Goeie training, slechte race

Afgelopen vrijdag stond ik, bij het Tartletos Loopgala, aan de start van mijn eerste 5km baanwedstrijd sinds 2017.
In de trainingen merk ik aan alles dat het niveau stijgende is. Ik maakte mij zeker geen illusies een snelle tijd te gaan neerzetten, maar het tempo van de 3000m (+- 9.45) twee weken geleden in Utrecht doortrekken zou mogelijk moeten zijn. Of in ieder geval een tempo van 3.15 tot 3.20 per kilometer in de eerste helft en daarna misschien versnellen. In de ochtend deed ik nog een korte duurloop. En wauw! Wat ging dat lekker.
Maar een lekkere duurloop is natuurlijk geen garantie voor een goed resultaat op een, voor mij korte afstand, 5000m. Bij het warmlopen voor de wedstrijd had ik weer dat lekkere gevoel, maar ik had niet het gevoel dat ik een wedstrijd ging lopen. De kriebels en de concentratie ontbraken. Om 21.35u werden we weggeschoten. Die eerste paar rondes gingen zo lekker, alsof ik een goeie tempotraining aan het doen was. En eigenlijk bleef dat gevoel een beetje aanhouden t/m de finish. Ik kon geen vuist maken. Ik was niet in staat om te knokken. Ik zat gewoon niet goed in de wedstrijdmodus. Er rolde een tijd uit van net onder de 17 minuten. Hmmm, niet echt geweldig natuurlijk. Aan de andere kant, ik loop die baanwestrijden als luxe tempotraining en mijn hartslagmeter gaf aan dat ik aan die opdracht had voldaan. Zaterdag werd ik wakker met veel power in de benen, precies dat gevoel wat ik eigenlijk wil na zo’n “training”. Ja, ik noem het ook gewoon maar een training, immers als je een wedstrijd loopt mag je de dag er na best wat kalm aan doen. Ik ging zaterdag “gewoon” twee keer trainen, totaal zo’n 2,5 uur.
Geen goeie wedstrijd dus, verre van dat, maar zeker een goede training. Missie geslaagd.

Laat een reactie achter