Venloop halve marathon

Als afsluiting van de winter liep ik vandaag de Venloop, dit jaar tevens het decor van het NK halve marathon. Ondanks dat het een NK was heb ik hier niet naar toegepiekt. De insteek was vooral dat ik gewoon zin had een halve marathon te lopen. Daarbij hoopte ik op lekker weer en een mooi groepje om samen in te lopen en zodoende (eindelijk) m’n pr aan te scherpen. Toen ik de definitieve startlijst te horen kreeg, realiseede ik me dat ik ook nog eens een zeer goeie kans zou hebben m’n 2e NK-titel in twee weken.

Jammer genoeg bleven ideale scenario’s uit. We hadden een lekker windje en niet in de rug, zoals voorspeld. Ik werd bij de start aan alle kanten voorbij gelopen, ondanks dat ik voelde in het goeie tempo te zitten. Toch kwam er een hele lichte twijfel en klokte ik voor de zekerheid een kilometer. Ja, precies volgens eigen plan. We liepen in het begin wel in een mooie groep, op mijn geplande tempo, super zou je zeggen. Nou niet echt. Vooral de eerste helft heb ik behoorlijk wat meters op kop gelopen, want voor 1.15 of langzamer was ik niet gekomen. Ik zag geen tussentijden, maar had wel door dat ik m’n streeftijd wel uit het hoofd kon zetten. Het knopje ging om. En ik bedacht waarom ik hier liep, omdat ik het een leuke afsluiting vond van de winter.

Uiteindelijk vond ik in M. van Nispen een mooi loopmaatje. En heb vervolgens vele kilometers van hem geprofiteerd. Ik had immers meer aan hem dan hij aan mij met deze omstandigheden. En hij vond het goed! Bedankt! Nu kon ik meer ontspannen lopen. We hielden (samen) het tempo er lekker in en ik genoot van alles om me heen. Ik realiseerde me dat ik weer NK goud ging halen. En bedacht me ook hoe fit ik mij nog voelde. Versnellen? Om toch nog een pr te lopen? Nee, die wind was gewoon te sterk voor mij. Of ik te licht voor de wind? Nou goed. Ondanks dat ik nu een paar weken rust heb had ik niet de behoefte tot het gaatje te gaan om dan weer in de 1.13.00 te blijven te steken. Nee, ik heb een uitstekende winter gedraaid en weet, ook zonder een pr op de halve marathon, dat ik er heel goed voor sta.

Maar YES weer GOUD en ontzettend genoten vandaag. Een mooie afsluiter van de winter en een lekker begin van een paar weken rust!

Bekijk hier de reportage van de NOS.

NK Cross Amsterdamse Bos

YES!!! Wederom mag ik mij een jaar lang Nederlands-kampioen op cross noemen. Het parcours dat we voorgeschoteld kregen, in het Amsterdamse Bos, was op mijn lijf geschreven. Elke ronde van 3 km mochten we de Ajax-heuvel vier keer beklimmen. De eerste klim van het rondje was het makkelijkst, de derde het leukst en de vierde het venijnigst.

Het leukste van heuvels op lopen vind ik dat je daarna mag afdalen. Logisch natuurlijk, maar hier heb ik altijd veel plezier in en met twaalf afdalingen kon ik mijn geluk niet op. Het was vandaag wel opletten geblazen, want het parcours was glibberig, de modder zuigend en soms ook diep.

Het was nergens voor nodig om grote risico’s te nemen vandaag, want ik had al snel door dat niemand met mij kon strijden voor de overwinning. En ondanks dat ik geen risico’s hoefde te nemen ging het toch een paar keer bijna mis.

In de eerste ronde gleed ik flink weg op de grote stijle, glibberige afdaling. En in de tweede ronde botste ik bijna tegen een boom in de technische afdaling. Hier had ik te veel snelheid voor de bocht die kwam. Oeps.

Ik liep verder eens steady race. En kon zonder helemaal tot het gaatje te hoeven gaan, naar titelprolongatie lopen.

Nu nog één wedstrijd op de planning alvorens ik een rustperiode neem, gevolgd door de “echte” voorbereiding op de marathon tijdens het EK deze zomer.

