De eerste 3

Tijdens het inlopen dacht ik een paar keer: “Waar begin ik aan? Een 3000m is echt kort hè?” Sowieso was het twee jaar geleden dat ik baanwedstrijden liep, dus dat ik er een heel klein beetje tegenop zag was niet gek. Het was  niet zo dat ik geen zin had of angst had, maar het was vooral een nieuwsgierigheid. Wat zou ik kunnen? Hoe reageert mijn lichaam? Vind ik het echt nog zo leuk als ik denk dat ik het vind? Dat laatste daar kan ik volmondig “ja” op zeggen. Een 3000m vind ik nog steeds leuk. Bram zei: “gewoon lekker lopen vanavond.” Dat heb ik gedaan. Natuurlijk wilde ik hard, maar niet geforceerd hard. Ik liep zonder op de klok te kijken en probeerde me af te sluiten voor al die ronde tijden die geroepen werden, ik wilde zo onbevangen mogelijk rennen. Achteraf kan ik zeggen dat ik best vlak heb gelopen +- 3.13 per kilometer. Ik zat niet stuk. In tegendeel, ik had het gevoel nog wel even door te kunnen. Na de finish daalde de hartslag razendsnel, een goed teken. Ondanks dat ik ruim 10 seconden boven mijn gewenste tijd liep, ben ik niet ontevreden. Vooral om hoe ik mij voelde en het snelle herstel. Ja, ik wil sneller. Ja, het kan sneller. Ja, ik ga sneller lopen dit baanseizoen. Op 21 juni een nieuwe kans op deze afstand, maar eerst op 7 juni een 5000m. De drie heeft mij voorkeur boven de vijf, maar dat neemt niet weg dat ik er toch zin in heb ook deze uitdaging aan te gaan!

1 reactie

  1. Johan Nienhuis op 26 mei 2019 om 09:04

    Leuk om jouw sportieve activiteiten te volgen! Mooie prestatie! Smaakt naar meer.

Geef antwoord Antwoord annuleren