Op mijn verjaardag kreeg ik van Tjeerd een heel leuk cadeau! Hij heeft mij ingeschreven voor een leuke trailrun, iets waarvan ik heb gezegd dat ik dit heel graag samen met hem wil gaan doen na mijn topsportcarrière. Tijdens de buitenlandse trainingsstages in de Zwitserse bergen gingen we op rustdagen graag op de bonnefooi hiken of fietsen. Gewoon een relaxt dagje uit, genieten van de omgeving en je laten verrassen door wat er op je pad komt. De beste actieve rustdagen waren dat. Sowieso vind ik, vinden wij het leuk om gewoon te gaan en zien wat er op ons pad komt. Dit was altijd wel met in het achterhoofd het trainingsdoel. Het leek me altijd zo gaaf om gewoon te gaan waar ik wil en geen trainingsdoel in het achterhoofd te hebben. Nu kreeg ik dat cadeau van Tjeerd. Daarnaast mocht ik zelf ook nog een trailrun uitkiezen die mij gaaf leek om te doen. Twee mooie trailruns voor mijn verjaardag, gaaf toch? Uit alle trailruns waaruit ik kon kiezen koos ik de meest competatieve op het meest uitdagende parcours. Wel met de aantekening erbij dat we dan minimaal twee weken van te voren moesten gaan, omdat ik anders niet goed aangepast zou zijn aan de hoogte en onvoldoende voorbereid op de hoogteverschillen. Ik vond dit eigenlijk best al schappelijk, aangezien mijn hoogtestages normaal gesproken minimaal 4 weken duurden. Die blik van Tjeerd … ik besefte me wat ik deed en lag in een deuk. Ik was aan het plannen, zoals ik dat deed toen ik nog topsporter was. Kun je het me kwalijk nemen? Het was pas 2,5 week geleden dat ik was gestopt.  Het kwartje viel snel en dus switchte ik van trail. Waarom niet een trail kiezen in een land en een omgeving waar we nog nooit geweest zijn? En daar dan een weekje (of korter) samen genieten van die omgeving met de trailrun als kers op de taart. De glimlach op Tjeerd zijn gezicht zij genoeg en dus besloot ik te gaan voor een trail in Wales.

Een dag later …

“Als we daarheen gaan hè, is er dan ook start-/prijzengeld? Want, ja, het kost wel wat en als ik daar niks voor terugkrijg, waarom zouden we daar dan helemaal heen gaan? Dan kunnen we toch beter gewoon op de trein stappen en vanaf een station in Nederland terug lopen / fietsen naar huis?” Tjeerd zijn reactie was goud en weer lag ik helemaal in een deuk, wij samen trouwens. Tjeerd: “Er zijn heel veel mensen die gaan gewoon soms een weekje ergens heen, omdat ze dat leuk vinden. Ze noemen dat wel vakantie.”

Doelen stellen, plannen maken, de meest optimale route uitstippelen naar het volgende hoofddoel, plan A en plan B, dat was waar ik in de weken na hoofdwedstrijd mee bezig was. Rustperiodes waren om fysiek en mentaal bij te komen van een lange periode van focus en veel trainen, maar waren er ook om nieuwe plannen vorm te geven. Dat dit nu niet meer hoeft is wel even schakelen en ontzettend wennen. Alsof ik nu geen plannen maak, jazeker wel!, alleen op een andere manier. Plannen die nu in de maak zijn gaan over andere mensen inspireren, motiveren, in beweging zetten, in beweging houden, ondersteuning in het maken van (lange & korte termijn)planningen, doelen stellen, dromen najagen, … Snuffel even rond op mijn website (welke nog in ontwikkeling is) of neem contact met mij op om te brainstormen hoe wij iets voor elkaar kunnen betekenen. 

Mijn eigen conclusie van bovenstaand verhaal is dat ik in mijn hoofd nog niet helemaal topsporter af ben, dat we een paar heerlijke dagen Wales tegemoet gaan deze zomer, dat er heel veel andere mooie dingen op mijn pad aan het komen zijn en dat ik mij heel gelukkig mag prijzen met Tjeerd.