Almond Blossomcross

Vandaag stond de Almond Blossomcross op het programma. Een leuke onderbreking van de trainingen hier in Portugal. De trainingen gingen de afgelopen week heerlijk en dat het niveau goed zit, mocht ik vandaag even laten zien.

Vooraf was het lastig in te schatten van welk niveau mijn tegenstanders waren, dat wil hier nog weleens flink uiteenlopen. Ik had niet de spanning als voor een grote wedstrijd en moet eerlijk bekennen, dat ik ook weleens een betere warming-up heb gedaan. Dat alles mocht echter geen excuus zijn om niet hard te lopen.

Het plan was om vooral in de laatste kilometer gas te geven. En dat is gelukt! De start ging eerst nog niet zo snel, maar na een meter of 100 piepte er een Portugese vandoor (de uiteindelijke nr1) Ik wilde niet gelijk mee, maar het gat mocht ook niet te groot worden. Aan beide voornemens heb ik mij goed gehouden. Ik liep eigenlijk heel de race op een tweede plek met een gaatje naar de nummer één en een gaatje naar de nummers drie en vier. In de laatste (van drie) ronde moest het gebeuren, maar ik voelde de beentjes al behoorlijk. Vooral heuvel op! En de klimmetjes zijn verraderlijk hier. Maar ik wilde mijn plekje niet afstaan en deed wat we vooraf hadden afgesproken. Doorversnellen na de laatste klim. Het gaatje met de nummer drie (achter mij) was bovenop de klim nog geen vijf seconden, maar ik had een beste versnelling in de benen en liep haar op een aardig gat.

Een mooie tweede plek. Raceplan goed uitgevoerd, even goed diepgegaan en genoten van deze race. Dat laatste mede dankzij alle support die ik had! Nederlanders, Duitsers, Denen en Portugezen, zij die hadden toegezegd waren er allemaal.

Bedankt voor jullie support! Thanks to all for your support! En nog één trainingsweek hier in het vooruitzicht. Hopelijk met net zoveel zon als alle eerdere dagen hier dit jaar!

Portugal

Woensdagochtend 4.30u ging de wekker. Lekker vroeg, maar we moesten wel. Onze taxi naar Schiphol vertrok om 5.00u We reden stipt optijd en waren uitermate vroeg op de luchthaven. Wat weer betekent dat we lang moesten wachten, onze vlucht ging om 7.30u. Althans, dat zou. De piloot gaf even voor 7.30u aan dat ze klaar waren voor vertrek. Het vliegtuig moest alleen nog even ijsvrij gemaakt worden. Al met al vlogen we pas rond 8.00u en na 2 uur en 40 minuten vliegen en enkele minuten taxiën stapten we in Faro uit het vliegtuig. De zon scheen en de hemel was blauw. Alleen de wind maakte het een beetje fris. En dit was tot gister het weer hier, maar vandaag….

Nu zit ik in de zon op het terras. In de korte broek en een t-shirt. Lekker. We wrijven ons in onze handjes en kunnen alleen maar hopen dat het zo blijft in de periode dat wij hier zijn! De zon en de warmte dat zijn namelijk de voornaamste redenen om naar Portugal te gaan. Eventjes de winter ontvluchten, hoe zacht deze ook is. Zon en warmte geven je zoveel energie, dat moet je ervaren om te geloven. Bijkomend voordeel, je herstelt sneller van de gedane inspanning en de trainingen gaan als vanzelf op een niveautje hoger dan thuis. De tweede reden om naar dit plaatsje in Portugal te gaan is de Almond Blossom cross. Deze internationale cross wordt volgende week georganiseerd op nog geen 500m van onze bungalow. Ik heb hier vaker gelopen en heb goede herinneringen aan deze race.

Het parcours van de wedstrijd is het hele jaar door uitgezet en dus kun je hier gewoon trainen. Gisteren heb ik voor het eerst een paar keer een rondje vlot gerend. En dat ging verbazingwekkend lekker. Ik hoop dat het goede gevoel en het weer (+2 graadjes) van de eerste dagen de komende weken aanhouden.
Volgende week laat ik jullie weten hoe mijn race gegaan is! Woensdagochtend 4.30u ging de wekker. Lekker vroeg, maar we moesten wel. Onze taxi naar Schiphol vertrok om 5.00u We reden stipt optijd en waren uitermate vroeg op de luchthaven. Wat weer betekent dat we lang moesten wachten, onze vlucht ging om 7.30u. Althans, dat zou. De piloot gaf even voor 7.30u aan dat ze klaar waren voor vertrek. Het vliegtuig moest alleen nog even ijsvrij gemaakt worden. Al met al vlogen we pas rond 8.00u en na 2 uur en 40 minuten vliegen en enkele minuten taxiën stapten we in Faro uit het vliegtuig. De zon scheen en de hemel was blauw. Alleen de wind maakte het een beetje fris. En dit was tot gister het weer hier, maar vandaag….

