondere Spelen.

    Voor een 2e keer starten en ook voor een 2e keer finishen was gezien de omstandigheden een geweldige prestatie!