Blik vooruit

Mijn geplande rustperiode loopt op z’n eind, en daar ben ik blij van. Het herstel na de marathon voelde alsof ik een tien kilometer had gelopen. Hmmm, is dat niet gek? Ja en nee. Ja, want het was gewoon 42,195km. Nee, want ik heb fysiek bij lange na niet het maximale uit mezelf kunnen halen. En toch neem ik de geplande rust. Al voelt het niet of het nodig is, ik mag niet vergeten dat er wel een intensieve voorbereiding is geweest die mogelijk veel meer van mijn lichaam vroeg dan de marathon zelf. Zo bekeken is drie weken rust op weken en weken van voorbereiding een peulen schilletje.
De rustperiode is zeker weten nuttig gebruikt. Ik heb de details van mijn planning voor het komende, pré-Olympische!, sportjaar kunnen uitwerken. Dat houdt in: wedstrijden gepland, trainingsstage gepland én een persoonlijke haas vast gelegd voor mijn Olympische limiet poging.
De korte termijn wedstrijdplanning kun je hier na 20 oktober vinden.
Op 20 oktober organiseer ik een fandag. Naast gedetailleerde informatie over het afgelopen sportjaar en het komende sportjaar, kun je wellicht iets opsteken van mijn vaste fysio, kun je ook proefrijden op een elliptigo, je lekker uitleven met een potje lasergamen in de buitenlucht en/of gewoon mij het hemd van het lijf vragen.
Ik hoop op een gezellige drukte. Opgave graag voor 16 oktober, zie de opgave knop onder “reis mee” of klik op “fandag” in mijn agenda. Vind je Dwingeloo te ver rijden voor een middagje weg? Informeer dan eens bij mij voor geschikte overnachtingsplekken en / of een goede stek voor een hapje eten.

Fandag 2018

Geef je op door je gegevens hieronder in te vullen.

De marathon van Berlijn.

En daar stond weer, in Berlijn. Vijf weken na de deceptie op het EK was wilde ik hier mijn revangen. Berlijn, omdat ik hier goede herinneringen heb liggen, maar ook omdat er bijna altijd goeie weersomstandigheden zijn. Bijna altijd toptijden, dit jaar werd het veld van de damesrace zelfs aangekondigd als: “ het sterkste veld (wereldwijd) van 2018” . Maar ook Berlijn, omdat de vorm vijf weken doortrekken makkelijker is dan tot een marahton ergens in oktober. Maar ook, omdat het op voorhand (voor mijn EK-voorbereiding) al plan B was (zie vorige 2 blogs).

Het plan was om een groep te vinden die zou lopen op 3.28 à 3.30 per km. 3.30 per km is net onder de 2.28.00 en 3.28 is het tempo waar ik in mijn pr-race de tweede helft op liep. Er bleken meerdere dames op 3.30 te willen starten, dus ging ik mee. Uiteraard met de intentie in het tweede deel te versnellen. Waarom niet? Ik had niet ingeboet aan conditie bleek uit de trainingen.

Halverwege kwam ik door in 1.14.00 Prima, zo voelde het ook. En toen, heel gek. Echt heel gek. Was de groep waarin ik liep weg. Alsof ik m’n ogen had dicht gehad en toen ik ze open deed… foetsie. Ik zag ze nog wel, maar er was een gat ontstaan en ik weet niet hoe. Desondanks bleef ik kalm, want ik had ingezet op de laatste 12 kilometer (30km punt). Vanaf dat punt had ik serieus het gevoel dat ik aan het versnellen was. Ik ging ook heren inhalen. En een dame, dus goed! Toch? Zelf werd ik ook weer ingehaald. Eerst door heren, later ook door twee dames. Ik kon kort mee, maar dat tempo was te hoog. Wow, dacht ik nog, die dames hebben een goed eindschot.

En toen kwam ik op de finish af. Onder de Brandenburgertor door en zag de klok. Hè??? Wat? 2.32…. Ik kon het niet geloven. Nog steeds niet.

