Voor ‘t echie

Ja, vandaag dan voor het echie. Crossen in het crosscup circuit in België betekent een sterk en breed veld. De cross ging over een afstand van net iets meer dan vijf kilometer. Voor mij een soort van sprintcross dus. Ik was erg nieuwsgierig hoe het zou gaan, aangezien ik nog zeer weinig looptrainingen in de benen heb, sinds marathon van Berlijn. Het plan was om me bij de start niet gek te laten maken en zodra er gaten zouden gaan vallen een inhaalrace te starten.

Zoals verwacht gingen veel meisjes en dames er echt hard vandoor. En dat in het mulle zand en lopend in een soort van trechter. Dringen geblazen dus! Ik heb me niet te veel in het gedrang gemengd, omdat mijn plan was totaal mijn eigen race te lopen. Al na zo’n 500m vielen de eerste gaatjes en kon ik er mooi tussendoor piepen. Na, wat zal het zijn geweest, 700 meter liepen vanaf het bospad weer het mulle zand in en hadden we nog drie grotere ronden voor de boeg. Vanaf dat we onder start / finish doorliepen t/m mijn finish heb ik vervolgens alleen maar ingehaald. Mijn focus lag naast, lopen van dame tot dame op ontspanning houden en vooral op de technische stukjes, het mulle zand, de heuveltjes en de hindernissen. Ik kon die focus goed vasthouden en daardoor voelde het, ondanks ik best wel diep moest gaan, ontspannen. Ik had in de laatste honderden meters zowaar nog een goeie eindsprint. Natuurlijk moest ik diep gaan, wat wil je. De basisconditie is uitstekend, maar de specifieke loopconditie moet natuurlijk nog groeien. Vandaag was een uitstekende prikkel. Ik heb mezelf een dienst bewezen door mij aan mijn eigen plan te houden. En heb een mooi referentiekader neergelegd van waaruit we, met veel vertrouwen, kunnen door bouwen naar de Warandeloop (25 november)

Laat een reactie achter