Afzien in de Cinque Mulini

Omdat het leuk is eens ergens anders te lopen. In een ander land, met een vreemde taal, waar het niet zo nauw komt met de tijd, andere tegenstanders en een onbekend parcours. Op veel vlakke buiten de comfortzone, dat maakt je, naar mijn mening beter als atleet en het is ook gewoon leuk!
Tijdens het lopen ging ik ook behoorlijk buiten mijn comfortzone. Het was slechts 5600 meter crossen en dus koppie er bij vanaf de start en constant hard lopen. Het eerste rondje “di Campo” ging nog wel okay, maar daarna werd er echt gasgegeven. De Afrikaanse atletes lagen snel los, maar samen met Jasmijn Lau liep ik in een mooi groepje. Het parcours voerde door weilanden, over slootjes, heel steile afdalingen en klimmetjes en door twee molens! In de middelste ronde “senza Mulini” zat ik nog in dat mooie groepje, maar ik had slecht positie gekozen. Bij de steilste afdaling zat ik achter een atlete die niet zo goed durfde te dalen en daardoor verloor ik de aansluiting met de groep. Vanaf nu was het nog moeilijker voor mij om dat tempo hoog te houden. De gaten waren niet extreem groot, maar ze waren er wel. In de laatste ronde “Giro completo”, gingen we door de molens. Echt een bijzondere belevenis. Ik had hierna even moeite om weer dat hoge tempo terug te pakken en denk dat ik daar tijd verloren ben op de dames voor me. Zo’n 600m voor de streep werd ik echter zo opgejaagd, door een veel te fanatieke trainer/vader doe meerende en z’n atlete/dochter naar voren schreeuwde! Dit maakte wel iets in mij los en ik zag het gat met de atleten voor me weer slinken, veel te laat natuurlijk! Maar wel wederom een sterk eindschot.
Het was afzien, maar ben tevreden en heb genoten vandaag hier te lopen. Hopelijk past het volgend jaar weer in m’n planning en mag ik /mogen wij terugkomen.

En nu door naar Portugal! Daar zal het toch niet ook sneeuwen?!

1 reactie

  1. Peter op 27 januari 2019 om 21:14

    Geen zorgen Andrea, in Portugal is het hier nu heerlijk weer.

Laat een reactie achter