Nu zit ik in de zon op het terras. In de korte broek en een t-shirt. Lekker. We wrijven ons in onze handjes en kunnen alleen maar hopen dat het zo blijft in de periode dat wij hier zijn! De zon en de warmte dat zijn namelijk de voornaamste redenen om naar Portugal te gaan. Eventjes de winter ontvluchten, hoe zacht deze ook is. Zon en warmte geven je zoveel energie, dat moet je ervaren om te geloven. Bijkomend voordeel, je herstelt sneller van de gedane inspanning en de trainingen gaan als vanzelf op een niveautje hoger dan thuis. De tweede reden om naar dit plaatsje in Portugal te gaan is de Almond Blossom cross. Deze internationale cross wordt volgende week georganiseerd op nog geen 500m van onze bungalow. Ik heb hier vaker gelopen en heb goede herinneringen aan deze race. Het parcours van de wedstrijd is het hele jaar door uitgezet en dus kun je hier gewoon trainen. Gisteren heb ik voor het eerst een paar keer een rondje vlot gerend. En dat ging verbazingwekkend lekker. Ik hoop dat het goede gevoel en het weer (+2graadjes) van de eerste dagen de komende weken aanhouden.
Volgende week laat ik jullie weten hoe mijn race gegaan is!

Mastboscross Breda

We zijn twee weken na de halve van Egmond. Waar ik, zoals je in onderstaand verslag kunt lezen, niet 100% gas kon geven. Achteraf zeg ik, dat ik beter niet had kunnen lopen, maar achteraf is alles makkelijk.

Vandaag een nieuwe ronde met nieuwe kansen. En ik had me verheugd op vandaag, want Breda is altijd een enorme moddercross en dat is LEUK. De start was op een iets andere plek dan anders en toen ik dat zag, dacht ik: “nog leuker, misschien gaan we iets dieper het bos in voor een heuveltje”. Dat laatste was niet het geval. Bij aankomst ga ik altijd eerst even het parcours wandelend verkennen, nu dus ook. Deze verkenning leerde mij dat er dit jaar weinig modder was en verder zag het er vooral snel uit. Niet al te lange punten er in dus (12mm).

Bij de start gingen een paar dames er hard vandoor en dus was ik ook gelijk wakker. Na een paar honderd meter viel het, voor mijn gevoel, wel mee met het tempo. Ik wilde er langs, maar dat ging niet echt (te smal). En toen ik toch dacht er langs te gaan moest ik stoppen. Ondanks dat ik er vrij stompe punten in had gedraaid prikte ik er toch een flinke tak aan. Soms kun je die er af trappen, maar deze was zo groot en zat echt vast, dat ik moest stoppen. Stok verwijderd en ook mijn andere schoen gecheckt, alvorens ik weer ging rennen. Ja en toen zat ik weer achterin de kopgroep. Op dat moment besloot ik bij te blijven en te zien of er al snel meiden af moesten of dat ik toch tempo moest gaan maken. Dit gebeurde allemaal in de eerste 1,5 km. Hierna had ik al snel door dat ik samen met Julia van Velthoven wel leuke race kon lopen en bleef bij haar. Onderweg heb ik een paar “speldenprikjes” gegeven, maar ze reageerde makkelijk. Ik voelde me wel sterker en besloot iets te doen wat ik lastig vind, wachten tot de laatste ronde. En ik wist ook precies op welk punt ik wilde gaan versnellen. Deze versnelling was voldoende. Het gat was niet enorm groot (+-10sec denk ik), maar een groot gat was ook niet mijn doel. Het doel was winnen. En dat we daarbij het publiek op een mooie race hebben kunnen trakteren is een mooie bijkomstigheid.