Het jaar is alweer bijna om, tijd voor een korte terugblik.

Dit jaar veroverde ik twee Nederlandse titels. Op de cross prolongeerde ik m’n titel en op de halve marathon liep ik voor het eerst sinds 2013 weer het NK mee. Het leuke is nog dat ik pas een paar weken voor die halve marathon wist dit het NK was. Dat kun je je misschien niet voorstellen, maar het is echt zo. Ik wilde gewoon weer eens een halve lopen, wist uit het verleden dat de Venloop een leuke wedstrijd is en dus meldde ik me aan. En pas veel later ontdekte ik dus dat dit het NK was voor 2018.

Naast deze gouden plakken pakte ik ook de overal winst in het Nationale crosscircuit. Mooi, waant door m’n NK titel en winst in het crosscircuit was ik voorgeselecteerd voor het EKcross in december.

Na het NK halve marathon, in maart, nam ik drie weken looprust. Het systeem even resetten en met frisse benen en heel veel zin kon ik in april starten met de voorbereiding op mijn hoofddoel voor dit jaar: de marathon op het EK. Helaas startte mijn voorbereiding anders dan gepland. Door een val in huis, op de laatste dag van m’n looprust!, kreeg ik pijn aan mijn achillespees. Voor het eerst in m’n leven! De moed zonk niet in de schoenen, want in 2015 (Olympische Limiet) startte ik ook met gedwongen alternatief trainen. De aanloop naar het EK was dus niet vlekkeloos, maar vanaf dat ik m’n eerste duurloop buiten weer had gemaakt (1juni) voelde ik me echt super sterk. Ik liep in de trainingen makkelijker harder dan ooit en dat gaf natuurlijk veel vertrouwen. Wedstrijden liep ik niet in de aanloop, om geen risico’s te nemen, maar voor een marathon ben ik niet persé wedstrijden nodig om in vorm te komen. Mijn vorm was echt goed! Ik wist dat ik een medaillekandidaat was en ik was voorbereid op een zware race. Maar toen, wederom pech! Al in de eerste ronde van 10km heb ik mij verstapt. En dusdanig dat ik steeds meer pijn kreeg aan mijn voet, vooral bij het door de bochten lopen. Dit was geen doen. En toen kwam de moeilijkste, maar beste beslissing voor dat moment, ik stapte uit. Onbeschrijvelijk hoe dat je je dan voelt. Na een kleine week wandelde ik weer pijnvrij en een paar dagen later ging ik weer rennen. Niet 100% klachtvrij, maar goed genoeg om te gaan voor revanche in de marathon van Berlijn. Ik had immers nog 4 weken. Fysiek was ik nog steeds in goeden doen. Ik ging voor een tijd onder de 2.28.00 en een tactische race. Dat ik in 2.32. finishte en me de dagen er na voelde of ik 10km gelopen had, dat hadden we (mijn team en ik) nooit kunnen denken. Achteraf zeg ik, mentaal was de klap van het EK zo groot, dat heeft zoveel mentale energie opgeslurpt dat ik me niet meer concentreren kon op de wedstrijd. Balen, maar ook blij dat ik door te finishen een hoofdstuk kon afsluiten. Na 3,5 weken looprust zou ik weer starten met minutenloopjes, maar bij de eerste pas voelde ik al dat dat niet ging. De klachten die ik tijdens het EK had waren er nog. Tsja, misschien was het minder hersteld dan ik voelde toen ik in Berlijn liep en was de marathon toch iets te veel voor m’n voet. Dus startte ik wederom met alternatief trainen, maar niet te gek. Eigenlijk maakte ik van de gelegeneheid gebruik mijn rustperiode iets te verlengen. Beter fit aan een Pré Olympisch jaar starten dan halfbakken. Zo werd de aanloop naar de Warandeloop (25november), EKcross kwalificatie wel erg kort. Pas vijf weken was ik weer aan het lopen, maar eigenlijk was de conditie best wel heel erg goed. Dat zou je niet denken als je me zag lopen. Zo slecht kwam ik in geen tijden uit de verf op een cross. In eerste instantie weet ik dit toch aan te weinig loopkilometers en daardoor een te instabiele basis, maar toen ik de dag na de wedstrijd koorts had dacht ik daar toch iets anders over. Na twee dagen koorts (gevoel) en heeeeeel veel slapen voelde ik me een ander mens. Geen EKcross dus, maar in datzelfde weekend was er ook een wedstrijd op het parcours van het aankomende NKcross (24feb 2019). En zo hé wat liep ik hier weer sterk. Echt. In deze vorm had ik iets te zoeken gehad op het EK, maar ja… Met veel pijn in mijn hart ging ik wel naar Beekse Bergen om de Nederlandse atleten aan te moedigen.

En nu nog één wedstrijd op het programma, 31 december. Traditiegetrouw sluit ik mijn jaar af tijde s de Sylvestercross in Soest. Hopelijk kan ik hier een punt zetten achter een jaar vol pech en ongelukkige momenten.

2019 gaat een mooi jaar worden, met als hoogte punt de Olympische- marathonlimietrace in het najaar! Ik nodig iedereen van harte uit om dit bijzondere jaar op de voet te volgen. Dat volgen kan vanaf de zijkant, door het lezen van mijn website en andere socialmedia, maar je beleeft mijn sport pas echt van dichtbij als je je aanmeldt als supporter of sponsor. Vanaf een klein bedrag kun je een belangrijke financiële ondersteuner van mijn sportloopbaan worden en reis je bijna letterlijk mee naar mijn Olympische limietrace en mijn tweede Olympische Spelen!

Alle huidige supporters en sponsoren als ook iedereen in mijn begeleidingsteam en directe omgeving: BEDANKT voor jullie STEUN, VERTROUWEN en GEDULD in welke vorm dan ook.

1 reactie

  1. Klaas leffring op 28 december 2018 om 21:07

    Laat die goede benen maar eens zien in Egmond, ik heb er alle vertrouwen in. In Berlijn kan je dan misschien nog wat stijgen op de Nederlandse Ranglijst!
    Ik wens je een mooi sportjaar toe, vriendelijke groeten.
    Klaas

Laat een reactie achter