Ja, ik vond het warm. En ja, er stond een windje. Maar, nee, dat zijn geen excuses.

Voor vandaag is de winst dat ik gefinisht ben. Vijf weken geleden, dat had mijn weekend moeten zijn. Het werd het niet door een misstap, zoals je die misschien eens in je leven mee maakt. Dat ik hier nu weer stond had ik toen niet gedacht. En eerlijk gezegd, hadden we in mei niet gedacht dat ik een hele marathon kon rennen zonder kleerscheuren. Dat lukte wel.

Geen EK top 6, geen toptijd, maar wel een (redelijk) fit lichaam en sterke geest. Nu uitrusten. Andere dingen doen. Deze winter weer lekker crossen (27okt AVDcross Dwingeloo) en dan volgend jaar zorgen dat ik een marathonvoorbereiding naar wens kan doen. Want volgend jaar ga ik wederom een gooi doen naar de limiet voor de Spelen!

Oh, en wist je dat: in 2014 liep ik 2.32….. en in 2015 liep ik 2.26…..

Plan B, het vervolg

En de laatste lange blokken training is een feit. Morgen nog een duurloop van 1uur 45min en zondag alweer naar huis. Deze twee weken Bad Dürrheim waren precies wat ik nodig had om mij weer op te laden. Opladen voor mijn najaarsmarathon, opladen voor Berlijn! Weer naar Berlijn. De stad waar ik in 2015 een 2.26-er op de klokken zette, als 5e en eerste Europeaan finishte. Ook de stad waar ik op 12 augustus j.l. graag succes had geboekt, maar dat liep even anders. Het voornaamste is dat ik een goed gevoel heb bij deze stad en deze marathon. Ik had voor elke andere najaarsmarathon kunnen kiezen, maar Berlijn was al voor het ingaan van de voorbereiding op het EK mijn escape route. Aangezien, het na een huishoudelijk ongelukje eind april, in eerste instantie de vraag was of ik tijdig in topvorm kon zijn. Ik / Wij werken graag met een plan A en een plan B. Dat plan B nu nog ten uitvoeren wordt gebracht hadden we natuurlijk niet meer voorzien, maar ik ben er klaar voor. De goeie vorm van voor het EK is niet verloren gegaan. Dat zie en voel ik aan de trainingen die ik hier heb gedraaid. Nu komt het er op aan dat de fysieke en mentale vorm samensmelten, zodat ik volgende week kan pieken in Berlijn!

Plan B

Het wordt wel weer eens tijd voor een update. De week na het EK behoort tot één van de lastigste. “Hoe kom je over deze teleurstelling heen?”, vroeg Floris van den Hoorn (NOS Langs de lijn e.o.) mij. Dat was een vraag waar ik zondag 12 augustus nog geen antwoord op kon geven.

Het is makkelijk zeggen, “blik vooruit” of “er komen nieuwe kansen”. Natuurlijk is dat zo, maar het EK marathon is pas over vier jaar opnieuw!

In de week na het EK heb ik niet gelopen, omdat dat fysiek niet ging. Wandelen ging vanaf donderdag pijnvrij, maar fietsen ging gelukkig! wel zonder al te veel problemen. Een week van relatieve rust had ik. Een paar uurtjes op de fiets, een beetje wandelen, lekker eten, familie uitje, kletsen met vrienden, maar ook een geruststellend medisch onderzoek maakten dat ik na een week weer zin kreeg om plan B uit de kast te trekken. En dat plan is precies de reden waarom ik nu ben neergestreken in Bad Dürrheim, één van mijn favoriete trainingsoorden.

Grote dank aan alle mensen in mijn nabije omgeving, mijn medische team en mijn trainer. Op het moment van tegenslagen als deze, besef ik me maar al te goed dat de individuele sporter die ik ben, alleen succesvol kan zijn met een divers en hecht team om mij heen.

Wordt vervolgd…